Hepsinden biraz... / Eindhoven

kar

2012-01-24T23:35:00.002+01:00

Dort yil once bu gece buyuk bi ihtimalle bembeyaz bi Trollhattan gecesiydi; ben kesin yine Strandgatan'da yemistim ogle yemegimi, az once Caroline'le kahve icmistim, eve gelip Sakari benim geldigimi duymasin diye sessiz adimlarla odama gitmistim...

Okumam gereken seyleri yine okumamis sacma bi dizi acmis, yagan kara baka baka o diziyi izlemistim.

Bi de kesin -20 derece havaya ragmen balkona cikip bi yatmadan once sigarasi icmistim.

Zaman gercekten cok cabuk geciyor.

Annem

2011-12-07T01:59:00.001+01:00

17 Agustos depremi oldugunda ablam Amerika' da yasiyordu, babam Saraybosna' da...Uzaktaydi ikisi de bizden. Sarsinti basladiginda uyanip annemin uyudugu odaya dogru kostum ben, annem de benim uyudugum odaya...Ortada bulustuk....

Iki saskin ortada birbirimize sarilmis dururken hissettigim ilk sey, " olursem annemle oleyim lan " olmustu. 45 saniyenin 45 dakika gibi geldigi o anda bi de erkeklik yapasim tutmustu " bitiyor anne, bak bitiyor merak etme" demistim.

Annem de guvenmisti bana yine...Ve bitmisti deprem bize bi sey olmadan.

Ben sakin olmayi, duzgun durmayi, (olabildigince) erdemli olmayi annemden ogrendim. Hem de o psikopat anne yontemleriyle degil; sadece bakislarla, telkinlerle, guzel nasihatlarla...En nefret ettigim seylerden biri, oglunu padisah sanip simartan aptal anneler...cevremizdeki binlerce manyak erkegin sebebi bu...benim annem simartmak yerine gerektiginde yanimda olmayi, beni yuceltmeyi secti.

Ben ilkokuldayken, annesi calistigi icin onlugune dikilmis ev anahtari ile kapi acan bi cocuktum...Iyi ki de oyle olmus, iyi ki ben bu sayede birazcik adam olmusum. O anahtar cok ise yaradi yani...

Annemin dogdugu gun bugun....Yazdiklarim hissettiklerimin binde biri ama olsun....

Iyi ki oglunum.

state of emergency...

2011-11-29T00:50:00.001+01:00

Ben de bi gun bu katlandigim corporate hayatin acisini cikarmazsam ne olayim! Bi gun gelecek ben Buenos Aires ortamlarinda keyfime keyif katarken, hayatla derdi olmayan insanlarla gulup eglenirken; gecenin yarisina kadar calismalarimi, sabahin korunde corporate hayata katilabilme ezikliginde utulenen gomlekleri, team event denen embesil muhabbetlerdeki sahte gulumsemelerimi hatirlayip "koy gotune" diyecegim!

Yoksa bi anlami yok yani yasamanin. Isi hayatinin onune gecen herkese cok aciyorum. Su noktada kendime de...Ama bu boyle surmeyecek...Yemin ediyorum ki surmeyecek. Kendime verdigim sozlerin hepsini gerceklestirdim. Bu da olacak!

Hüznün Kuşları

2011-11-26T20:57:00.001+01:00

Senesini gercekten hatirlamiyorum, universite ikinci yil belki..belki ucuncu...Bengi Bogazici'nde okuyor, Bostanci' da oturuyor benim gibi (Bostanci kismi sadece, ben embesil Marmara Universitesi'nde okudum cunku) Bi sekilde ailesini falan ikna edip ayri ev tutuyor bi arkadasiyla. Hisarustu'nde sacmasapan bi ev; kalorifer, merkezi sistem falan ruyanda gorursun yani. Okula yakin gecekondu mahallelerinin birinde apartmana benzeyen ama aslinda olmayan garip bir bina. Ama Bengi aramizdaki en cesur...ilk defa aramizdan biri tasi taragi toplamis ayri eve cikmis...ilk defa birimizin ogrenci evi olmus. Ilk defa cilginiz, cok heyecanliyiz. Benim kampusum Anadoluhisari'ndaydi, dunyanin en guzel vapuruna binerdim oradan bazen Bengi'yle bulusmak icin; minicik vapurlardan iste, bilen biliyordur. Kandilli-Arnavutkoy-Bebek yapardi, ben Bebek'te iner, Bengi'yle bulusurdum. Ama bu sefer o vapuru farkli kullaniyordum iste; bi evimiz vardi, sabaha kadar icebilecegimiz bi cati...bizim kutsal mekanimiz.

O aptal ve buzzz gibi evde gecirdigim her dakikada cok eglendim ben. Melda, ben , Isik...bazen baska insanlar... hep beraber agzimizdan buhar cikara cikara kahkaha attik. Bi sise sarap bitirip alkole ne kadar da dayanikliyiz deyip gurur duyduk...cisimizi her geldiginde yapamadik cunku o uc petekli gerzek elektrikli radyator sadece Bengi' nin odasindaydi, oyle zirt diye gidip rahat rahat iseyemiyorduk o -10 derece sicakligindaki tuvalete. Bengi ben Melda ayni yatakta uyuduk, kendimizi bulduk, bugun hepimiz ayri ayri biraz adam olduysak temellerini belki de orda attik.

Simdi Bengi Amerika'da, Northampton'da..ben Hollanda' da Eindhoven'dayim...Melda Istanbul' da...Hepimiz cok daha guzel evlerde yasiyoruz, hepimiz daha iyi yasiyoruz genel olarak...

Ama biri gelip dese ki; sizi o eve, o odaya, o ictiginiz ucuz saraba goturecegim...var misiniz?

Bi saniye bile dusunmezdim sanirim.

sometimes awful things have their own kind of beauty

2011-11-22T01:11:00.001+01:00

It takes time in the morning for me to become George, time to adjust to what is expected of George and how he is to behave. By the time I have dressed and put the final layer of polish on the now slightly stiff but quite perfect George I know fully what part I'm suppose to play.

Kasim'da depresyon baskadir!

2011-11-18T00:49:00.001+01:00

Son bi kac gundur " hayat sana guzel " diyen insanlarin ayni sekilde simariklik olarak nitelendirebilecegi bi sikinti yumagi var icimde boyle. Her seye " of " her seye " puf " halindeyim. Naber diyene " sana ne bokum " demek istiyorum falan. Oysa ki iki hafta once Berlin'de sahane bi haftasonu gecirdim Sibel ve tayfasi ile. Eindhoven' a doner donmez de yok konserler, yok disari cikmalar...Hayir zannedersin ki eve tikilmisim, basimda 4bin tane bela var...Yok yani... Bilakis Lale' nin anneannesinin deyimiyle " of deme yavrum sukur de " halinde olmam lazim.

Kasim'la beraber havanin sogumasi, artik saat 5 dedin mi karanlik olmasi en buyuk etkenlerden belki. Ama bi yandan da ben boyle seyleri cok fazla sallamam, ya da sallamam zannediyorum da salliyor muyum acaba icten ice? Soguk havayla cok derdim yoktur benim mesela, oyle pitircik yaz insani degilimdir asla. Severim kis gelsin, ruhum karanliklara burunsun. Hava kararma olayi ise yani komik...Isvec gibi memlekette yasayip kendini oldurmemis bi insanim ben, Hollanda mi koyacak bana? Ama bi sekilde bi seyler var ve ben bayginim.

Volkan gecenlerde facebook ortamlarindan mesaj atmis benim de dahil oldugum bi gruba; yeni ev almis Amsterdam'da, manita yapmis falan. Boyle girgir geyik herkes cevap verdi, muhabbeti dondu. Biz de 10 Aralik' ta Ojos de Brujo konseri oncesi bi aksilik olmazsa gorecegiz evini, manitasini. Mesaji okuduktan sonra boyle bana bi sinir geldi Volkan'dan alakasiz; neden herkes ev aliyor, neden herkesin manitasi oluyor? Neden cift olma hali kabul edilmis bi statu mesela? Olmuyor mu cift olmasak? Hayatimizin gidip gidecegi yon bu mu yani...Kicini onlarca sey icin yirttiktan sonra bir evim bir de manitam olsun. E sonra? Hayat mutfak dolabinin rengini sectikten sonra sevismekle mi gececek? Cevremde kabul edilen/beklenen hayata gecen insan sayisi pek tabi ki yas itibariyle artiyor. Insanlar buyudukce, yaslandikca bi kendine geldikce daha sabit daha sorunsuz daha sakin bi hayat istiyor. Bu isteklerin sonucunda da duydugum haberler, facebook ortamlarinda baktigim fotograflar, aldigim/okudugum mailler hep aynilasiyor. Milletin dugunune, cocuguna, yeni evine bakmaktan ve onlarin yeni hayatlarina ne kadar cabuk adapte oldugunun farkina varmaktan cok sikildim.

Butun bunlar olurken kendimi hicbi yere ait hissetmiyorum; manita muhabbeti hala cok uzak, kendimi kimseyle beraber yasarken dusunemiyorum, ev alma fikri aklimdan geciyor (cunku insanlar durmadan ev aliyor) ama bi noktada kendimi " ne evi yaaa, bokunu topla once " derken buluyorum, isimde mutluyum ama kariyeri hayatinin onune gecen insanlarin kafasini duvarlara vurarak ezmek istiyorum falan...Ve surekli ayni noktada takili kalmis durumdayim; hicbi sey uretmiyorum, kimseye bi iyilik yapmiyorum, birey olarak dunyaya/evrene bi faydam yok!

Dunya/hayat/yasam/evren yani nasi adlandirirsan adlandir iste kocaman bi kavram. Aslinda yapacak cok sey var, kazanilacak cok fazla deneyim, yardim edilecek bissuru bissuru sey...Ben sabah kalkip dusunu alip sonra kahvesini icen, utulu gomlegine uygun atkiyi sectikten sonra ise giden ve 8 saat (ortalama) calisip eve dondukten sonra bi sekilde disari cikip eglendigini zanneden biriyim. Bi bok yaptigim yok yani...Cok sacma geliyor. En azindan su aralar...Okumam/dinlemem/yazmam/izlemem/yapmam gereken seyler gittikce birikiyor. Onlar biriktikce ben daha da himbil, daha da ortalama hayata karismis, daha da gerizekali bi insan oluyorum. Bunu istemiyorum ama ustesinden gelmek icin de kicimi kipirdatmiyorum.

Ne guzel di mi?

seni sevmeyen olsun!

2011-10-04T23:08:00.000+02:00

Madridli bi komsum oldugunu Mei ve Rubina sayesinde ogrendim. Sabahlari ise giderken, ya da isten donerken kisaca selamlastigim komsumla onlarin sayesinde arkadas oldum diyelim ya da. Bi gece Bommel'de Mei ve Rubina ile otururken Rubina Alfonso' nun da yanimiza gelecegini, bi sorun olup olmadigini sordu bana, dedim " ne sorunu...nassossa hep beraber iciyoruz, muhabbet ediyoruz..." Netekim geldi, gelince bi baktim uzun uzun ben bu cocugu nerden taniyorum diye, ben kus kadar beynimle hala cocugun kim oldugunu cikarmaya calisirken o donup " biz ayni binada yasiyoruz, ben sabahlari goruyorum seni " dedi. " Hah dedim, olay budur "

Neyse sozun kisasi, kendisiyle kaynastik anlastik. Bana bi gun yemege geldi, beraber 3-5 kez disari ciktik, beraber kostuk ettik falan baktik gayet anlasiyoruz. Bi gece yine Bommel'de cok sarhosken (5 kisiydik bu sefer) gaza gelip Ryanair saolsun ucuza Eindhoven-Madrid biletlerini aldik. 23-25 Eylul arasina almisiz, ben cok hatirlamiyorum. Alfonso gitmeden bi hafta once " gidiyoruz di mi " diye mesaj atinca hatirladim ben de. Ne var ki Cuma gununu off alma gibi bi sansim olmadigimdan uluslararasi sirkette calisma avantajini kullanip Cuma gunu Madrid ofisinde calismak sartiyla gidebildim.

Madrid daha once pekcok kez gittigim ve hastasi oldugum bi sehir. Ispanya' da gordugum her sehre ayri hasta olmakla beraber Madrid' in yeri nedense bi ayri. Gecen sene ablam ben Deniz Koray Salamanca/Bilbao/San Sebastian rotasini yaptiktan sonra da Madrid'e bi ugramis, bi selam cakmadan donmemistik evlerimize. Cuma sabahi da ben Alfonso ve Aida (Brezilyali bi arkadasimiz) atladik Eindhoven'dan ucaga, gittik Madrid'e.

Bu sefer konsepti baskaydi ama gezimizin. Madridli biriyle, onun evinde kalarak, onun ailesi ve arkadaslari ile tanisip yiyip icerek sahane zaman gecirdik. Alfonso' nun ailesi bizim kaldigimiz evi almis ancak basbelasi 3 kiracidan sonra "nah veririz kiraya artik, madem sen de Eindhoven' a yerlesiyorsun o zaman geldiginde kalirsin" diyerek Alfonso' ya vermis. Ev nasi desem boyle Atasehir gibi bi semtte, ulasmasi biraz zaman aliyor ancak sitelerle dolu, yeni bi yerlesim birimi. Tam tahmin ettigim gibi bayik bayik, simarik cocuklari olan ve aksamlari tenis oynayan genc ciftlerle dolu. Her sitenin olmazsa olmazi bi havuz, tenis kortlari ve basketbol sahalari bi de boktan bi fitness salonu var. Carrefour cok yakin, metro istasyonu cok yakin; yani onlar icin dunyanin merkezinde yasadiklarina inanacaklari cok fazla bahane var. Bizim canimiza comcom tabi ki, beles konaklama dunyada en sevdigimiz seylerden biri.

Cuma gunu ben Madrid ofisinden eve geldigimde Alfonso ve Aida hayvan gibi alisveris yapmislardi ve bana gevrek gevrek aldiklari binlerce seyi gosterdiler. Pislikassaaalikkopekler kivaminda bi seyler saydirip onlari kiskanarak hazirlandim, zira disari cikiyorduk hep beraber. Saat 22:30 gibi sahane mekan Mercado de San Miguel' de tapasla baslayan gecemize, istiridyelerle devam ettik. Alfonso' nun yanimiza her gelen arkadasi baska bi sey yiyip icmemiz gerektigini tavsiye ettiginden hatta tavsiye etmeyip bu dedikleri seyleri direk alip geldiklerinden San Miguel'den dolu bi mideyle mutlu mutlu ayrildik. Ordan Bar Costello' ya gectik. Iki bolumu vardi mekanin, ust taraf daha chillout-lounge, alt taraf ise daha bi radyo eksen kivamindaydi. Alfonso ve tayfasiyla oldugumuz icin asagi indik biz pek tabi. Gece saat 3'u gectiginde Alfonso sehrinde ve arkadaslariyla olmanin vermis oldugu enerjiyle pek bi mutlu pek bi canliydi, Aida ile bense yorgunluktan geberiyorduk. Alfonso kalmak istedigini soyleyince anahtari aldik, atladik bi taksiye donduk eve.

Cumartesi gunu uyaninca cok sahane bi surprizle karsilastik; SOGUK DUS! Alfonso kombiyi bi sekilde calistiramayinca "ya allaaaah" deyip attik kendimizi soguk suyun kollarina. Ucumuzden de gelen garip seslere diger ikimiz sahane sekilde gulerek sabah sabah bulduk kafayi. Ben kahve icmeden insan olamadigimdan ve mutfak dolaplarindaki kahvelerin hepsinin son kullanma tarihi gecmis oldugundan bi kosu Carrefour' a gidip kahve aldim. Kahve krizimi dindirdim, sigarami terasta ictim iyice keyfim yerine geldi. Saat 3'e dogru ogle yemegi icin yola ciktik. Once Alfonso' nun annesini sahibi oldugu eczanesinden aldik, sonra ailesinin yasadigi semtte bi mekana gittik. Babasi da gelince bunlar catir catir binlerce baslangic yemegini soylediler; anam biri geliyor, digeri gidiyor, digeri gidince bi digeri geliyor...Burnuma kadar doymus ve nefes alamazken hop bi de ana yemekler siparis edildi ve ben yemek bittiginde gercekten zor nefes aliyordum. 31 derecede gupgup saraplari/biralari icince de iyice bi hos oldu halimiz. Yemek bitince Alfonso ve Aida siesta yapmak istediler, ben de Fuencarral' a gidip alisveris yapmak. Boylece ayirdik yollarimizi. Ben aksam 9'da eve dondugumde onlar da kosmak icin garip yapisik kostumlerini giymislerdi. Dedim " siz kosun, ben accik dinleneyim " zira gece uzundu yani...45 dakika sonra donduler, giydik cicileri attik kendimizi disari. Madrid' in en sevdigim mahallelerinden Malasana'da once bi kokteyl bara gidip yine Alfonso' nun 8bin arkadasiyla tanisip gulduk eglendik. Sonra beyimizin genclik yillarinda bolbol sarhos oldugu Tupperware'e girdik ve onun genclik yillari hepimize bulasti zira biz de sarhos olduk. Madrid' de gece ozellikle gocmenler buz dolu torbalarin icinde 1 euroya kutu bira sattiklarindan, son mekanimiz Siroco' ya yururken de hatirlamadigim kadar 33cl lik birayi hupletmistim ben. Siroco' da ne yaptigimizi cok hatirlamiyorum acikcasi, sadece onunde cok uzun bi kuyruk vardi ve saat sabahin 4'u idi!

Pazar gunu biz evde Aida ile ayilmaya calisirken Alfonso evin tam karsisindaki hastanede yatan dedesini ziyarete gitti, o dondukten sonra yine anasi babasi ama bu sefer bi de abisi onun karisi ve veletleri ile yemek yedik. Yani yazmama gerek var mi bilmiyorum ama yine kulagimiza kadar yedik, yine insanliktan ciktik. Ailede bi tek abisinin Ingilizce bildigi icin ben direk kendimi adamin yanina konusladim! Cumartesi gunu icim bayilmisti cunku artik bi sey anlamayip mimik yapmaktan. Alfonso da haliyle her boku ceviremedigi icin sessiz sessiz gulumseyerek oturmustum yemek boyunca. Bu sefer abisi vardi, onla bol bol muhabbet ettim. Alfonso' nun cocukken yaptigi sipaliklari anlatti, yedigimiz yemekleri tanitti, yazligina davet etti falan. Guzeldi yani. Pazar aksami ise La Latina' da cok sapitmadan tapas yiyerek ve bol bol icerek gecti. Yine kalabalik sokaklar, yine sahane bi hava, yine muhtesem Madrid insanlari...Her sey onceki gibi, belki de bu sefer bizi agirlayanlar oldugu icin daha da guzeldi.

Pazar gecesi Alfonso' nun tum arkadaslarina siki siki sarildiktan sonra ailesinin yasadigi eve ugradik, bi de onlara sarildik bi guzel tuttuk kaldigimiz evin yolunu. Ucagimiz sabah 6:20'deydi ve taksi saat 4'te gelecekti. Ne uyicaz dedik, actik dolabi...Evde son kullanma tarihi gecmemis olan seyleri, yani cini icmeye basladik. 4'te taksiye bindigimizde kafamiz cok iyiydi, cok yorgunduk ve cok cok kikirdiyorduk.

Madrid benim icin zaten sahane bi sehirdi ama bu geziden sonra cok cok daha baska sehir artik. Adimimi attigim her aninda beni iyi hissettiren, bana mutluluk veren bi sehir. Donerken hic uzulmedim, cunku yine gidecegim, yine cok cok eglenecegim ben o sehirde.

Eindhoven'dan Achel'e yol gider pasam yol gider...

2011-08-30T23:12:00.003+02:00

Eindhoven bi sehir olarak cok cekici olmayabilir belki diger Hollanda sehirleriyle karsilastirildiginda ama kendi capinda bi takim avantajlari da var tabi; misal yabanci calisan insan coklugundan kaynaklanan uluslararasi ortami, Brabant insaninin genel neseli halleri, Dutch Design Week ve Glow gibi sahane aktivitelere ev sahipligi yapmasi, kucuk ama yeterince buyuk olmasi falan...ama benim en sevdigim ozelligi konumu. Hollanda' nin guneyinde ama Maastricht gibi ebesinin bi tarafinda degil misal, trene atladin mi 50 dakikada Utrecht'te, 1 saat 20 dakikada Amsterdam'dasin. Araban varsa en sahanesi zaten; guzeller guzeli sehir Antwerp 1 saat uzaklikta, Almanya' nin en posh sehri tabir ettigimiz Dusseldorf da ayni sekilde.

Antwerp tabi Belcika'da Eindhoven' a en yakin buyuk sehir, eger sinirdan bahsediyorsak olayimiz sadece 20 kilometre! Oyleymis yani, ben de gecen Cumartesi ogrendim bunu. Gecen Cumartesi seytan mi durttu ne oldu bilmemekle beraber kahvalti sonrasi fitnessa gidiverdim. Fitness sonrasi eve geldigimde baktim hala enerjim yerinde, hava da fena gozukmuyor..."ulan dedim, ben bisikletle Belcika' ya gitsem ya"...Sirf sekil semal olsun diye iste, hani "lan o kadar yasadin, ilginc bi seyler yaptin mi hic?" diye soracak olan olursa cevap verebilmek icin...Actim hemen haritayi, baktim benim evden sinir degistirdikten sonraki ilk yerlesim birimi 21,5 kilometre. E bi onceki gun IKEA' ya gidip gelmistim zaten bisikletle, ki o da gidis donus 16 km idi yaklasik...yapar misin yaparsin! Cantaya ekstra t-shirt, bi havlu, iki sise su, pasaport ve para koyup ciktim yola. Ipodum cebimde, gunes gozlugumu de taktiiim hop basladim bisikleti surmeye...hedefimiz Achel, Belcika.

Komik bi sekilde Eindhoven' dan Achel' e dumduz gidiliyor. Eindhoven'da Aalsterweg'den asagi dogru kendini saliyorsun, ne sag ne sol...dumduz gittiginde 21,5 km sonra Achel'desin. Arada Aalst, Valkenswaard var yerlesim birimi olarak. Itiraf etmeliyim ki Valkenswaard ve Belcika siniri arasi baydim birazcik; yani manzara falan guzeldi aslinda, hava da sansima iyiydi ama inek gormekten, gubre kokusundan fenalik geldi bi noktadan sonra. Bi de canina yandigimin ulkesinde ne dag var ne tepe...dumduz cayir...cayirallahcayir. Neyse ki cok uzun surmeden Belcika sinirina ulastim. Fotoda da gordugunuz sapsal Belcika tabelasinin disinda ekstra bi sey yoktu tabii ki; AB' nin kiyagi iste, mahalle degistirir gibi ulke degistir. Belcika' ya girince tabi yine ufak farkliliklar goze carpmadi degil; misal evlerin tarzi, misal pub coklugu falan filan...

Achel'e ulastigimda bekledigim gibi oldukca bayik, oldukca kucuk bi Belcika kasabasiyla karsilastim. Bi bucuk saat sonrasinda dinleneyim, oturayim bi seyler iceyim dedim ve sehirdeki barlardan birine oturdum. Sansima mekanda wireless vardi, bisikletle sinir degistirme sevincimi paylastim milletle. Barin disardaki sandalyelerinden birine oturdugumda gunes iyice yuzunu gosterdi, keyfim iyice yerine geldi. Menuye baktim " Achel Trippel " diye bi bira... Zaten Belcika' nin en guzel tarafi bu; en meymenetsiz en korkunc kasabasina gitseniz bile mutlaka yerel bi bira buluyorsunuz ve degisik biralari deneme hevesiniz varsa Belcika zaten bir cennet. Hemen bi tane Achel Trippel soyledim, barda calisan kizimiz getiriverdi iki dakikada, ilk yudumu aldim ve.....amanallaaaaam o kadar lezzetli, o kadar sahane bi biraydi ki. " Oh be " dedim " sadece bunun icin gelmeye degermis." Barda yaklasik bi saat gecirdikten sonra donmeye karar verdim. Zira Achel kucuk ve oldukca salak bi kasaba, yani yapacak hicbi sey yok, mecburum. Donerken acik bi supermarket gordum; karnim ac accik yorulmusum falan, belki yiyecek bi seyler bulurum diye girdim ve girdigim gibi bira reyonunda Achel Trippel siselerini gordum. Hop hadi kaparsin siseleri, atarsin sirt cantasina...Agirlik oldu, donerken beni iyice yordu falan ama degdi pek tabi. Pazar gunu evi manyak evladi gibi temizledikten sonra o yorgunlugun ustune mis gibi geldi.

Simdi ciddi ciddi, hava izin verdigi surece Achel'e sirf bira icin gidip gelmeyi dusunuyorum. En azindan icecegim biralarin bi kacinin kalorisini 40-45 km arasi bisiklet surerek yaktigim icin vicdan azabi da duymayacagim. E cok sahane. Gubre kokusuna nasil cozum bulacagiz o konuda bi fikrim yok ne yazik ki...Tarimi yasaklamak lazim, ona da Brabant ciftcilerinin pek olumlu yaklasacagini dusunmuyorum.

Neyse yani, nihayetinde bugune bugun ben bisikletle ulke degistirmis bir insanim. Boyum mu uzadi, bence uzadi. Cok da iyi oldu, cok da guzel oldu.

1994-2011

2011-08-19T01:26:00.000+02:00

94 senesi yaz...orta1 bitmis, tatil olmus. feci ergenim. babam viyana'ya gidecegimi soyluyor almanca kursu icin. e teyzem orada, kuzenler orada, yurtdisina gitmek cok havali bi sey. donunce millet "iste ben side'ye gittim, oraya buraya gittim" diyecek..ben boyle gerine gerine "ben viyana'daydim" diyecegim. cok sahane!

hangi ay hatirlamiyorum, temmuz olmasi yuksek olasilik; atliyorum ucaga, ya kuzenler ya enistem/teyzem aliyor beni havaalanindan. iki aya yakin kalacagim, once kurs bulacagiz bana, sonra ben bi ay almanca kursuna gidecegim.

iste o yaz, teyzemin o mis gibi kokan evinde benim icin yeni bi hayat basladi. baska sehirlerin, baska hayatlarin oldugunu, baska bi dunya oldugunu kesfetmeye basladim. benim 13 yillik hayat deneyimimi genisleten, ufkumu acan zamanlar iste...daha cok yavuz'la beraber gezerdik biz. hala yavuz' un nasil boyle bi iyilik yaptigini anlamiyorum ben. ben 13 yasinda igrenc bi ergenken o 17 yasinda kendi arkadas cevresinde acayip populer, inanilmaz sosyal bi adamdi. ben onun yerinde olsam benimle o kadar ilgilenmezdim mesela. ama o beni arkadaslariyla gece disari ciktigi zaman yanina aldi, gunduzleri usenmedi viyana'da bana her yeri sabirla gosterdi, her seyi anlatti, hep beni dinledi.

ben 95/96/97 yazinda yine viyana'da kaldim yaklasik 1,5 ay. ikinci yaz ilk yaz kadar zor degildi, cunku sehri benimsemistim, sehir biraz da benimdi, ben biraz da onundum. yavuz'la gezmek artik daha eglenceli idi, cunku ilk tekilami icmistim, ilk guiness tadilmisti, arkadaslari arkadasimdi....yabanci degildim; kursum ayniydi, teyzemin evi evimdi, metroyu oraliymisim gibi kullaniyor, arada teyzemi panikletmeden yarim saatlik/bi saatlik kesif turlarina cikiyordum. bu sirada yavuz'un arkadaslari da arkadasim olmustu tabi ki; martin/jan/lothar/ramin...surekli onlarla gece disari cikiyor, onlari anlamasam da yanlarinda oldugum icin durumu cok havali buluyordum bi sekilde iste.

ben o gazla, o heyecanla, hic durdurak bilmeden kurdugum hayallerimle bi sekilde istedigim hayata kavustum sukur. yillar yillar once hayal ettigim gibi bi avrupa sehrinde, kendi hayatimi kimseye hesap vermeden, cok da guzel idare edebiliyorum. kendime guvenim var, korktugum seyler azaldi. guzel arkadaslarim, sahane gecirdigim zamanlar var. hala ulke degistirecek, yeni bi hayat kurabilecek gucum de var ustelik. bunlarin tek sebebi degil belki ama olusmasinda buyuk bi etken iste 94 senesinde o ev.

94 senesindeki o manzara yok tabi artik o evde. ati abi, yavuz ayri evlere ciktilar bi sure sonra. sonra ati abim evlendi, petra aramiza katildi; iki sipa geldi. yavuz bi noktadan sonra tek basina yasamaya basladi...isin kisasi mariahilfer'deki o ev " tek ev " degildi artik. evler cogaldi, ev basina harcanan zaman azaldi, aidiyet azaldi...kotu anlamda soylemiyorum, olmasi gereken oldu sadece. daha derli toplu, daha genclik zibidiliginden uzak anlar gecirilmeye baslandi. ve en son yavuz da evlendi tamara'yla...

gecen carsamba viyana' ya gidisimin sebebi oydu zira. tamara' nin buyudugu steirmark koyunde oldu kokteyl de nikah da dugun de...yavuz' un tanidigim tum arkadaslari oradaydi tabi ki. yemek sonrasi artik ictigim sarabin da etkisiyle etrafina daha manidar bakma hallerinde artik cok degistigini fark ettim her seyin; 17 sene sonra ben kardesim kadar sevdigimin kuzenimin dugunundeydim iste ama ben tabi ki o 17 sene onceki ben degildim, ati abim ayni degildi, teyzem annem biraz daha yorgun ve yasliydi, yavuz kocaman adam olmus damatligiyla geziniyordu ortalikta...yillar once viyana' nin barlarinda suursuzca icen arkadas tayfasi artik kirmizi sarap kadehleriyle daha olculu, daha ciddiydiler...ve bekar degildiler.

sabah 5'e kadar devam etti parti. deliler gibi dans edip deliler gibi eglendikten sonra yavuz' la tamara veda etti hepimize. onlar gidince kalan 10-20 (hadi genc diyelim) kisi de yavas yavas ayrildi mekandan. ben son bi sigara icmek icin dugunun oldugu ve kaldigimiz otelin bahcesine ciktim. zaten bi tepedeyiz, ortam nasil sessiz, nasil guzel... gokyuzu inanilmaz, kocaman bi dolunay...sigarami yaktim, soooyle bi gulumsedim....kafa zaten bi dunya...kendi kendime " ozan " dedim " senin icin bu viyana " artik bitmistir.

artik baska bi viyana var benim icin. daha iyi veya daha kotu degil. sadece daha baska.

Gentenaar*

2011-08-09T23:15:00.001+02:00

Ben demistim Gent'e gidecegim diye, Lille'e de gidecegim demistim. Gittim de zaten. Bende yalan yok...Ama once Cuma aksamindan bahsedelim. Isten Morrissey gaziyla neseli neseli ciktiktan sonra eve geldiiim, ustumu degistirdim ve genclerle bulustum. Onlar yemek yedi, ben onlarin sarabina katildim ve sonrasinda konser binasinin onunde benim mudur abla ile bulustuk. Biz Koray'la official konser ickimiz fiskiyi aldik ve heyecanla (en azindan ben heyecanliydim) karizma abimiz Morrissey' i beklemeye basladik. 20-30 dakika sonra Morrissey abi sari siyah gomlegi, tipik 50 yas insani kotu ile cikiverdi sahneye. Kisa keseyim; muhtesemdi! Istedigim her sarkiyi soyledi ve cok ekstra konusmadan sahane bi sekilde konserini bitirdi. First of the gang to die soylemedigi takdirde kendisini bacaklarindan vurmayi dusunuyordum ama bis yaptiginda soyledigi sarki oydu ve ben konser bittiginde viski ve Morrissey sayesinde cok neseli ve sarhostum. Sonrasinda Trafalgar' a gectik, kuzen Rob da geldi ve gece sahane bi sekilde bitiverdi.

Ertesi sabah amacim 10:02 trenini yakalamakti ama yukarda okuduklariniz yuzunden 2 saat gecikmeyle 12:02 trenini yakalayabildim. 15:00 civari Gent'e ulastim ve 10 dakika yurudukten sonra hostelimin onundeydim. Hemen esyalar yerlerine yerlestirildi, sosyal medya kontrolu yapildi ve Ozan kendini Gent sokaklarina atti. Gent'e gidecegim icin internette bi kac yere bakmistim hani sehir nasildir, nereleri gezeyim falan diye (ki bu captaki sehirleri rehbersiz gezip sonra o rehberlere baktiginizda yazilanlarin yuzde doksanini gormus oldugunuzu anliyorsunuz) ama bu sefer karsima sahane bi sehir rehberi cikti. Aranizda Belcika' ya gidecek olan varsa mutlaka goz atsin! (www.use-it.be) Bruksel, Antwerp, Gent, Mechelen, Brugge ve Leuven icin o sehirde yasayan gencler tarafindan hazirlanmis sahane seyler. Sehrin sadece " must see " noktalarini degil ama gizli sakli barlarini, sehir merkezinden birazcik uzaklasmaniz gerektigini ve ancak o sekilde kaziklanmadan sahane seyler yiyeceginizi size tavsiye eden seyler...Benim icin Gent'teki en guzel ornek, tum bunlarin disinda sehirdeki grafitilerin de rehberde gosterilmis olmasiydi. Gent'te hakkaten yuzlerce grafiti var ve sahaneler. Usenmedim cogunu gordum. Gent hakkinda ilk dusundugum sey de (twitter ortamlarinda da sanirim aynen oyle yazdim) " yemisim Brugge'u, yemisim Bruksel'i "oldu. En az Brugge kadar guzel ama Brugge' un insanin icini ikinci gun daran anneannemin danteli ortami yok ve ne idugu belirsiz salak sehir Bruksel' e bin basar. Antwerp'ten daha guzel diyemedim cunku Antwerp' e 6 kez gittim ve cogu yerini cok iyi biliyorum ve cok severim. O yuzden bi anda satamadim.

Sehir zaten yuruyerek 4 saatte bitiyor diyeyim ben size. Hele benim gibi cilgincasina manyak gibi hizli yuruyen bi insansaniz 3 saatte bile bitirirsiniz ama ben cok begendigim noktalardan binlerce kez gecerek ve sacma mahallerine de girerek 5-6 saatte tamamladim turumu. Onun disinda cok sevdigim iki caz barda mis gibi leziz Beljik trippelleri icerek bunyeme nese ve huzur kattim. Caz barlarin disinda " hadi son birami iceyim " dedigim Spijker'de cok tatli bi grup tarafindan masalarina davet edildim, sahane muhabbetler ettim. Sonra gruptaki Norvecli Belcikali lezbiyen cifti ertesi gun tren istasyonunda gordum. Norvecli olan ulkesine donuyordu, ben Lille' e gidiyorum...Adlarimizi sormadigimiz aklimiza geldi, sonra da ne onemi var deyip ogrenmekten vazgectik. Birbirimize iyi yolculuklar dileyip ayrildik.

Pazar sabahi 9'da trene binip Fransa' nin kuzeydeki en buyuk sehri Lille'e dogru yola ciktim. Gent guzeldi, cok sahaneydi, yine giderim yine giderim.... Asagida kisa kisa bi kac tavsiye var; giden olursa aklinda olsun.

- Sehrin ana tren istasyonu St-Pieters ama imkaniniz varsa ondan bi onceki durak Dampoort'ta inin. Dampoort sehir merkezine yuruyerek 10 dakika.

-Kalacak mekan arayanlar icin kaldigim hosteli cok rahat tavsiye edebilirim. Benim gibi yasi 29 olup hala hostelde kalabilenler icin sahane bi yer. Hostel 47! Hayatimda gordugum en temiz hosteldi. Gecesi alti kisilik odalarda 24 euro.

-Vrijdagmarkt' a cikan sokaklardan birinde (Baudelostraat) muhtesem ama hakkaten muhtesem bi antika esyalar satan dukkan var. Dukkan dedigime bakmayin; iki katli kocaman bir yer. Agzim acik gezdim ve icerde 2 saat falan kaldim sanirim.

-Gittigim caz mekanlarindan en azindan Hot Club de Gand' a mutlaka ugrayin. Ben de evimde oturup saatlerce caz dinlemiyorum ama mekanin sakinligi, ortami cok guzel. Minicik bi bar zaten, bi de cok sahane bi avlusu var. Biranin bozuk oldugunu bardaga doktugunde anlayip bi saniye bile tereddut etmeden degistiren cok cool bi calisani da var.

-Sehirde 60bin ogrenci var. Dolayisiyla ucuz icki ve ucuz yemek mekanlari cok fazla. Kendinizi ana meydanlardaki turist siken (ki aslinda cok da pahali degiller) mekanlarda bulmayin, yukarda bahsettigim rehberi okuyun, genclerle ruhunuzu neselendirin. Ben yaptim pisman degilim.

-Cok karismak istemem ama kanal turu muhabbetine girmeyin. Kanallarin kenarinda yurudugunuz zaman zaten ayni seyi goruyorsunuz. Ha caniniz suyun ustunde salinmak isterse onu bilemem.

-Biraz sehrin disinda ama zamaniniz varsa Gent' in en guzel binasi olarak bilinen Vorruit binasini gorun. Sosyalist hareketin simgesi bu bina simdi kultur sanat isleri icin kullaniliyor.

-Hava guzelse sehrin biraz kuzeyinde cok guzel bi plaj var. Plaj dedigime bakmayin yuzulmuyor falan tabi ki ama ortami cok sahane gozukuyordu. Herkes sakin sakin cool cool takiliyor, muzik dinliyor, iciyor, gunesleniyor...Ismi Handelsdok.

-Caniniz raki meze cektiyse Sleepstraat' a atin kendinizi. Disardaki masalarda rakisini icip mezelerini yiyen 4 Belcikali teyze gordum ben mesela, accayip hosuma gitti. Igrenc doner bufelerinin disinda sahane mekanlar gormek cok guzel.

-Petershol bolgesi dar sokaklari ve onlarca minicik barlariyla sahane bi bolge. Ben yagmur altinda yurudum, cok da guzel oldu. Sakin atlamayin.

Yani Bruksel' e kadar gitmisken mesela...zamaniniz da varsa...usenmeyin yarim saat tren yolculugu sonrasi bu sahane sehre kendinizi atin. Ben Sarp ve Cilem Antwerp' e tasindiginda onlari goturecegim mesela. Ilk hedefim bu.

* Flamanca' da "Gentli" demek oluyor kendisi. Ik ben een Gentenaar! :)

cok acikli cooook....

2011-08-08T22:29:00.000+02:00

Asagida okuyacaginiz cumleleri 8 Mayis' ta yazmisim. Ve devamini getirmemisim. 8 Mayis'ta 31 dereceden bahsederken 8 Agustos'ta, tam 3 ay sonra...yaz dedigimiz mevsimin gecesinde havanin 14 derece olmasi, ruzgarli olmasi...fitness donusu ev yolunda acayip usumem...cok acikli cooook!

--------------------------------------

Gunesli bi Pazar gunu terasimda malak gibi yatarken dinledigim grubun Portishead olmamasi lazim aslinda farkindayim ama aypod cok uzakta (golgede kalsin diye terasin bi ucuna yolladim kendisini) ve ben cok tembelim ve o kafasina gore karisik karisik caliyor. Tembel olmam disinda anlamaniz gereken sey havanin burada sahane oldugu. Dun Den Haag'in unlu plaji Scheveningen'de 31 derece isaretini gorunce ben de inanamadim zaten duruma. Boyle kumlarin ustunde, civil civil ortalik, deniz kokusu...yeminle Hollanda demezsin halleri...Sanki ben Uruguay'da yasiyorusum ama oradaki herkes sarisinmis. Boyle sacma bi durum yani. Neden Uruguay ornegini verdigime gelirsek cocukluktan kalma bi sey; bu atlasla uyudugum donem hep en merak ettigim ulkelerden biriydi de o yuzden. Bi kere baskentin ismi cok komik: Montevideo...bi de cocukluk akliyla en cok Uruguay bayragini severdim ben.

Neyse konu bu degil. Bu arada aypod hazretleri simdi de "Bjork - I 've seen it all" calmaya basladi. Burdan kendisine sesleniyorum: " arkadasim bi Serdar bi Demet yok mu yaaa? Surda terasi beachclub ortamina cevirmisiz, olcak is degil"

Yirttik!

2011-08-03T23:02:00.001+02:00

Sitkimizi siyiran bi Temmuz ayi gecirdik bu sene Eindhoven'da. Tamam biliyoruz; Temmuz aylari Hollanda' da rezildir ama yani bu sene "yuh" dedik, yetmedi "oha" dedik...o da yetmedi "anani!" dedik en son yani. Yagmur yagmur yagmur, ruzgar ruzgar ruzgar, soguk soguk soguk...Millet "yandim anaam" twitleri yaziyordu Istanbul'dan, ben evin icinde ustumde yun kazakla okuyordum bunlari...

Bi sekilde Agustos' un guzel gececegine inandirdik ama kendimizi: " Temmuz ayi boyleyse Agustos - Eylul sahane olacak " dedik. Fena baslamadi aslinda Agustos, dun hatta butun gun gunesliydi aglamakli olduk. Bugun yagmurlu ve kapali bi hava olsa da en azindan soguk degil, azla yetinmesini de ogrendik; mutluyuz yani Pikachu.

Bi de asil demek istedigim, Temmuz ayinda planlanan herhangi bi haftasonu gezisi, bi konser, efenime solim bi organze durumlari olmadigindan icimiz sisti bence bu kadar. Aslinda sahane basladi Temmuz; ilk gun benim dogum gunumu kutladik sahane bi sekilde. Ummadigim kadar simardigim, eglendigim bi gece oldu. Turkce, Cince, Hollandaca ve Italyanca " mutlu yillar sanaaaaa " sarkilari soylendi, mudurum kendi elcaazlariyla pisirdigi pastalari getirdi, Deniz sangria yapip milleti ihya etti....Ben de ortalikta serseri gibi dolandim. Ne var ki sahane baslayan Temmuz yukarda yazilanlardan oturu sonrasinda patladi. Yagmur yagdi biz soylendik, ruzgar cikti kufrettik, hava kapadi kendimizi oldurmenin esigine geldik.

Ama Agustos baskaa....Ilk guzellik zaten aylardir bekledigimiz Morrissey konseri. 52 yasindaki yakisikli sarkicimiz inanir misiniz bizim koyumuze geliyor Cuma gunu! "Az mi dinledik, az mi sozlerini defterlerimizin kenarlarina yaziverdik" kontenjanindan biz de biletimizi aldik derhal! Hos kendisinin vejetaryen olmasindan kaynaklanan bi "akil eksikligi" varsa da (bkz: Norvec katliami sonrasi aciklamalar) gonlumuzdeki yeri baska. Herkese ikinci, ucuncu ve hatta on dokuzuncu sans verilmeli. Cuma gununu iple cekiyorum acikcasi. Hafif kafa guzel gidip konser mekaninda da iki birayi caktim degmeyin benim keyfime.

Agustos ayi guzellikleri bununla bitmiyor; Morrissey konseri sonrasi Cumartesi sabahi cantami aliiip Gent' e gidiyorum ben. Belcika' nin pek bilinmeyen ama sahane oldugu soylenen sehrine. Lale'yle aslinda bi 2-3 saat ugramis ama yagmurlu havanin da etkisiyle pek bi gezememistik. Cumartesi butun gun gezecegim Gent' i, internetten sahane bi rehber de buldum, onun tavsiyeleri esliginde takilacagim. Icinizde gezip de gorup de bi yeri begenip de bana solemeyen olursa kulahlari degisiriz. (kulahlari degismek kalibini hayatimda ilk defa kullandim ulan, bi heyecanlandim nedense...)

Pazar sabahi ise Gent' e 45 dakika uzakliktaki Lille' de bulacagim kendimi. Fransa' nin dorduncu buyuk sehrinde yine aylak aylak takilacagim. Avrupa' nin en buyuk bit pazarina ugrayip sahane seyler almayi planliyorum. Fransizca beni yine canimdan bezdirecek ve ben yine herkesten nefret edecegim ama olsun; okudugum kadariyla pek kesfedilmemis ama sahane olan sehirler kategorisindeymis Lille. Bi goreyim de yazarim neymis ne degilmis.

Tum bunlari yaparken havanin bana insafli davranmasini istedigimi sizlere soylememe gerek yok sanirim. Beklentim 30 derece, gunesli bi hava falan degil...Arada biraz yagmur bile yagabilir (misal ben bi barda sahane Belcika biralari yuvarliyorken...ya da uyurken..) ama benim saatlerce yurumeme engel olmasin yeter.

Lille'den Pazar aksami donup evime, yine soylenerek utu yapacagim buyuk bi ihtimalle. Ama guzel olan su ki; sadece 3 gomlek utuleyecegim. Cunku Carsamba gecesi Viyana' ya ucuyorum. " Evlenmez, hahah asla evlenmez, lan dunya dursa evlenmez " dedigimiz kuzen Yavuz evleniyor cunku. Yavuz benim kuzen olarak nitelendiremedigim, kardesim gibi bi insan. Ben 13-14-15-16 yaslarimin yazinda Almanca kursu icin Viyana' da her seferinde bi aydan fazla kaldigim zamanlarda benim her seyim olmus biri. Cok sever, cok da severim onu. Isin daha guzel tarafi annem/babam/ablam...onlar da orada olacaklar. Christmas tatilinden beri gormedim hicbirini, o yuzden buyuk bi heyecanla kalbim pirpir ucacagim Viyana'ya.

15'inde dondugum zaman zaten Agustos yarilanmis ve ben buyuk bi ihtimalle cok guzel zamanlar gecirmis olacagim. Diger yarisini domestikus hallerinde, evimde keyif yapa yapa gecirmek koymaz bana.

Eylul' de ise 10 gunluk Istanbul tatili var...Yani anlayacagin sevgili Tahsin...Ekim' e kadar yirttik! Yaheyyaa!

Dutchable / Undutchable

2011-07-30T20:49:00.000+02:00

Cok degil, bi ay sonra ucuncu senemi bitirecegim bu ulkede. 2008 Agustos'unda urkek bi tavsan gibi gelmistim Eindhoven'a; ne kadar kalacagimi, sevip sevmeyecegimi bilmeden. Sansim yaver gitti; cok guzel insanlar tanidim, cok guzel zamanlar gecirdim (hala devam ediyor) ve basima moralimizi bozan, beni hayattan sogutan ve donme karari verdirecek hicbir sey gelmedi. Bi tek is guc canimi sikiyordu, sukur o da gecen sene degisti.

Bu uc sene icinde ne kadar Hollandali olup olmadigimi sorguluyorum simdi. Hollandali mudurumun benim icin " sen benden daha buralisin " demesi ne kadar dogru/yanlis bilmiyorum ama sanirim bi haklilik payi var. Hos bu haklilik payinda onun da ozunde bi Katalan olmasi gercegi var ama neyse...

Simdi bakalim bakalim, aklima geldigi gibi Hollandali oldugum ve olmadigim seyleri yazayim, sonuc ne olacak?

Dutch:

-Plan program ve organizasyon konusunda yeterince burali oldum sanirim. Aynen onlar gibi bi bucuk ay sonrasina program yapip, insanlar bulusmak istediginde ama su gun su gun su gun dolu, 3 hafta sonra Persembe gunu 7'de bulusabiliriz diyorum.

-Ozellikle is ortamlarinda bi seyi begenmediysem ya da onaylamiyorsam " canim iyi olmus ama soyle soyle kusulari var demek yerine " aynen onlar gibi " yavrum bu bence rezalet, bi gozden gecir " diyebiliyorum. Bunun da nadir guzel Hollandali davranislarindan biri oldugunu dusunuyorum acikcasi; evelemeden gevelemeden...ne dusunuyorsan o! Bu kadar basit.

-Buienradar denilen, hangi sehre ne zaman yagmur yagacagini gosteren web sitesine ben de gunde en az 5 kere bakiyorum. Bu cok bariz bi Hollandali davranisi zira...Ayrica ben de bir Hollandali gibi saatlerce hava geyigi yapabiliyorum artik; aman da cok yagmur yagdi, aman da Cuma gunesli olacakmis, aman da hava ne rezalet di mi Ismetcigim...seklinde.

-Yagmurlu havanin hayati engelleyen bi sey oldugunu dusunmuyorum artik. Yagmur mu indirdi iki dakika icinde hayvan gibi; bunun dunyada olabilecek en dogal seylerden biri olduguna inaniyorum artik. Bi yere kacmak yok, bi kapali alan arama cabasi yok...Yagmur bu, yapacak bir sey yok. Gunlerdir durmadan yagiyor mu, yagsin anasini satayim.

-Bu madde Hollandalilar ile birlikte oldugum zaman gecerli acikcasi....Bi yere beraber gidildiyse, hesap geldiginde ayni onlar gibi davranmayi ogrendim abicim. 13 euro ise odemem gereken, 15 vermissem 2 euronun hesabini catir catir soruyorum. Ilk zamanlarda salak gibi yapmiyordum, sonra baktim Hollandali dedigin yarim eurosunun pesine dusen garip bi olusum, o zaman neden olmasin! Salak miyim ben? Ama bu yazdigim Akdenizli kardeslerimle disari ciktigimda gecerli degil, orada " bu gece bendensin haftaya sen odersin " hesabi gecerli.

-Cok sacma ama ben de artik Belcika ve Almanya insanlariyla ilgili aptal sakalar yapiyorum. Zannedersin dogma buyume buraliyim da kanimda var. Yok ama bi sekilde acayip hosuma gidiyor.

-Ben de bisikletin dunyadaki en sahane ulasim araci olduguna inaniyorum. Bu konuda tartisma bile kabul etmem. Hos, su anda bi bisikletim yok o ayri.

-Hava 15 derecenin ustune ciksin, accik da gunes parildasin iste o zaman ben de hemen barbeku yapilmasi gerektigine inaniyorum. Burnuma et kokulari geliyor yemin ederim. Bir de gunesli bi havada yaptigim ilk sey ustumu cikarip, terasta guneslenmek.

Non-Dutch:

-Sukur yaradanima hala guzel giyinen ve zevk sahibi bir insanim. Yakasi ve kolu cicek desenli igrenc gomleklerden ve burnu kut igrenc kahverengi ayakkabilardan bi tanesine bile sahip degilim. Tommy Hilfiger' i en ust moda seviyesi olarak goren salak biri degilim yani.

-Para biriktirme ve harcama konusundaki dikkatli tavirlar bende asla mevcut degil. Benim yasimda ve benim gibi 3 senedir Philips'te calisan bir Hollandali insanin su an bi bankada en azindan 5 haneli bi birikmisi vardir. Benim yok. Ayrica yemekhanedeki corba 10 cent daha pahali diye 3 ay soylenecek sabrim da yok.

-Hala sut icmiyorum ve ogle arasinda evden getirdigim igrenc sandviclerden yemiyorum. O sandvicler ki yillardir ayni ekmek ve peynirle yapiliyor bu arada. Ha bi de benim icin sandvic; icinde peynir, salam, marul, domates, hiyar, mayonez olan bir olusum...Sadece ekmek ve icine bir dilim peynir degil.

-Yalnizligin dunyadaki en kotu seylerden biri olduguna inanmiyorum. Cevremde ne kadar Hollandali varsa, hepsi cift ve 8 senedir beraber yasiyorlar en azindan. Boyle yalnizlik fobisi olan irk gormedim ben arkadas. Deli midir nedir bunlar?

-Gizli irkci degilim. Hollandalilar dunyadaki hic bi irkla problemleri olmadigi iddia edip sonra bu cumle bahanesiyle saydirip dururlar. Benim durumum oyle degil, ben alenen problemlerim oldugunu kabul ettim.

-Sukur ki tatilimi Fransa' nin kuzeyinde kamp yaparak gecirecek kadar bayik bir insan degilim. Adamlarin gide gide gittigi yer Fransa' nin kuzeyi...Neymis 3 hafta kamp yapmis! Kahrol Nuri!

Iste bu karsilastirma sonucunda ne kadar buraliyim, ne kadar degilim yine belli degil yani. Cunku Hollandali olmadigimi gosteren maddeler de burasi icin gercekten onemli maddeler. Hos bi sonuc elde etsem elime ne gececek onu da bilmiyorum. Bos isler bunlar.

bu alemler zor alemler...

2011-07-29T14:20:00.005+02:00

Sevgili kardeslerim, hak yolunda sevdiklerim...

Bugun sizlere cokamacok renkli hayatimin (kokainle costugumuz partiler ossun, katildigim kultur sanat aktiviteleri ossun, sancili ama cok yogun ask hayatim ossun, kariyerimdeki onlemez yukselislerim olsun...) onemli unsurlardan biri olan fitness ortamlarindan bahsedecegim.

Amerika seyahatim oncesi "New York' ta sekil sekil milletin yaninda kendimi ezik hissetmemeliyim" bahanesiyle Mart ortasinda basladigim saglikli yasam ve spor aktivitelerim tam gaz devam ediyor. Sukur ki artik oldukca yagsiz, yeterince zayif ve goruntusunden cok memnun bi insanim. Gobegim yok lan artik, daha ne olsun yani! Ama sizleri bu ayrintilarla bogmayacagim tabi ben. Fitness mekanina haftanin ortalama en az 5 gunu gittigimden artik gelenossun gidenossun mih gibi aklima kazindigindan, tabi ki insan dedikodusu yapacagim. Deniz de benimle ayni ortamlarda spor eylediginden sanirim kim(ler)i kastettigimi (kastetmek ne yaaa? ne bicim kelimeymis be bu!) anlayacak. Basliyoruz o zaman:

-Igrenc cift Hamit & Sukran: Kabus gibiler ulan! Kabus gibiler...Hamit yaklasik 2 metre boyunda zargan gibi igrenc bi herif. Yasli olmasina ragmen cim adam seklinde kesilmis saclari var. Kemikli ve seri katil olmaya musait bi surati var bi de...O kusmuk esofman altini memesine kadar cekip insanlarin " bugun de cirkin insan gormeye doydum " kontenjanini dolduruyor. Esofmani memesine kadar cekip, t-shirtu icine cektigi yetmiyormus gibi o giydigi seyler hep soluk renkte. Kesin 17 senedir falan giyiyor onlari, boyle agi dusmus o giydigi seylerin, kollari salmis uzamis artik. Partneri Sukran ise ruh hastasi; donuk bi surat, mekanin ortasinda gerzek hareketler yapiyor. Kendi etrafinda ellerini sallayarak donuyor falan. 20 sene once siyah olan ama artik acik gri seyler giyiyor spor yaparken. Hamit ona bunu boyle yap diye emir veriyor, o da yapiyor. Mide bulandiriyorlar cift olarak, nefret ediyorum ikisinden de. Hamit cok terliyor ayrica. Onun calistigi fitness aletine sonra oturasim gelmiyor benim. Sukran zaten o esnada kollarini yukari kaldirip indiriyor...Manasizca

-Global cift Hayrettin & Ingrid: Isimlerden de anlayacaginiz uzere ciftimizin pipili olani Turk. Garip bi eleman; yay gibi kaslari ve goz altina kadar sakallari var. Galatasaray formasi giyerek geliyor genelde mekana. Ingrid ise Hollandali, masallah gotu benim eski evim kadar genis! Turbanli kendisi; Hayrettin istemis o da kapanmis sanirim. Beraber geliyorlar her zaman tabi ki, Hayrettin'siz bi fitness Ingrid' e haram; olur da biri Ingrid' e bakar falan, allamuafaza! Ingrid garibim zaten geldigi zaman kosu bandinin ustunde yurumekten baska bi sey yapmiyor. Hatun hakkaten sadece yuruyor...Terleme falan yok...Oyle yavas yavas...

-Ayakkabi cilasi Osman: Deniz dedi ilk bana, adamin ten rengi ayakkabi cilasi gibi diye. Hakkaten de oyle. Adam boyle Rus tipli, pis bakisli bi herif. Solaryuma girmekten artik pigmentleri pigmentligini kaybetmis! Parlak kahverengi bi ten rengi var ve surrekli gotunun bi parmak altinda daracik sortlarla gelip kum torbasiyla saatler geciriyor. Kafasinda da surekli sapka! Ustu acik bi Merso'su var ve sporunu yaptiktan sonra mekanin barinda saatlerce oturuyor.

-Karizma Tankut: Harbici cok yakisikli bi abi! Hollandali mi degil mi bilmiyorum, sanirim bi melez kendisi. 40larinda, tass gibi vucudu var ve butunsel bi karizma gibi geziyor ortalikta. Adamdan sahsen nefret ediyorum! Adam benden en az 15 yas falan buyuktur ama nassi gur saclari, nassi guzel saclari var anlatamam! Bi de grilesmis saclar bole ara ara...Bi de her gun geliyor, essek gibi spor yapiyor adam gram terlemiyor haci! O saclar bozulmuyor yani... Ayrica psikopat kendisi, fitness mekaninda bile acayip guzel giyiniyor. Kisacasi...kiskaniyoruz reyiz!

-Turk bacilari Seyma Sebnem: Ahan da iki gerizekali! Etine dolgun iki kiz kardes...Dovmeleri falan var. Insanlara pis pis bakip, fitness aletinin ustunde hareket etmeyip konusmayi tercih ediyorlar. Bi eksi suratlari var...resmen eksi ikisi de...Bi de hic sevmedigim camur rengi gozleri..Millet ayy gozlerin yesil ne guzel falan diyodur ama camur rengi boyle. Hic sevmem hic...

-Psikopat HR muduru Sabrina: 50lerinde bi kadin, sapsari kut kesilmis saclar, acaip nemrut bi surat ve siyah esofmanlar...her seferinde ayni aletin ustunde bacak ve got calisiyor, asla gulmuyor, onunden gectigin zaman kisa ama igrenc bakislar atiyor ve sonra kafasini yukari kaldirip tv izliyor. Kim nerede onunla calisiyorsa, ona sabir sebat diliyorum. Oldurur lan adami o kadin!

-Cici kizlar Burcu & Elif: Kizlarimizin biri sarisin, biri kumral. Genelde beraber geliyorlar mekana ama tek tek geldikleri de oluyor. Sarisin olanin saclari kahkullu, kumral olan normal (ne demekse normal?). Guleryuzlu ve gayet sevimliler ikisi de, geldiklerinde zaten hangi alette calisiyorlarsa o aletin cevresi erkek dolmaya basliyor yavas yavas. Sekil semal abercrombie t-shirtleriyle fitness yapan uzun boylu, sarisin abi ozellikle kumral kizimizin kicindan ayrilmiyor pek.

-Gay cift Taner & Selim: Taner 50lerinde (hatta belki biraz daha yasi var) Selim ise 40 vardir yoktur. Hic ayri geldiklerini gormedim, surrekli beraber geliyorlar ve genelde ayni seyleri giyerek komik komik geziyolar mekanin icinde. Bi tek Selim polo yaka beyaz t-shirtunun genelde yakalarini katlamiyor, Taner o kadar saplantili degil bu yaka kaldirma konusunda. Cross trainer ustunde calisirken havlularini katlama stilleri ve havluyu koyduklari yer bile ayni. Bi de benim sokakta cok dolasiyorlar, iki uc kere pencerenin kenarindan ibis gibi oturmus disari bakarken gormuslugum var onlari.

-Manyak Raziye: Iki kere gordum gerci ama ikisinde de derin izler birakti bende Raziye. Bence alenen deli. Yani mecazi anlamda falan kullanmiyorum, gercekten deli. Bazen beline sadece bi seyler baglayip geliyor, genelde ayaklari ciplak...Ve kum torbasina gozleri devrik devrik bakarak bi kac yumruk atiyor sadece! Tum yaptigi bu. Bana bi anda silahi cikaracak ve hepimizi tarayacakmis gibi geldiginden ister istemez onu gordugumde geriliyorum.

Sanirim bu kadar bilgi simdilik yeter. Aklima gelmeyen ama bu aksam gordugumde "kahretsiin, neden bunu da yazmadim ki? " diyecegim cok insan var eminim. Sirasi gelir yazarim, belki de hiiiic yazmam.

O degil de, bugun cok sahane fitness t-shirtleri aldim kendime...Pek mutluyum o yuzden.

belki de...

2011-06-30T23:29:00.005+02:00

Bugun sirkette bize ayrilan sacmasapan odada oturuyoruz; ben analizlerime bakiyorum, Gergina (Bulgar is arkadasim) seminer sonrasi degerlendirme formlarinin sonuclarini yaziyor falan...Liesbeth (benim patron) marketing intelligence adami ile bidi bidi muhabbet ediyor...Taaak diye bi ses geldi...Sonra da bi kadin cigligi...Biz Gergina ile gozgoze gelip gulduk, "biri kahve makinesinin oldugu kosedeki masayi mi devirdi acaba" falan diye de geyik yapiyoruz. Sonra odanin camindan koseye baktigim gibi bi adami yerde yatar buldum, bi kadin da basinda...Ofisten ciktigim gibi baska bi kadin gelip ilkyardim bilen var mi diye bi panikle geldi...ben " yok " falan derken...ben ve Liesbeth de kosturmaya basladik...Sacmasapan labirent bi bina..Liesbeth " sen duz git, ofislere sor ben diger tarafa kosucam" dedi...Adamdan bu arada garip sesler geliyor, ben once epilepsi krizi zannettim ama kosmaya basladim ayni zamanda...ofislere odalara girip bi panikle ilkyardim bilen biri var mi diyorum... 4-5 ofis insanlari mal gibi bakip " yooo " falan dediler, en son Fransiz baska bi marketing intelligence adami " ben biliyorum " deyip kostu benimle mekana dogru...

Biz vardigimizda diger insanlar da adamin epilepsi krizi zannettigini gecirdigi icin adamcagizi yan tuttular, agzina bi si sikistirdilar falan...O esnada ben surekli " biri ambulansi aradi mi " diye panikle 5600 kere sordugumda, 5600 kere " tamam aradik geliyorlar " cevabi geldi. Ben sacma bi sekilde " tamam ya epilepsi krizi, zaten ambulans da geliyor" rahatligiyla disari ciktim bi sure sonra... Koray' la yapacak seyler vardi, onla bulustum ona anlattim hemen...Yarim saat sonra dondugumde zannettim ki her sey normal, adamcagizi almistir ambulans gitmistir falan...Koridora bi girdim, onlarca insan bakiyor bi noktaya... Adama sok tedavisi uygulandigini gordum..surekli o makinenin igrenc sesi geliyor...Iki uc kisi coktan aglamaya baslamis falan...

Sonra kalp masaji yapilmaya baslandi.. (ki zaten onceden o Fransiz adam da yapmis) ama ise yaramadi hicbir sey...Adam oldu gozumuzun onunde...Ambulansla gelen ekip sikintili ve uzgun gozlerle bize bakti...Ben odaya kactim, Liesbeth ve Gergina da geldi...Gozumuzun onunde goturduler...Adamin karisi ve cocugu da gelmisti o esnada zaten...

Boyle seyleri baskalari anlattiginda, dikkatle dinleyip " vah vah " demekten baska bi sey yapilmiyor..Ama insanin gozunun onunde oldu mu, hayatin ne kadar deger(li)siz oldugunu aninda kavriyorsun. Cok sacma lan yani! Yarin " taak " diye dusup olen....neden sen olmayasin ki?

Nese Karabocek

2011-06-29T01:03:00.006+02:00

Su an bu yaziyi yazmak (yangin yakmak, olu olmek...) yerine oturup LED urunlerinin hangi ulkede nasi fiyat araliklarina sahip oldugunu gosteren bi analiz yapsam belki de cok daha para kazanan biri olurdum. Belki de olmazdim. Bilemedim.

Bugun sacma bir gundu ve ben sacma gunleri sevmiyorum. Oncelikle korkunc sicak bi gun oldugundan bahsetmem lazim. Sabah yataktan kalkinca bile hissedilen bi nem boyle...Bizim departmanin oldugu oda (ya da odaciklar kumesi) su an -daha yeni, daha korpirit bi ortam amacli- tadilat ekseninde oldugundan bizim departmani bi ayligina eindhoven' da sirketin baska bi binasina tasidilar.

Bugun sabah kalkip hangi otobuse binmem gerektigine baktim falan...Normalde calistigim mekan ve evim arasi 5 dakika zaten. Aylardir otobuse falan binmiyorum sukur. Otobus demek halk demek, cok korkunc! Bugun baska carem olmadigindan bindim 16 numarali otobuse, salak ogrencilere ve korkunc halka dokunmamaya calisarak oturdum. Gel gor ki inmem gereken duragi bi sekilde kacirdim, iki durak otesinde indim. Indigim mekan da inanir misiniz zaten sahane guzellikte olan sehrimizin muhtesem bi bolgesi degildi. Sabahin 9'unda bile 30 derece olmus havaya soverek binayi buldum. Buldum ama sinirim iki katina cikti! Igrenc bi bina boyle; saks mavisi halilari ve bok turuncusu kapilari olan...Icinde Lumileds ve lazer sensorlerinin test edildigi cok teknik odalar mevcut...Calisanlar depresif ve sikici ve hic guzel giyinmemisler... Kantin desen rezalet...Tuvaletlerde fayanslara asili kultablalari falan var...Bizim binada olan sahane espresso makineleri yerine kahve kokan ama siyah sicak su veren adi makineler var....Depres Depres Depres!

Neyse mekanda 16:30 gibi ayrildim ben " ayyy ben bu binada daha fazla kalamam " diyerek! Binadan cikip otobus duragina dogru yurudugumde (ya da yurudugumu zannettigimde) hava 37 dereceydi! Boyle alnimdan sipir sipir ter damlarken, ben kaderime kufrederken beklenen oldu ve ben otobus duragini bulamadim!! Bildigin Eindhoven' in sanayi bolgesinde kayboldum! Elimde icinde laptop, sarj aleti ve defter olan bi carry on, hava 37 derece, tek bir golge bile yok, gordugum manzara fabrikalar...O kadar mutluydum ki...

20 dakikalik yuruyusten sonra bi durak cikti onume ama otobuse bindigimde igrenc bi sekilde terlemistim zaten! Sicak havadan ve terlemekten o kadar nefret ederim ki ben, bunlar oldugu zaman direk cok sinirli bi insan oluyorum. Boyle giydigim gomlegin koltukalti kisminin islak oldugunu bilmek, ensemden inen damlanin beni gidiklamasi falan...yemin ederim insan oldurebilirim! Bi insanin en kotu gorundugu an, terledigi andir canlar... Daha tiksindirici bi goruntu yok! Neyse geldim evime...Cami kapiyi actim accik korender yapti bi kendime geldim.

Ve beklenen oldu tabi sonunda...Saat 8'e dogru koyu gri bulutlar gokyuzunu kapladi, bi takim simsekler cakti...bi takim gurultuler oldu ve muhhhtesem bi yagmur basladi. Yagmur hala yagiyor, gok hala gurulduyor, simsekler hala cakiyor ve ben oturma odamdan, kocaman pencerelerimden bakarak mutlu oluyorum.

Sicak havanin tepesine sicayim yani. Demek istedigim bu....

Mis gibi serinlik...Mis gibi yagmur...

We love yagmur!

yanlis...

2011-06-21T00:22:00.006+02:00

Cok sacma biliyorum ama...Bugun ilk defa bazi insanlarin, beraber olduklari insanlar yuzunden hayatlarini nasil degistirdiklerini anlayabildigimi fark ettim. Birine asik olsam, o insan " benle cehennemin dibine gel " dese belki de gidermisim gibi geldi.

Galiba bi asirdir asik ol(a)mamamdan kaynaklanan bi sey. Bilemedim. Ayrica bunlari dusundugum sirada gobegimi eritmek icin bi takim garip aletlerin ustunde garip sekillerdeydim. Sanirim yanlis zamanlarda yanlis isler yapiyorum.

A Memo...

2011-05-01T17:43:00.010+02:00

Silgi ve Iyacp ciftinin sahane Philly agirlamasindan sonra Nu York zamani gelmisti sevgili okuyan. Sali sabahi 9:30 ya da 10:00 otobasina binip Silgi ile tuttuk Nu York yolunu. Sibelotti bizi bekliyordu "seni yenecegim Nu York" sehrinde. O bizden yaklasik bi 4-5 gun once gelmis ,deli manyak arkadasi Gokce' nin evine yerlesmisti bile. Biz direk Queens girisindeki otelimize attik kendimizi, check in icin yaklasik bi iki saat bekledik sonra da olabilecek en klise bulusma yerinde bulustuk; Empire State onunde. Biz Silgi ile aclik sebepli bayilayaziyorduk ki onumuze bi anda Wendys cikinca direk iceride bulduk kendimizi. Yani koca NY'da ilk yedigim sey Wendys cheeseburgeri oldu. Sahane di mi? Daha kotusunu istesek de basaramazdik.

Sibel bizi havaya homurdanarak karsiladi; zira NY pek sevimsiz pek yagmurlu bi havaya sahipti biz oraya vardigimizda. Biz havaya ragmen Union Square'e kadar beraber yuruyup hatta oradan da Lower East Side'a kadar yuruyup mahallemizin bari drop off'a yerlestik bi guzel. Sahane barmaidimiz Amanda gozlerimizi senlendirip bitchy tavirlariyla bizden tam puan aldi. Gokce ilgi ceksin diye beni " he is living in Netherlands " diye tanistirinca " it's OK but I live in New York I don't care" cevabini vererek ikinci dakikada got etti zaten beni. Askimiz da o anda bitmis oldu. Son gece de erkek kardesi ile tanistik ama o Amanda kadar ilgi gormedi bizim zamiada.

Ben yine sahane bi manevrayla yine bi tatilimde hasta olmayi basardim. Ilk gece atesim yavasss yavasss cikti, yine eklemler agridi, yine bi halsizlik falan. Gecenin 11'inde gittigimiz veggie Thai mekaninda birami bitiremedim yani, oyle dusunun. Hos tabi bunda ictigim biranin igrenc olmasinin da payi vardi ama olsun. (Cin birasi idi sanirim) Ikinci gun aksama kadar otel odasinda ates dusurucu ve agri kesicileri alip inleye inleye iyilestirdim kendimi. O esnada Sibelotti ve Silgi sahane vintage mekanlar gezerek eglendiler. Gonul isterdi ben de katilayim ama n'apalim. Neyse ki aksam kendimi iyi hissedince tekrar katildim onlara. Sanirim o gece Gokce'nin bizi cilgin hipster mekanlarina goturdugu gece idi. "Home Sweet Home" diye bi mekana gittik ilk once; yerin 7 kat altinda manyak bi yer. Giris parasini alan sahane travestinin cool cool sigara icmesini izledim once, sonra da icerdeki sahane ortami. Mekan uffacikti ama canli muzigimiz eksik degildi yani. Sisler arasinda hic de fena olmayan bi grupla isindik ortama. Grubumuzun ismi weird ve solisti tabi ki cool, yakisikli ve depresifti. Home Sweet Home'da normal olmaya daha fazla dayanamayip iki bira sonrasi ciktik. Arada bi yerlere daha gittik sanirim ama en son Tom&Jerrys denen bi mekanda bitirdik geceyi. Yani aslinda sabahi. Hayatimda ilk defa sarhos bi barmen gordum. Adam zaten sanirim dunyada hala bandana takan tek insan yani. Zaten yayik Amerika aksanindan tiksiniyorum, herifin kafa guzel, o konustukca vurasim geldi agzina agzina. Saat 4 olunca bandanali abi Gokce'yi tanidigindan " hadi gidin " triplerine girmedi, barin kepenklerini kapatti, ortamda bulunan baska iki uc kisiyle beraber iceride sigara icmemize bile izin verdi. Biz aramizda konusurken Turk oldugumuzu ogrenen bi takim gereksiz ictenlik sergileyen salak Amerikalilarla saksuka sebebiyle bi bag kurduk falan. Adamlar biz sabah 5 gibi cikarken sarildilar falan hatta bize. Tanimadigim gerzek Amerikalilar ile sarilarak mekana veda ettik. Veda ettigimizde ise hala sarhos bandanali barmenimizin altina iseyip isemedigini tartisiyorduk zira kendisinin malum bolgesi islak idi ve biz kendisinden tiksiniyor idik.

Persembe gunu Sibelotti beni bi guzel gezdirdi sagolsun Gokce isteyken. Silgi bi ana kadar bizimleydi, sonra alisveris yapiciim dedi ve gozden kayboldu. Biz de Sibelotti ile Greenwich , Chelsea yapiverdik bi guzel. Hatta abecilik bile yapip beles icki amacli sanat galerilerinde "ehehhe, igrenc lan bu!" cumleleri esliginde takildik. Hudson nehrinin kenarinda guzel gunbatimini izledik, fotolar cektik falan filan... O gece disari cikmadik. Cuma gecesi ayakta kalabilmek icin.

Cuma gunu Financial District sokaklarinda, gokdelenler arasinda ruzgari yiyee yiyeee dolastik. Gokce'nin calistigi mekanda oradaki gokdelenlerin birinin 30.katindaydi, onu ziyaret ettik. Sahane manzarali toplanti odalarinda millet calisirken biz Sibel'le gerzek gerzek fotolar cektirdik. Manhattan-Staten Island bapuruna binip unlu "Ozgurluk Heykeli" goruldu, vapurdan Manhattan adasina bakip "vay vay vay" falan denildi sonrasinda ise MoMA'nin yolu tutuldu. Kulagimizdan Pollock, Warhol, Picasso, Dali cikana kadar gezildi. MoMA etabinda Akin bize katildi, pek de guzel pek de sahane oldu. Ucumuz beraber 230-fifth adindaki cok cilgin cok trendy roofbara attik kendimizi. Empire State onumde, Chrysler Building sagimda konseptli manzarada goturduk ickileri. Roofbar keyfimize istirak bi diger arkadasin arkadasi ekolunden Nuri sonrasinda bizi gayet cici ve adini hatirlamadigim Kadife Sokak bari konseptli bi mekana goturdu. NY'da da Bahariye ambiansi yasadik yani sahane bi sekilde. Gokce kuzenleriyle bizi drop off'ta bekliyordu, oraya yururken Artichoke denen dunyanin en minik pizzacisindan dunyanin en lezzetli dilim pizzasini alip "omh umh yeeeeeh" sesleri cikara cikara onu goturduk, geceyi ise drop off'ta bitiriverdik.

Mekandan ciktigimizda sarhostuk, yagmur yagiyordu, sabah 5'e geliyordu ve benim 3,5 saat sonra New Haven trenini yakalamam gerekiyordu. Sen sakrak bi sekilde herkese sarilarak taksiye atladigim gibi otelin yolunu tuttum, sarhos kafayla valizi hazirladim ve 45 dakika uyuyup bitik bi halde Amerika tatilinin sakin ve huzurlu kismina dogru yola koyuldum.

Sukraaaaaan!

2011-04-27T17:39:00.006+02:00

Uzun uzadiya gecmisimizden bahsetsem mi bilemiyorum. Bahsetmesem daha iyi belki de, cunku benim Silgi'yi gercekten tanidigim yillar 20ler belki de 25ler sonrasi. 12 yasindan beri kendisini taniyor olmama ragmen. Artik " arkadasin arkadasi " unvanindan cikip arkadas oldugumuz yillar...Bostanci'da komsuculuk oynadigimiz, sigaralari karsilikli tutturdugumuz zamanlar da diyebiliriz.

Ben Isvec sonrasi Hollanda yaparken, o beklenmedik bi sekilde bi gun bi ucaga atladi ve coook uzaklara gitti. Philadelphia dedi gittigi yere..Gule gule git dedik, en iyi dileklerle ugurladik.

Birbirinden uzakta olmanin en sinir bozucu tarafi, gunluk dialoglari gtalk/su/bu ile surdurmene ragmen fiziksel/beyinsel/kalpsel anlamda bi araya gelememen. Bahsettigim sey cok komplike bi sey degil haliyle; karsilikli kahkaha atamamanin insani ne kadar yordugundan, bazen ne kadar uzdugunden bahsediyorum. Bu kadar da basit.

Iste ben Silgi'yi bu kadar ozlemisken, bi kahkahaya hasret kalmisken sansliyim ki tatilimi onu ve baska sevdigim canolari da gorecek sekilde ayarlayip rotami -durust olmak gerekirse hic de sevmedigim Amerika' ya- cevirdim. 16 Nisan sabahi Amsterdam'dan yola ciktim, Detroit uzerinden Philly'e iniverdim. Onun dedigi gibi taksiye binince " hay, nayntiiinth and lambard " dedim. Hint sofor en ufak bi kelime etmeden gaza basti, sakir sakir yagmur altinda 20-25 dakikalik bi yolculuk sonrasinda sapsari montunu giyivermis, bir elinde semsiye digerinde sigara ile beni sevdicegi ile beklerken buldum onu.

Uzun uzadiya Philly ve sonrasinda beraberce gittigimiz NYC anlarini yazamam sanirim. Yazilamayacak yani yazilmaya calisildigi anda buyusunu yitirecek o kadar cok sey yasadim ki...Her seyi gectim, ben hayatimda uzun suredir bu kadar nefesim tikanircasina gulmedim. Ki ben asik suratli biri degilimdir. Tek bi cumleyle ozetle desen " Rittenhouse Square'de gunesin altinda huzurlu ve mutluyuz" derim. Benim icin Philly'nin ozeti budur. Yoksa Silgi' nin gecenin bi yarisi yaptigi Marc dansindan, mutfak tezgahlarini nasil kirdigimdan, beraber alisveris yaparkenki heyecanimizdan, Penn's Landing civarindaki otobus duragini bulamama hallerinden, nehir kenarinda kosanlara bakip bakip got dedikodusu yapmamizdan, genel anlamda cilginca dedikodu yapmamizdan, birbirinden lezzetli mamalar yememizden....Bunlardan da bahsedebilirdim. Ama dedigim gibi sadece Rittenhouse Square'deki dingin ve cok mutlu halimiz geliyor aklima ilk olarak.

Ben Philly'i cok sevdim; belki de Silgi ve sevdicegi Iyacp yuzunden cok sevdim. Rahat ve huzurlu ve evimdeymis gibi oldugum icin cok sevdim. Umarim yine giderim. Yine cok sahane olacak, eminim.

Cacaca....Ayca!

2011-02-11T23:35:00.004+01:00

Ben daha kucukken, ablamin benden 7 yas buyuk olmasini cok bi si zannederken (simdi 28 ve 35 yaslarindayiz, ayni bence) hayatim cok daha degisikti. Biz Istanbul' a ben 8 yasindayken Adana'da n tasinmistik. Ablam Kadikoy Anadolu Lisesi'nde okuyordu, annem ayni mekanda cok karizma cok cool (cool yazdigim bilse gebertir beni) bi Turkce ortmeniydi. Ablam o sirada pis bi ergen tabi....yas 15, en korkunc yas...Ayca ve Zeynep diye de iki tane kanka getirmis basimiza, ugras ugrasabilirsen.

Onlar benim ablam, Ayca ablam ve Zepzep ablam artik. Uzun zamandir boyle yani. Ikisini de ablam kadar severim. Onlar ben iste o yaslardayken, kucukken biraraya geldiklerinde cok guzel muhabbet ederlerdi, ya da bana oyle gelirdi iste ne bileyim. O kadar isterdim ki sonsuza kadar onlarin muhabbetine tanik olmak. Ama onlar da hakli tabi; ergen kadinlar sonucta, kendilerinden 7 yas kucuk gerzek bi kocakafaliyi muhabbetlerine ortak etmek istemiyorlar. Ayca diyor ki " Alican cok seker bi cocuk", Zepzep diyor ki " bence Berkcan cok karizmatik" , Ozgun diyor ki " Gokhan' in gotu cok kalkik bence" ... Ben de bi garip kardes, 20 dakika sonra kapi disari edilen.

Ben bu uc kadinin da farkli alanlarda, farkli kosullarda gayet basarili, hala cok fistik kadinlar olmasina hastayim o ayri ama bu yazida daha cok Ayca ablama konsantre olacagim. (Zepzep abla, ya da ablam uzulmeyin; sizin hakkinizda da bi yazi gelecek elbet)

Cunku Ayca ablam ressam. Cunku o sahane resimlerin sahibi (inanmazsan yukari bak essek sipasi) Cunku o benim icin kucuklukten beri "ressam"... Insanin hayatinda cok project manager, cok key account manager, cok HR ablasi olur, ama cok ressam ablasi olmaz...Benim ressam ablam var anacim, cok cok gurur duydugum!

Ozetlemek gerekirse; yillardir cok guzel resimleri yarattigini bildigim Ayca ablamin sergisi GALERIST Tepebasi'nda...Serginin ismi " Serbest Dalis", sergi 31 Mart gunu huzurlanirizda..Ben Istanbul' da olursam, olacaksam orda olacagim. Degilsem yapacak bi sey yok.

Tek bi gercek var ki; o da Ayca ablamla gurur duydugum...

Biutiful

2011-02-04T02:19:00.004+01:00

Gun oluyor, 3bucuk senedir uzaginda oldugun, tek kelime iletisim kurmadigin, karsina alip konusamadigin insan bi sekilde iki uc cumleyle seni altust edebiliyor. Etsin zaten...Demiyorum bi sey...Edecek(ti) elbet yani. Kimseyi suclamiyorum, kimseye de ofkelenmiyorum. Herkes kendi hayatinin en rahatina dogru kosar adimlarla gidiyor, ben de dahil. Kimse hayatina huznun kirintisini bile kabul edecek halde degil; herkesin derdi, bi cabasi, ugrastigi seyler var. Kimse kirilmak istemiyor artik, hicbirimizin dert anlatacak daha cok da dert dinleyecek hali kalmadi...Hayatta guzel (en azindan bizim icin guzel) ne varsa onun pesinden kosuyoruz. Onun icin bugun hissettiklerimi, yasadiklarimi hazmetmisim gibi davraniyorum. Ictigim cokca viski yardimiyla. 2011'de gerceklestirmek istedigim seylerden biriydi, oldu. Iyi mi oldu kotu mu oldu bilemem ama oldu. Iyiligi ve kotulugu cok net ayirabilen biri degilim zaten. Hayirli olsun deyip kenara cekiliyorum.

Bugun yine bi departman eventi vardi. Marketing ekibi olarak haftanin en az uc gunu toplasip bi seyler yemekicmekten, kaynasmaktan sikilmiyoruz. Ben bi sekilde gun icinde bizim ofiste sevdigim insanlara gizliden gizliye mail gondererek " ya cok kalmasak o mekanda, bak aksam 9'da Plaza Futura'da Biutiful var, oraya gitsek ya" diyerek 4 kisiyi kandirdim. Biri yeni gelen Bulgar stajyerimiz, biri benim patron abla, digeri benim Bor diyerek ambale ettigim cucuk Rob, digeri de departmanimizin kalin bacakli ve koca gotlu olmayan nadir Hollandali kadinlarindan Seyma... Plaza Futura sinema olmasinin disinda ayni zamanda cok cici bi bara sahip oldugundan gider gitmez icmeye basladik. Benim patron abla bi yerden bonus mu almis bi sey almis " ohooo benim cok param var olm" deyip hepimize fiski ismarladi catcat! Sampanya patlaticakti aslinda ama mekanda sampanya yoktu, gorgusuzluk yapamadik. Fiskiler sonrasi Biutiful izledik, izlemez olaydik. Bi kere zaten pisman oldugum nokta su oldu; Rob bana bi kere muhabbet ettigimizde babasini 12 yasindayken kaybettigini soylemisti. Gecen hafta da bana dayisinin kanser oldugunu soyledi. Iyi cocuk Rob. Ondan sadece 6 ay buyugum aslinda ama sacim olmadigi icin beni abisi belledi, durup durup iclenip konusuyor benle. Ben de seviyorum keratayi acikcasi, haftanin bes gunu ayni kotu giymesine ragmen tertemizmis gibi gozukuyor cocuk. Bi de ayni seyleri dinliyoruz, ayni filmleri seviyoruz falan. Limburglu bi de, resmen bi koyden yani, saf safalak, tatli bi eleman. Neyse yani, filmde de cocuga nispet yaparcasina (ben istedim ya gitmeyi) anacim baba oluyor, baba kanser...Cocuklar babaya sariliyor falan...Izlerken cok kotu hissettim kendimi, cunku ben senaryoyu, filmin konusunu okumadim bile yani. Ciktik filmden, benim patron abla " eee ben simdi kime ne ismarliim" diye ziplarken Rob' a sigara icelim mi dedim...Ictigimizde de bana donup " boyle filmleri izlemek beni cok bi sekilde cok mutlu ediyor, babami hatirliyorum hep" dedi...Ben bi kotu ol...! " Valla bilmiyordum senaryoyu, bilsem bu film icin ikna etmezdim sizi" dedim. Hayvanlik benim yaptigim yani. Diger pisman oldugum konu ise filmin yonetmeni hakkinda: Iñárritu artik acinin te amina koymus cok afedersiniz. Abi boyle film mi olur yaa..Bagrimiza tas mi basalim istiyorsun, sen ne istiyorsun biz insanlardan hayvan herif!! Bol aci ustune film yapilir mi? Hadi yaptin o filmde dunya karizmasi Javier abi oynatilir mi?? Her sey yanlis.

Film Barcelona' da geciyor bu arada. Film bitince biz iste dedim ya icmeye devam ettik, ben de yaklasik 6 saat sonra Barcelona ucaginda olacagim ya, benim patron abla da 4 sene Barcelona' da yasamis ya, bana da haritalari vermis ya...Bidir bidir anlatti; suraya gidin, surda sunu yiyin sunu icin diye...Barcelona muhabbetleri bitince mekan kapanincaya kadar cokca icip cokca guzel muhabbet ettik.

Ha diyecegim o ki nihayetinde; belki bi yanlis anlamadir ama cok guzel zaman gecirdigimi hissettim ben bu gece. Ilk paragrafta yazilanlara ve Biutiful' a ragmen. Durup durup istedigim hayata ulastigimi dusundukce bi sacma gulumseme geldi. Bol bol guldugum, bol bol sarhos kafayla " lan ben insanlari seviyorum aslinda" dedigim bi gece oldu.

Yarina gecer tabi...Su anki kadar sevimli olacagimi zannetmiyorum. Ama bi aksilik olmazsa saatler sonrasi Barcelona' da olacagim ben. Cem ve Melda da orada olacak. Hava 15 derece ve gunesli olacak. Kis gunesi olacak tenimde, ben de mutlu olacagim.

Bi gidim mutluluk icin bu kadar sevinen biri olmak salaklik mi degil mi...Onun pek farkinda degilim iste.

Life in KB

2011-01-27T23:07:00.003+01:00

Eindhoven'a 27 Agustos 2008'de geldim yanlis hatirlamiyorsam. Haziran ayinda is gorusmesine gelmistim o ayri ama, bu dedigim "yasamak" icin gelisim. " Seni yenecegim Eindhoven" gunu yani... Koca koca valizlerle bi taksiye atlayip Philips' in bana 3 ay bedava yasamam icin verdigi evin anahtarlarini teslim almak icin sehirdeki 529 ayri Philips kampusunden birine gitmistim. Orada iste housing zart zurt sorumlusu hatundan anahtarimi almis yine bi taksiye atlayip evime gitmistim. Komik tabi simdi evim falan demek...Oyle pek bi heyecanli, pek bi meraktaydim " lan nasi bi yer acaba" diye. Sehrin tam ortasinda olmasa da gayet guzel bi yerinde cok cirkin kocaman bi apartmanin sekizinci katinda idi evim.

O gun, iste valizi bosalt, alisveris yap falan hikayelerini bitirdikten sonra cikip yurumustum Eindhoven'da. Eindhoven dogasi gereeee cok buyuk ve cok ilgi cekici bi sehir olmadigindan 2-3 saat icinde sehir merkezini tamamen bitirmistim. Su an yasadigim sokagi gordugumde ise aklima gelen ilk sey suydu: "umarim bi gun bu sokakta yasarim" . Cunku Alman bombasi kurbani, sanayi sehri Eindhoven' in tek icimi isitan sokagi bu sokak olmustu. Sagli sollu minicik pek sahane barlar/restoranlar, kitapcilar, sanat galerileri...

Philips' in 3 aylik beles ev donemi bitmesine yakin, oturdugum apartmanin tam karsisinda cati kati bi ev buldum, gavurlarin tabiriyle " furnished"... Hemen atladim, cunku bildigim mahalleydi (ben Yengec burcuyum, bi yere alistim mi bokunu cikarana kadar kalirim orada) ev cati kati oldugundan sebepli pek sirindi, dayali doseliydi (cunku hala Hollanda' da uzun sure kalip kalmayacagimi bilmiyordum) 2008 Kasim'da tasindim, 2010 Nisan' da ciktim o evden. Guzeldi hostu ama cok kucuktu, ben artik balkon/teras istiyordum ve Hollanda'da uzun sure kalacagimi kabullenmistim o yuzden kendi evimi kendim dosemek, dolayisiyla bos eve tasinmak istiyordum..falan filan.

Iste o geldigim ilk gun " keske burada yasasam " dedigim sokakta su an bu satirlari icinde yazdigim evimi kiraladim. 8 Nisan 2010'da tasindim bi guzel. Hayatimin o donemi IKEA'da gecti Deniz' le ve Koray' la...Ne alsak, onu mu alsak, n'apsak? Sagolsun ikisi de o kadar yardimci oldu ki bana. Kendi basima nah yapardim tum o isleri ben...

Neyse yani cok uzatmadan sadede gelmeye calisayim. Oturdugum sokak, mahalle neyse yani o, Istanbul' da neresi derseniz Cihangir ya da Asmalimescit falan derim. Tabi bunu Eindhoven olceklerine gore dusunun. Yani bu cirkin sanayi sehrinin ne kadar renkli olabilirse o kadar renkli bi sokagi... Gayet sehir merkezi, 25 yas ustu daha parasini kazanmis, daha bi secici (oldugunu zanneden) insan kitlesinin takildigi bi bolge. Tam ortasindayim o sokagin; salonumdaki uc kocaman pencere ve sahane yatak odasi pencerem sokaga bakiyor. Genelde evde ciplak gezmedigimden de perdelerim hep acik, cunku su minicik sehirde bile gozumun onunde bi hayat oldugunu hissetmek cok mutlu ediyor beni.

Sehir insani olmak, sehre alisik olmak cok baska bi sey. Eindhoven' da verdigim kiranin en az 200 euro daha ucuzu, cok sahane evler bulacagima eminim. Istersem eger..Ama istemiyorum. Hayatimin -en azindan- bu donemini kus seslerinden baska ses olmayan bi mahallede gecirmek istemiyorum. Yanimda oturan aslinda cok hosgorulu oldugunu zanneden ama asla olmayan Hollandali cocuklu bi cifte zoraki gunaydin diyerek gune baslamak istemiyorum. Su anki komsularim sahane mesela; hemen yan dairede universitede fizik okumus, sonra Belcika'da futbol oynamis, en son Hugo Boss'da magaza muduru olmus Hollandali komsum var, onun yaninda cok tatli Isvecli bi hatun var. Isvecli' nin karsisinda Lubnanli eleman, onun evinin ustunde nerd Portekiz/Polonya kirmasi eleman...Az ilerde Yunan komsum...Herkes asagi yukari ayni iste...

Bunun disinda evimdeyken sokaktan sesler duymak, gece 2 gibi kafalari bi dunya 3 tipin kahkaha atarak bisiklete binmesini izlemek, arkadaslarimin caprazimda olan eindhoven' in tek kahvalti mekanina geldiklerinde bana mesaj atip " su an senin evine bakiyoruz" demeleri, oturma odamin tam karsisindaki pahali restoran ascilarinin musteriler gittikten sonra biralarini acip sigaralarini tutturduklerini gormek...

Ne bilim iste. Hayata tanik olmak, yasama dair bi seyler gormek cok guzel geliyor bana. O yuzden evimi de, sokagimi da, mahallemi de cok seviyorum. Simdi bi de gonlumce dosedim, sadece kucuk ayrintilari kaldi ya, daha bile cok seviyorum.

Bi gun bu ulkede/bu sehirde tamamen yasayabilecegime inanirsam belki tercihim farkli olur bilemiyorum. Ama simdilik burada iyiyim... KB candir!

Moda nedir?

2011-01-26T22:37:00.004+01:00

Merhaba aziz dostlar, merhaba canpareler, merhaba gadasini aldiklarim...Bugun, bu aksam, bu gece yine cok onemli bi konuya deginecegim. Yine dertlere derman, yine duygulara tercuman olacagim. Bugun ne hakkinda yazacagim biliyor musunuz; erkek modasi uzerine...Erkeklerin giymemesi gereken, giydiklerinde onlari bi bocekten daha degersiz yapan seyler uzerine. Madde madde gidecegiz, haydi baslayalim!

Beyaz pantolon: Yani bi haykirirsam Sili'de And Daglari yikilir o kadar diyeyim size. Su evren uzerinde beyaz pantolon kadar erkege yakismayan bi sey daha yok guzel kardesim! Gerizekali olma, embesil olma, o beyaz pantolonu giyme! Ha senin boyun 190 cm idir, vucudundaki yag orani yuzde 3 idir, kalcalarin birer leblebi kadar kucuk ama bi o kadar da siki idir, bacak boyun sahahe bi orandadir, dunya guzeli yazlik bi mekanda 3 ay tatli tatli guneslenmissin idir yuzune gozune saglik gelmis idir...Iste o zaman beyaz pantolonunu giyip, altina o pedikurlu ayaklarina cektigin flipfloplarla ustsuz bi sekilde sahilde gezebilirsin...Iste o zaman yakisir sana! Iste o zaman benim gibi cirkef biri bile sana " vayyy beee" der! Ama su yazdiklarimdan bi tanesi bile yoksa, yapmicaksin bunu! Kendini rezil etmiceksin elaleme!

Korpirit kostum altina kisa corap: Coook guzel junior is adami! Maasinin yarisini o giydigin gomlek ve pantolona vermissin bunu anladik! Cabani da takdir ediyoruz. Ancak ki, sana daha profesyonel bi hava versin diye toplantida bacak bacak ustune attin ya...ve o giydigin corabi anacigin sana pazardan aldi ya...Iste o olmuyor bebisim! O corap pantolon arasi gozuken bacak killarin hicbirimizi tahrik etmiyor! Inan buna... Insan ol! Medeni ol! Uzun corap al...Bunu bil!

Kisa kollu gomlek: Hooo, hooo hooo!! Iste orda dur Burhan abi! Bunu yapman icin cilgin olman gerek biliyorsun di mi? Ya cok marcinalsin, cok paradokssun...Ya da gercekten bi aptalsin! Yine istisnalar var tabi. Kol kaslarin na kafami gecer buyuklukte olur, sen de daracik kisa kollu gomlegi ustune cekmissindir, ben o zaman derim ki sana " buyuksun abi" ama yok... O boole bollasan kisa kollu gomleklerle karsima gecip, hararetli hararetli bi sey anlatirken senin koltukalti killarini gormeme sebep olduysan allahima dinime vururum seni! Acimam...

Sivri burun ayakkabi: Cok net soyluyorum, tek cumle ile anlatiyorum derdimi: gotune sokarim o ayakkabiyi senin! Delirme!

Fanila: Evet canim...O bildigimiz fanila. En son 1874 yilinda Husrev Efendi giydi onu. Ustune beyaz gomlek giydiginde de belli oluyordu bole icerden icerden...Biliyorum eve geldiginde gobegini ve gotunu kasimanda buyuk bi motivasyon sebebi ama bana sorarsan olacak is degil..Bana sorarsan oldurme sebebi.

Koyu yesil Adidas esofman alti: Buna hicbi sey demiyorum ben artik! Giyiyorsan, allaaaandan bul diyorum! Git tedavi ol diyorum. Manyaksin adamiaaaaaaaaaam diyorum!

Fila sipidik terlik: Gunah isliyorsun, biliyorsun degil mi dost?? Hele o 6 haftadir kesmedigin ayak tirnaklarin...Icimizi acitiyor. Pare pareyiz.

Haddini bilmez deri ceket: Simdi sen ozendin ben anladim aslinda. Dedin ki "deri ceket giyince her kadin bana hasta olacak"! Ama oyle degil. Deri ceket; kesimi, rengi, kalibi itibariyle insana bi kapici Ismail havasi da verebiliri, Norvecli hentbol oyuncusu Kristian Kjelling havasi da...Laleli modasina kapilma, paran varsa Milano' da ara. O kadar diyeyim.

Incecik kravat: Evet sen bi Justin Timberlake vucuduna sahipsen, o parlak gri takim elbiseye ilaveten taktigin o incecik kravat sana sahane bi hava veriyor katiliyorum. Ama yan komsumuz gobekli, dar omuzlu Osman Abi isen inan ki hos degil. O kravat orda at sikine kelebek konmus gibi duruyor. Sana da yazik, kravata da...

Bu gecelik aklima gelenler bunlar. Vardir elbet cok dahasi, cok daha rezili ama su an zihnimi yoramayacagim bunun icin. Fikri olan gelsin, " bi fikrim geldi" desin, benimle paylassin. Ben de bu esnada, yarin is icin giyeceklerimi hazirlayayim: Kisa kollu gomlek, altina beyaz pantolon, sivri burunlu ayakkabi, kisa corap, ince kravat, tabi ki icime fanila ve ustume bu soguk Hollanda gunlerinde beni koruyacak olan Laleli stayla deri ceket.

Kendinize iyi bakin bebislerim.

may sivit hom!

2011-01-18T20:09:00.004+01:00

Bok atilacaksa, bi seyden sikayet edilecekse, cirkeflikse...Benden iyisini bulamazsiniz dostum! Bugun bikbiklanacagimiz konuya geliyoruz: yeni evli ciftlerin dunyaaa sikicisi evleri! Simdi onceden uyariyorum ki bu yazida gecen ogeler tum yeni evlenmis ciftlerin evi ya da evleri icin gecerli degil ama elbette ki ama gecerli olanlarin da sayesinde yazildi. Yani bu durumda, bu yaziyi okuduktan sonra, eger ki yeni evli bi ciftin bireylerinden biriyseniz (ya da ikisiyseniz) yapacaginiz bazi seyler var: biir o igrenc evinizi bi degistirmek, ikiii " siktir lan sana ne gerizekali" demek (sen kaybedersin dostum) ve de "ohoo bizim ev sahane ki, bize yazmamis bunu" deyip gonul rahatligiyla " Adini Feriha Koydum" dizisini izlemeye devam etmek.

Gelelim bu konsept cercevesindeki en dehsetengiz maddeye: eskiden dutluk olan ama simdi milletin semt saydigi yerlerde oturmak. Misal " Bati Atasehir" ! Atasehir ne ki onun Bati' si ne olsun di mi? Delirdiniz mi siz arkadasim, delirdiniz mi guzel ve tatli ayni zamanda sempatik cift? Ya da " Ust Umraniye..ya da Umraniye Totosogullari Rezidans..Buraya tasinan insanlarin bi de cok afedersin cok gerzekce bi bahaneleri oluyor; o igrenc sitelerinin arasinda iki cm cim var diye ilerde bi gun yapacaklari cocugun o cimlerde kaz kovalayarak yetisecegini dusunuyorlar. Evet canim, aynen oyle. Cocuk kafayi kaldiricak birbirine pandik atarcasina yakinda duran 28 katli 17 tane apartman var ama cim ustunde yuruyor benim minik bebisim...Elektrigini alir devam et! Bi de o sitelere tasinan herkes, cehennemin tam ortasinda olduklarini bile bile " ay gelmesi cok kolay, TEM'den 86. kilometreden "cehennenim dibi" kavsagi var, ordan donuyorsun...sonra 7 tane tarla geciosun, sola donunce "sehvet ic camasirlari" fabrika satis magazasi var, onun saginda
"akasya" firinindan donuyorsun, 7 km sonra bizim apartman yesil olan" diye aciklama yapiyor. Havaalanina' da genelde hep 7 dakika mesafede oluyo bu siteler. Herkes her pazartesi ucuyor cunku bi yere.

Ikinci maddemiz oturduklari yerin ne kadar guvenli oldugunu dusunmeleri: ama sekuriti 24 saat calisiyooo...Evet kuzum, orda bi Behcet amca var, bi de " ogullari alkolik olmasin, kumar oynamasin, bari eli is tutsun da calissin" diyen aileler tarafinda tanidik vasitasiyla ise sokulan 16 yasindaki Hasmet. Evet anliyorum, onlar -misal ben arabayla sizin o igrenc sitenize geldim- geldigimde bana cok buyuk bi cakayla " kime gelmistiniz beyfendu" diye soruyorlar, ama inan tum yapabildikleri bu! Balkonundan baktiginda gorudgun 876 tane gecekonduyu es geciyorsun bakiyorum...

Ucuncu maddem: ama yuzme havuzu, tenis kortlari ve fitness salonu vaaaaar...Evet Seymacigim senin o Andorra buyuklugundeki gotunden ve evet Ertancigim senin o burnuma degen gobeginden anladigim gercekten bunlarin var oldugu...Ikiniz de ooyle sportif, oooyle sportifsiniz ki. Ikinizle de sevismek istiyorum.

Dorduncu ve son madde: O evlerin icler acisi halleri...Bu bi zorunluluk sanki yaa. Tum yeni ciftlerin evi bej, koyu kahverengi olsun!! Tum o evlerde boyle essek kadar bi koltuk kompleksi (1.90 boyunda birinin oturdugunda bile ayaklarinin yere degmeyecegi) olsun, en sagdaki/soldaki koltuk ayak uzatma koltugu olsun. Bi de plazma/LCD ne boksa iste o yeni hayvani TV'den olsun! Ama bi tane fotograf olmasin o salonunda senin! Bi orijinal " ben de bunu 13 yasindan beri sakliyorum, bu da benim bitbitimdir" diyebilecegin bi nesne olmasin. Bi kitapligin olmasin birbirinden sahane kitaplarla dolu...O Tv'yi alacagina, alabilecegin bi guzel tablo olmasin genc bi ressamdan hosuna giden...O booos salonda uberkoltuklariniza oturup osura osura TV izleyelim di mi? Yatak odaniz o kadar sikici o kadar sikici olsun ki sevismekten soguyalim..Ama n'olsun dolabiniz tumden ayna kapli olsun, sabah kalkinca dunya guzeli hallerinizi gorelim diye. 7 yilda bi yemege cagiracaginiz arkadaslariniz icin ananizin babanizin verdigi korkunc masa ortuleriniz, ayni korkunclukta da tabak canak takiminiz olsun, onu bile secemiyorsunuz cunku. Bi de lavabonuzun kenarinda o kotu kokan ama duti frii insaninin onerdigi parfumuz olsun.

Diyeceklerim bu kadar...Iste benim de bu yukarda soylendigim seylere benzer bi evim olsun evlendigimde. Gelin kafama tavayla vurun. O kadar diyorum.

gereginden fazla itiraf...

2011-01-15T22:30:00.006+01:00

Yas ilerliyor ya sanirim ondan. Hormonlar mi artik zipzip zipliyor, yasam anlayisim degistigi icin midir nedir mesela cocuk sahibi olma dusuncesi daha yakin geliyor artik bana. Ha hala gordugum bebege, cocuga "bu ne yaa, salak gibi bi organizma" bakisi atiyorum o ayri ama cok aptal bi sekilde "benim bu dunyaya bi cocuk kazandirmam lazim" cumlesi kulaklarimda cincin cinliyor. Cok bi bokum ya...Bunlari yazarken akliniza herhangi bi sinsi ifade yaratan dusunce geldiyse cekin alin onu once! Manita yok, evlilik plani yok, bildigin sapim, safim...Genel cercevede konusuyoruz burada, once insan olun!

Yasim 28, cocuk icin hedefledigim yas da 35. O zaman manitam olur mu, olursa nasi biri olur, evli mi olurum, bekar mi olurum, ne bok olurum bilmiyorum. Gerekirse tasiyan anne datkam! Ama sanki yasi oymus gibi. 35 dedin mi bi dene oglum olcakmis gibi. Hah bu da ayri bi saplanti, oglum olmasini istiyorum. Afacan gibi kocakafali bi gerzek olsun, hayat daha kolay olsun istiyorum. Kiz olursa anlayamayacagim diye korkuyorum...Bi de ben pembeden nefret ederim. O kucuk canavar pek tabi ki barbieli pembe seyler isticek ve ben gereksiz agresyon yapicam kizcagiza, sona hop kotu baba olduk! Babam bana pembe patik almadi, ben ondan nefret ediyorum...Cok gereksiz.

Neyse simdi oglan olcak ya hani (inanir misiniz adi bile hazir, o kadar psikopatim ben) simdi o kocakafaya yapacaklarim ve yapmayacaklarim var. Yani bole bi takim seyler donuyor beynimde. Yani tabi ki cocugu elime alinca IKEA montaj brosuru gibi bi si olmayacak elimde ama "laan napcaz , siciyo lan bu salak" da demiyecegim yani saskinlikla.

Simdi ilk sey bebislerim; o velet hayvanlarla buyuyecek tamam mi? Ben buyuyemedim, o buyusun. Ben bi kere sefil bi kedi getirdiyim de eve, annem tek ama tek bi laf bile solemeden gozunu belertip kapiyi kapamisti sirrak diye. O yuzden yani veledi gerekirse bi Goldie opecek, bi kedi onun burnunu isiracak...Gerekli bu! Hayvan sevmeyen birey yetistirirsem alnim iki kati genislikte olsun.

Sonra o cocuk gezecek anacim, 3 yasinda gerekirse Arjantin'e gidecek. 6 yasinda Tanzanya'da ilk defa zebra gorecek, 9 yasinda Izlanda'da babasiyla Bjork'un kuzeninin barina gidecek. 12'yi bilemiyorum, orada ergenlik basliyor, dinamikler degisebilir. Gerizekalinin ruh haline bagli olarak takilacagiz.

En onemlisi kimsenin irkiyla, diniyle, cinsel tercihiyle dalga gecmicek! Tamam babasi biraz irkci ama o oyle olmayacak. Boyle bi takim arsiz soylemlerde bulunursa gozunun yasina bakilmadan kafasina terlik atilacak, ki kafasi muhtemelen buyuk olacagindan zaten acimayacak! Haddini bilsin yine de.

Cani ne okumak, ne bok yemek istiyosa izin verilecek. Yivrim isletme oku, bi sirkete girer adam gibi calisirsin diyen baba olacagima na bi kertenkele olayim daha iyi. Ha tercihlerinden dolayi surunecek mi, surunsun essek sipasi. Ben elimden geldigince destek olurum ona...Olamazsam da bakariz bi caresine, buluruz bi yolunu. Yeter ki "ben sunu istiyorum" desin...Kopegi olup da desteklemeyen adam degil.

Mumkunse spor yapmasi ve sigara icmemesi konusunda accik baski yapilacak. Yine de cok delirerek degil ama. Spor bence igrenc bi sey, sigara da cok guzel bi sey. Yani o yuzden cocuga durust olmak zorundayim. Ama ben yine de bi sansimi denerim. Ben mesela bazi yazlar basketbol kursuna gitmistim yaz aylarinda, cok mutsuzdum yani. Iskence gibi geliyordu. Boyle bi sey hissedecekse ne geregi var?

Ikimizi ilgilendiren noktada diyeceklerim ise sunlar: Buyuk konusmayayim ama "ay biz oglumla arkadasiz" tribi bana cok patetik geliyor. Nasi arkadassin ulan yani, imkansiz. Her zaman bi baba ve ogul ayrimi vardir, olmalidir, olacaktir. "Oglum bana her seyini anlatir" babasi olmak kadar uzucu bi sey yok! Nah anlatir sana gerizekali! Onun baska bi dunyasi, baska bi ruyasi var gerzek! Iste bunu da yapmicam mesela. Umarim yani...

Neyse ben diyeceklerimi dedim, 7 sene sonra blog yaziyor olursam fotosunu da koyarim buyuk ihtimal zaten. Belki de hic olmaz bilemem....Yani buyuk konusmanin ne anlami var sonucta. Bunlar sadece aklimdan gecenler. Insanin aklindan gecenler birbir olaydi...Ohooo dunya zaten cok baska bi guzellikti yani.

Operim.

gerzek olmak kolay degil...

2011-01-15T01:50:00.005+01:00

Bugun Cuma (idi). Cuma gunu Eindhoven icin koopavond denilen, magazalarin aksam 9'a kadar acik oldugu sahane bi gundur. Cuma zaten candir. Ben de bu can gunde isten 6bucuk gibi cikip kendimi bi takim magazalara, alisveris mekanlarina attim tabi. Once Hema'ya ugradim. Hema nedir diye soranlara, Hollanda'nin en kucuk koyunde bile bulunan, her seyin satildigi dukkan zinciri diyebilirim. Oradan kendime iki sise sarap, bi takim salatalar, Cumartesi sabahi "Saturday Kitchen" izlerken yenecek foccaciolar, ekmekler, peynirler, salamlar falan aldim. Sehr schoen degil mi? Bence de!

Sonra ordan V&D'ye gectim. V&D nedir diye soranlara, Boyner'in Hollanda versiyonu diyebilirim. Oradan da oturma odam icin boyle buyukcene icine ivir ziviri atabilecegim bi kutu aldim, sepet formunda. Kutu azcik buyuktu, icine Hema'dan aldigim seyleri koydum, baya bildigin agir bi sey oldu. Ben o gazla hadi yavrum deyip kendime bi de Albert Heijn' a ugradim. Bi buket beyaz lale aldim, bi de sigara. Sona oflaya puflaya eve dondum. Cunku yorgunum zaten, cunku yagmur yagiyor, cunku agir bi sey tasiyorum.

Simdi benim evin bi en dis kapisi var. Sifreyi giriyorsun aciliyor, veri iyzi! Sonra merdivenleri tirmaniyorsun, camasir odasi kapisi var o da iyzi aslinda cunku anahtarla aciosun. Ama benim icin o an iyzi degildi cunku anahtari bulamadim! Cantaya bak yok, montun her cebine bak yok, donunun icine kadar bak yokallahyok!

Hop hadi o koca sepetle 2 saate yakin nerelerde yurudum, hangi magazalara girdim hepsine baktim. Ha bu arada bi de ofise gittim belki masamin ustundedir diye ama yok anacim orada da yok. Her girdigim magazada dusuk kaslarimla (gozun ustunde olan killar) insanlara anahtar buldunuz mu diye sordum. Ve bu noktada bi saptamam var sevgili dostlar! O caresiz hallerde hani insan, insan gibi muamele gormek ister ya; ya benim sanssizligimdi bilmiyorum ama kadin calisanlar cok kaltak!! Abi hepsinde bi umarsizlik, bi "anahtarini kaybettiysem ben napim gerzekaaaliii" bakislari...Ama erkek calisanlarda "dur yaa hemen bakalim, sen simdi bana telefonunu ver yarin bulursak arariz, uzulme yaa kesin bulunur" halleri...Sevgili hanim kizlarimiz, o dusen anahtar kiciniza mi girecaaadi da bu kadar tavir yapiyorsunuz!!! Hakkaten cok sinirlendim yaa. Uberkibir, uberumursamazlik! Sanki en buyuk zevkim ev anahtarlarimi kaybedip size dilenmek!

Neyse, her yeri arsinladim, arastirdim, gotumden terler akti bi yandan yagmur yagiyordu feci gibi islandim. En son Denizetti ve Koray Pasa'yi aradim, zira benim evin yedek anahtari onlarda. Bu arada onlarin evine giderken paranoya yuzde besbin! Kesin diyorum Albert Heijn' in orada dusurdum, orada takilan Surinamlilar aldi, beni takip ettiler simdi evi soydular diyorum. Irkciyim cunku ben biraz...Terler akiyor bi yandan gotumden, alnimdan. Ama yagmur da yagiyor sipir sipir...Ruzgar da var; agladim aglicam. Her sey su!

Aliyorum yedek anahtari Koray'in elinden. Bi hizla gidiyorum eve. Orda da komplike bi durum var cunku yedek anahtar sadece evimin yedek anahtari. Yani camasirhane icin bi anahtar yok. Neyse ki camasirhanenin dibinde oturan Lubnanli komsumun isigi yaniyor. Cocugun camini tiklatiyorum arsiz gibi, kaldiriyor perdesini. El isaretleriyle "Mark diyorum, bana bi zameet kapiyi ac". Cocuk o sasi gozleriyle "taam abi" bakisi atiyor, geliyor ve kapiyi aciyor. Iki dakkada onun da kafasini sikiyorum "ya ben anahtarlarimi kaybettim de, camasirhanenin yedek anahtari yoktuydu da, kusura bakma da, ay benim ablam da gecen ay Lubnan'a gittiydi bilio musun da.." arsiz gibiyim.

Cocuk can havliyle benim cenemden kurtulmak icin derhal evine giriyor ve ben koridorun sonundaki evime dogru yuruyorum...Ve ne goreyim??

Anahtarlar kilidin ustunde taze gelin gibi saliniyor!!! Kapiyi kitlemisim guzel guzel ve anahtari cekip almamisim!! Duruyor orada...Mal gibi, sik gibi duruyor! O an kendimi dovmek istiyorum boyle, bi sey olsa da kendimi dovebilsem diyorum. O sinirle Koray' i ariyorum "abi ben naapmisim bilio musun?"diye... Zannediyorum ki Koray bana "Ozan sen tam bir malsin"dicek...Koray "ya olur ole seyler, bu cok sik yapilan bi seydir, dert etme falan"diyor. "Dalai Lama" gibi adam lan deyip kapatiyorum telefonu...

Sonra siki siki icerden kitliyorum kapimi, hani bi sey olur diye. Zira bildigin gerizekaliyim!

Dead Duck

2011-01-14T23:18:00.005+01:00

Hayatimda sanirim beni gezmek disinda hicbi sey cilgincasina heyecanlandirmiyor. Eskisine oranla daha sakinim ama yine de yasama sebebim ozunde gezme istegim diyebilirim. Yeter ki yeni yerler gorelim, yeter ki ruhumuz cossun.

Universite ikinci sinifta okurken SAP lokalizasyonu yapan bi sirkette freelancer tercuman olarak calismistik Merve'yle. Latex kostumler giyip motoruyla ise gelen bi patronumuz vardi, Merve bi kere porno izlerken yakalamisti adami. Merve'ye asik olanlar vardi orada, bana sanirim kimse asik olmadi. Salacak'ta Kiz Kulesi'ne bakan bi apartmanda calisiyorduk. O 21 yas gerizekaliligi ile elimizde kahve Bogaz' a bakip sigara icmek o kadar keyifliydi ki...Kendi paramizi kazaniyorduk iste. Benim saatim 8 TL idi cok iyi hatirliyorum. Yani tam bi gun calistigimda 64 gaymeyi cebime indirip gidiyordum ki ogrenci icin hichic fena sayilmazdi yani. Ki zaten genelde okula gitmemeyi ve calismayi tercih ediyordum. Neyse biz Merve'yle o donem gotu basi dagittik. Yok 5.Kat'a yemek yemeye gitmeler, yok Cadde'de "ay onu da mi alsam bunu da mi alsam" halleri..Aksamustu 4 gibi Caddebostan barlarindan insanlar daha temizlik yaparken icmeler falan...Iyi ki de yapmisiz, canimiza degsin.

Tum bu keyfi uygulamalar disinda ben kendi capimda bi para biriktirme operasyonunu baslatmis, baslatmakla kalmamis bi de basarili olmustum. Peki o parayla ne yapilmaliydi? Gidip bilgisayar alcak halim yok ya (hem oyle seyleri anne ve baba yapar) tabi ki gezecektim. Neden Barcelona'yi sectigimi hatirlamiyorum acikcasi, ama iste Barcelona' ya gitmeye karar vermistim tek basima. Annemi babami karsima alip "gencler durum bu, param bu, ben gitmek istiyom var midir gonlunuz dedim?" ikisi de onaylayinca iki gun icinde Iberia'dan biletimi almis, kalacagim hostelde yerimi ayirtmistim bile. Eylul' du aylardan.

O yaslar benim en igrenc yaslarimdi. Hayatimin 20-25 araligindan, ozetlemek gerekirse tiksiniyorum. Bir imo gibi surekli bi mutsuzluk, zaten bidon gibiyim falan, okudugum bolum korkunc, bolumdeki tiplerden nefret ediyorum, kimse beni anlamiyor tripleri...Arkaoda'ya, Trip'e, Karin'e gidip tek basina icmeler...Defterlere amanallah yazmaklar da yazmaklar...Biri beni temiz dovse kendime daha cabuk gelirdim ama yapan olmadi. Iste o hallerdeyken Barcelona bana boyle bi mucize, bi anlatilmaz guzellik gibi gelmisti. Tek basina gezmek zaten basli basina sahane bi seydi. Kaldigim hostelde Avustralyali gencler ve Finlandiyali iki kiz vardi. Onlar sanki benim yediyuz yillik kankalarimdi, onlarla ayrilinca oyle boyle uzulmemistim falan...

Neyse yani, adam etmisti beni biraz Barcelona. Melda bana bi CD vermisti orada dinleyeyim diye. Cogunlukla Badly Drawn Boy sarkilarindan olusan. Ben it gibi yururken, deniz kenarinda kumlarin ustunde sarabimi icerken, kendi kendime bi seyler yapmanin gururuyla bi gerzek gibi sarhos olurken hep dinledim o CDyi. Gokyuzunden bana gulen bulutlar da o CD sayesinde oldu bence. Zaten Melda Saman bi insan, kesin o da yapti bi seyler. Iste o yuzden ki ne zaman Damon Gough abimizin o sahane sesini duysam hep Barcelona kokar etraf bana.

Barcelona'yi sonra ben ciddi ciddi Madrid'le aldattim. Madrid'e bi gittim, oyle bi asik oldum ki Barcelona'nin daha da adini anmadim. Simdi mesela soranlara deliler gibi Madrid'i savunuyor Barcelona'ya yine de kotu bi si solemek istememekle beraber, kucuk kucuk laf sokuyorum. Ama sanirim tukurdugunu yalama vakti geldi...Subat'in ilk haftasi bi aksilik cikmazsa Melda ve Cem ordayken onlarin yanina kacacagim 2-3 gunlugune Eindhoven'dan. Melda'yi yanima alip "bak kuzum burasi senin CD'ni dinlerken bulutlarin bana gulumsedigi yerdi" dicem. Cem'in yaninda Melda'ya, Melda'nin yaninda Cem'e yavsicam arsiz arsiz...Kesin cok sarhos olucam. Tekrar bi isinacagiz sanki birbirimize...Hissettigim o en azindan.

Bi de ben, cok sacma ama. Boyle cok turistik, cok ilkbahar yaz sehirlerine igrenc kis aylarinda gitmeye bayilirim. Bi sehri kisin gittiginde bile seviyorsan eger, o sehir guzel...Degil mi ama?

O zaman, iki uc haftaya Katalunya'da olacagimi dusunerek mutlu mutlu gecireyim gecemi. Bi de cok eski bi tanidikla tekrar karsilasacak olmanin verdigi heyecan ile.

iste oyle cankus...

2011-01-06T21:57:00.003+01:00

Istanbul tatilinden bu sefer gercekten hicbi bok anlamadim. Bi oncekinde bi umut isigi vardi mesela, plan program sahane gitti, cogu insan yeterince goruldu, mutlu olundu falan...Bu tatile zaten hasta basladim. Cumartesi gunu bunyedeki -yorgunluktandir yorgunluktan diye kendimi kandirdigim- kirginlik Pazar gunu yol, su ve yuksek ates olarak dondu bana. Na bole malaklar gibi iki gun yorgan dosek, her turlu TV programina hakim geciverdi. Neyse bu sayede muhtesem insan Muammer Ketenci' yi tanimis oldum Yemekteyiz izlerken. Benim de tirnaklarim onun tirnaklari gibi artik, bana erkeksi bi hava veriyor, bunu insanlarin bakislarindan anliyorum.

Ne olursa olsun, ne kadar eksik olursa olsun Istanbul yine guzeldi, hep guzel olacak. Eleos' da Melda'yla ictigim rakinin ilk yudumu kadar guzel iste. Boyle anason anason, boyle bi tanidik...Sonra Istiklal' in ortasinda cebime dokulmus minicik sakizlari havaya atip sonra agzimi acip yakalamaya calismak kadar da salakca...

Yasin 28 olsa da ablanin isyerine gidip odasina girince gerzekce mutlu olmak, onun ismarladigi ogle yemegini, sinemayi, aksam yemegini, aldigi gomlek ve yelegi (abla ne cok sey ismarlamissin yine kuzum) delicesine sevmek...Sonra son aksaminda tum sevdiklerini ablanin evinde gorup - yine - rakidan bi yudum alinca bi basim donmek...Cadde ve Sahil tayfasinin cilgin hallerini gorup bir kunduz gibi gulumsemek...Hasta olunca babanin portakal suyu sikmasini, annenin temiz camasir getirmesini gormek, lan guzel bi sey hala cocuk olmak (yas 28) demek...soyle bi ugradigim hala ve kuzenlerin iki dakkada kisirli borekli sofra kurmasini izlemek, hapir hupur bi yandan mamalari gotururken geyik yapivermek...Deniz' e ve Koray' a bizim oralari gosterip hep beraber kebap sonrasi Trip sefasi yapmak...Azam Palas' ta yine sahane bi gece gecirmek...Lale' nin babasinin kahvalti sonrasi ikram ettigi sherry ve port' un kafasiyla tanidik, yedigim ictigim, adeta evim gibi evlerinde keyif yapmak...Sabahin bi korunde Buyukada' yi kis halinde gorup huzun mu mutluluk mu karar veremedigim hisler arasinda bogulmak...Feri Coskun ve Alper'le sahane bi ogle sonrasi muhabbeti yapmak,...Merve ve Ergun' un o minicik ve cok guzel evinde, her ne kadar tatsiz bi haber sonrasi durgun olsak da yine de keyifle muhabbet etmek, burnundan ameliyat olmus kapicimiza gecmis olsun ziyaretine gidip " cok yavusuklu olmussun Halil abi" demek...Arabaya binip gecenin bi yarisi bombos sokaklarda gezerken Eksen' in caldigi sahane sarkilarla kendimden gecmek...Son gece rakiyla renklenmis, huzunlenmis bunyemle yatagima oturup yillarimi gecirdigim odama gozler dolu dolu bakmak...

Istanbul buydu iste. Istanbul ucak kalktiginda kafami biraz arkaya cevirip de gordugum deniz kadar guzeldi. Hep guzel zaten.

Ne var ki, hicbi zaman doyulmuyor ona.

Istanbul buydu iste.

oldugu kadar...

2010-12-31T00:23:00.003+01:00

Istanbul' da, odamda...yim. Radyo Eksen ne calarsa onunla mutlu...yum.

Gozlerden uzak ama gonullerden irak olmadigimi her seferinde anlamanin vermis oldugu simariklik ve guzel his cevremizi sarivermis hastalik/olum haberleriyle golgelense de, bunu da buyudukce yasamamiz gerekenler listesine ekledigimizden bi sey olmamis gibi yapmaya calisiyoruz...

Ama yemiyor tabi...

Biz de okuz degiliz.

Yarin sessiz sakin, gerektigi kadar neseli bi yilbasi gecesi gecirmekten baska kisa vadeli bi planim yok. Yeni yila dair bi plan var mi dersen, aslinda caktirmadan var. Var da sessiz kalmayi tercih ediyorum. Ketumlugumdan degil, sadece geregi yok anlatmanin. Millete anlatmamak degil burada bahsettigim zaten, kendime de 90 kere tekrarlamanin anlami yok. Sessiz sakin bi kosede dursunlar, gerceklestiklerinde basbas bagiracagim zaten.

Herkesin yeni yili guzel olsun.

Ne dersin?

2010-11-24T00:59:00.001+01:00

Ruyamda Bengi’nin odasindayim. Yataginin tam karsisinda kocaman, bembeyaz bi kanepe var. Onun ustundeyim ben de, uzerime ortulmus bi yorgan, elimde bi kitap…Yorgan da bembeyaz, oda da…Her sey.,..Kitabin kapagi bile...Gulumseyerek okuyorum kitabi. Bengi asagida annesi Asu teyzemle konusuyor, kakar kikir guluyorlar pek bi guzel…Bengi’nin sesini duydukca bi mutlu oluyorum.

“Oh be” diyorum…”Herkes dondu Istanbul’a…”

Uyaniyorum sonra…Icime bi top huzun oturmus gibi uyaniyorum. Kimsenin bi yere dondugu donecegi yok. Tanidik sesler, tanidik odalar, tanidik mekanlar hala cok uzak…Benim de donmeye niyetim yok aslinda. Sadece tanimlayamadigim bi seyleri ozluyorum.

mooi / hmm

2010-11-18T23:26:00.003+01:00

Dorduncu kez Antwerp. Oncekilerin aksine bu sefer daha uzun sureligine. Pazar gecesinden beri buradayim. Bugun Persembe ve son aksamim. Dun gece kesfettigim, Guzel Sanatlar Muzesi'ne yakin "De Nieuwe Linde" isimli mekandayim. Her bulundugum sehirde oldugu gibi burada da "daha cok sevdigim" bir mahalle ve "daha cok sevdigim" bir mekan olsun istedim. Evlerinde kaldigim ailenin annesi buralari onermese dun aksam belki de su an baska bi sevdigim mahalle ve baska bi sevdigim bar vardi.

Antwerp garip bi sehir; bayilmiyorum ama karanligi, iddiasizligi, ansinin insanin karsisina cikan beklenmedik guzellikte yapilariyla alip cekiyor insani yavas yavas icine. Yarim milyonluk bi sehirden beklenmeyecek kadar karman corman bir de. Bu ozelligi de cezbediyor. Bazi sokaklar/caddeler Macka gibi, Bahariye gibi. O sokaklarda yurudugumde tanidik bi seyler gormenin sevinci ile mutlu olurken, mutlulugum koseyi donunce sona eriyor. Bambaska bi sokak cikiyor cunku karsima aniden. Sonra yine tanidik...Sonra yine degil. Kisa ozel bi durum mudur bilemem ama hicbir yer isil isil degil, kapkaranlik da degil ama...Los sokaklar, los barlar, los binalar...

Belcikalilar, Hollandalilar'dan daha ciddi, daha iddiasiz ve daha zevk sahibi gibiler. Sehir(leri) belki kendi basina cok iddiali / duzenli / tertemiz degil ama sehrin icindeki mekanlar, yemek yenilen yerlerin degisikligi, her kose basinda beklenmedik guzellikte ve farklilikta bi magaza olmasi, insanlarin giydikleri; saclari, atkilari, ayakkabilari...Daha farkli, daha bi goz oksuyor.

Ha bi de; sacma bi saptama belki ama Belcikali kadinlarin da erkeklerin de gozleri cok guzel. Hollandali - sari kafa, soluk mavi goz, uzun insan - goruntusu burada - daha kisa ve insan boyutu, kumral sac ve ela/yesil goz - kombinasyonuna donusuyor. En azindan bana daha normal ve tanidik geliyor.

Antwerp'e Hollandaca ogrenmek icin geldim. Tum Hollandali is arkadaslarimin "Belcika'da Hollandaca mi ogrenilirmis?"geyiklerine maruz kalarak. Sirket burada bi dil kursuyla anlasmis, yapacak bir sey yok. Pazar gecesinden beri bes katli kocaman bi evleri olan Belcikali bi ailenin yaninda kaliyorum. Ben her ne kadar otel tercih ettigimi onlarca kez mudurume soylesem de, o evde de Hollandaca konusmak zorunda kalacagim icin aile yaninda kalmam konusunda israr etti. "Cok mutsuz olursan, evi pis bulursan, anlasamazsan, atlar bi otele gidersin" dedi. Boylece anlastik.

Hic de korktugum gibi olmadi. Evlerinde kaldigim ailenin annesi ev hanimi, babasi doktor. Evin ilk kati adamin muayenehanesi, geri kalan dort kat sayamadigim kadar odadan, "Mad Men" evlerinden birinin mutfagina benzer koccaman bi mutfaktan ve elbet banyolardan olusuyor. Benim odam besinci katta. Merdivenleri gacirdata gacirdata cikarken her seferinde kufrediyorum "bu kadar buyuk ev olur mu" diye. Sadece bana ait bi banyom var; iki lavabolu, kuvetli...Kaldigim oda da Eindhoven' daki eski evim buyuklugunde.

Ailenin dort cocugu var. En buyuk eleman evli ve hamile; uc ay sonra anne oluyor. Evin annesi, anneanne olacagi icin ne kadar heyecanli oldugunu kaldigim dort gunde 44 kere soyledi sanirim. Her segerinde gulumseyip "mooi" dedim sabirla. Numara iki Afrika' nin cesitli ulkelerinde hayir islerine adamis kendini. Su an Kongo'da mesela. Bazi koylere icme suyu saglamak icin calisiyorlarmis. Anne ve baba haliyle kizlariyla ne kadar gurur duyduklarini kaldigim dort gunde 44 kere soylediler. Her seferinde gulumseyip "mooi" dedim. Numara uc serserinin teki. 29 yasinda, okumamis, isi gucu yok. Su an Ispanya'da. "Is bulmak icin gidiyorum" demis ama evin annesi inanmiyor pek. Dun aksam corbayi isitirken bana donup "bize soylemiyor ama galiba gay" dedi kaslarini dusure dusure. Bu sefer "mooi" demedim ben de. "Hmm" demeyi tercih ettim. Ama sonra dondu " ama onun kalbi kocamandir, cok iyi bi cocuktur, o yuzden hep kaybediyor" dedi. Uzuldum ben de azcik, anne olmak ne zor sey...Numara dortle bizzat tanistim; Pazar gecesi kapiyi bana o acti. Bi iki saat muhabbet ettik. Hala ogrenci ama tezini yaziyor bu aralar. Is de bulmus sipa, keyfine diyecek yok. Valon bi manitasi var, sadece o aksam 44 kere onu ne kadar sevdigini soyledi, ben de gulumseyip "mooi" dedim. Sevgi, ask, manitacilik...Bunlar guzel seyler (dir herhalde)

Iki gecedir bana anahtar birakiyorlar. Disari cikarken de ogut veriyolar durmadan. Dun aksam evin annesi "bira icersen yaninda kuruyemis ye, mideni tutar" dedi. Evin babasi ise "Belcika biralari serttir, cok icme" dedi. "Peki anne, peki baba" diyecektim az kalsin. "Evden cikarken isiklari kapatmayi unutma, kapiyi da en az iki kere kitle" dediler bi de...

Yarin donecegim Eindhoven'a. Evimi ozledim. Deniz'i ve Koray'i ozledim. Yarin kursum bittikten sonra kosa kosa gidecegim istasyona; once manasiz sehir Roosendaal, sonra Breda, sonra cirkin sehrim Eindhoven. Antwerp'e kisa sureligine bi veda. Elbet yine gelirim.

Zil...Sal...ve Gul...degil pek!

2010-11-08T20:30:00.010+01:00

4 Eylul sabahi uyandigimizda bizi en mutlu eden sey havanin sahaneligi oluyor. Cunku San Sebastian'a, denize gidiyoruz. Rezervasyonlari yaptirdiktan sonra internet / lonely planet gibi kaynaklara goz gezdirdigimizde emin oldugumuz tek bi sey vardi, o da San Sebastian' a hava konusunda cok guvenmememiz; zira Temmuz ayinda bile sakir sakir yagmur yagmasi, ruzgarlarda savrulmamiz ihtimali vardi. Biz de Eylul'de oraya giden ve bu konularda kendimizi sanssiz tanimlayan insanlar oldugumuz icin "kesin"dedik, "gidicez, 3 gun boyunca sakir sakir yagmur yagacak, mal gibi denize bakicaz, kendimizi pintxosa saraba vericez"...

Ama oyle olmadi...Hava seker, hava limonata, hava tadindan yenmiyor...

Bilbao-San Sebastian arasinin yarisini otobandan, yarisini sahane Bask kasabalarindan/koylerinden gecen kivlim kivlim yollardan gecerek bir/bir bucuk saatte tamamladik. Pansiyonumuzun hemen dibinde, yani sehrin tam ortasinda bi otopark bulduk, arabayi biraktik, heyecanla pansiyona dogru yuruduk. Pansiyon kaygilarimizi bosa cikardi; odalar tertemizdi, pek bi mutlu olduk.

Demistim ya hava seker, hava limonata diye..Iste o yuzden herkes mayosunu/bikinisini 10-15 dakikada giyiverdi, hazirlandik, attik kendimizi Playa de la Concha'ya. 2 senedir deniz gormemis Ozan insani delirdi, costu kudurdu...Kendimi denize attigim an hissettigim mutlulugu anlatmama imkan yok sanirim. Misler gibi bi hava, sahane bi Ispanyol daha dogrusu Bask sehri, sevdicekler yanimda...Daha ne olsun? Denizden ciktiktan sonra buz gibi Cruzcampo'yu da icince "rabbim sen buyuksun" moduna gectim zaten ben.

San Sebastian'da uc gun kaldik. Bu uc gun de yukarda anlattigima benzer sekilde gecti aslinda. Ikinci gun sahane Bask kasabasi Hondarribia'ya gittik farkli olarak, onun disinda gunduzleri sahil/deniz/gunes/kum, aksamlari pintxos/sangria/sarap ekseninde gecti. Ne muze gezdik, ne bi kilisenin icine girdik. Bol bol yuzduk, bol bol guneslendik, sehrin hastasi olduk. Uzun uzun paragraflar yerine asagiya madde madde bu uc gunluk tatili anlatmaya calisacagim. Giderseniz yardimci olsun, hem de kafanizi utulemeyeyim cok...

San Sebo aynen Bilbao gibi bi Bask sehri. Sehir "Burasi ne Ispanya, ne de Fransa..Burasi Bask ulkesi"afisleri ve "ETA mahkumlarina ozgurluk"gibi duvar yazilariyla kapli. (Bkz; Resim 1)
Sehir ayni zamanda Ispanya'nin en pahali bolgesi. Fiyatlar Salamanca/Madrid/Bilbao kadar mutluluk verici degil ama yine de Hollanda ile karsilastirinca cok can yakmiyor.
Sehrin iki onemli plaji var; bizim cokca zaman gecirdigimiz Concha ve de surfcu abilerin/ablalarin favori mekani Zurriola. Biz Zurriola'da hic yuzmedik, etletik vicitli genclere biraktik orayi. (Bkz; Resim 2 La Concha Plaji)
Daha cok yasli ve zengin bi nufus ikamet ediyor San Sebastian'da. Sehir gayet kokos..tertemiz..bakimli. (Bkz; Resim 3 bakimli sehir ve canom ablam)
San Sebo'da pintxos yemek zorunlu! Yani baska sansiniz yok...Yani var tabi de, sacmalamayin! Muhtesem pintxoslarin tadina bakmadan donmeyin. (Bkz: Resim 4 bi takim pintxoslar)
La Concha Plaji'nin bulundugu koyun tam ortasinda Santa Klara adasi var. Teknelerle kendisine 5 dakikada ulasilabiliyor. Biz gitmedik, o yuzden gitmeye deger mi degmez mi bilemiyorum.( Bkz; Resim 5 tepeden San Sebastian, Santa Klara adasi ve sebek ben)
Hondarribia'ya sehir merkezinden kalkan belediye otobusleriyle yaklasik yarim saatte ulasmak mumkun. Tek yon 2 euro civarinda bi sey oduyorsunuz. Oyle de zottirik bi fiyat. Hondarribia ise kesinlikle gorulmeye deger, Fransa'nin dibinde muhtesem bi kasaba. San Sebo'ya kadar gitmisken oraya gitmezseni uzulursunuz gencler, ben size diyeyim (Bkz; Resim 6 Hondarribia)
La Concha Plaji'nin saginiza alip duuuumduz bi yarim saat yurudukten sonra karsiniza Eduardo Chillda tarafindan yapilmis Wind Combs heykelleri cikiyor. Sanattan biraz daha anlayan bi insan olsam, uzun uzadiya yapilis amaclarini, neyi temsil ettiklerini sizinle paylasirdim ama su sig benligim fotograflarini cekip "hiii guzelmis" demekten baska bi sey yapmadi acikcasi. (Bkz; Resim 7 Wind Combs)

San Sebo ve Hondarribia, kafamizda sekillendirdigimiz Ispanya imajina pek uygun yerler degiller. Son olarak bunu soyleyeyim. Kuzeyde olmasindan sebepli iklimde bi cayir cayir olma hali yok, insanlar Madrid/Barcelona/Guney Ispanya insanlarina gore biraz daha mesafeli, zaten kendilerini Ispanyol degil, Bask olarak tanimliyorlar, ana dilleri Baskca Ispanyolca'nin eteginin ucundan gecmiyor ve ulkenin geri kalanindan daha kokos bi havasi var bolgenin. Hondarribia'da yemek yedigimiz mekanda -nasi olduysa- sahane Ingilizce konusan garsonumuzun masanin ustundeki Lonely Planet kitabinin resmine bakip (kapakta sacinda gul olan bi Flamenkocu ablanin fotosu vardi) "this is not real Spain, don't forget" demesi de zaten bu yukarda yazdigim seylerin kaniti gibi bi sey. Kuzey Ispanya biraz daha farkli, ama cok sahane... Umarim hepiniz gorebilirsiniz bi ara.

Selam Gugi! Biz geldik!

2010-10-24T13:15:00.009+02:00

2 Eylul Persembe sabahi erkenden kalkip, hazirlanip, tam da istedigimiz vakitte cikiyoruz Salamanca'da kaldigimiz mekandan. Onumuzde asmamiz gereken 400 km var zira... Valladolid-Burgos uzerinden Bilbao'ya gidiyoruz. Sofer Koray sakin sakin, sahane bi sekilde kullaniyor arabayi. Erken oldugu icin daha afyonumuz patlamamis, sessiz sessiz takiliyoruz arabanin icinde. Bi saat falan gectikten sonra bi seyler yemeye, en azindan bi kahve icmeye karar veriyoruz. Valladolid'e gelmeden bildigin bi dinlenme tesisi buluyoruz kendimize, atiyoruz kendimizi iceri. Fotografta gozuken mekan iste. Once sadece bi kahve iceriz diyoruz, sonra tezgahtaki tortillaya bakip yutkunuyoruz hep beraber. Icerden Ispanyol bi teyze sicak sicak yenilerini koyuyor tezgahin ustune, ondan bi parca bundan bi parca derken senlendiriyoruz mideleri. Bu arada o mekanda fotoda gorunen cocuk var ya, hah onun adi Serkan! Yani en azindan biz oyle cagirdik kendisini, cocukta tam Serkan tipi vardi cunku. Serkan'in ne yaptiysak kafasini karistiramadik mesela o gun. 4 tane Ispanyolca bilmeyen ve siparislerini iki saniyede degistiren insanlar olarak cocuk tek bi seyi bile yanlis servis etmedi! Sabahin o saatinde kendisinde varolan cinboku haline sapka cikardik. Mamalarimizi yedik, kahvelerle bi guzel canlandik, Serkan'a ve Ispanyol teyzeye veda edip dustuk yollara yeniden.

Bilbao'ya, kaldigimiz otele vardigimizda saat 1'i geciyordu sanirim. Odalara ciktik, ust bas degistirdik, dus aldik falan...Lobide bulustuk saat 2'de. Istikamet Gugi! Yani Guggenheim Muzesi. Kaldigimiz otelden cikinca karsimizda beyaz bi kopru gorduk nehir ustunde, koprunun tipine bakinca sahane mimari bilgimi konusturdum ve genclere "bu kopru kesin Calatrava'nin zamazingosu" dedim. Tabi onlar cahil insanlar olduklari icin agizlarini buktuler, cevap veremediler "hmm" falan dediler. Ne fena bi sey cahillik. Netekim hakli ciktim; ZubiZuri koprusu harbiden de Calatrava eseriymis. Biz Zubizuri ustunden yuruye yuruye -durust olmak gerekirse Bilbao'ya gitme sebebimiz olan- Guggenheim Muzesi'ne ulastik. Gugi'ye yaklastikca heyecan artti..Boyle kivrak oynak, titanyum ile kapli sahane bi arkadas kendisi. Kanadali-Amerikali mimar Frank Gehry'nin saheseri Gugi 1997 senesinde acilmis, o tarihten itibaren de Bilbao'ya (her ne kadar Bilbao'lu insanlar buna biraz sinirlense de) gelen turistlerin cogunlukla motivasyon sebebi. Gugi Muzesi'nin onunde ise Jeff Koons'un sahane heykeli, begonyalarla kapli "puppy" var ki iste bence en az Gugi kadar gorulmeye deger bi olusum! Asagida ikisini de goruyorsunuz.

Gelelim sehrin kendisine. Bilbao bi Bask sehri oncelikle. Kendilerini "biz ne Ispanyol ne de Fransiziz arkadasim, Baskiz biz" olarak tanimlayan insanlarin sehri. Oncesinde agir bi sanayi sehri olmasindan sebepli nufusu cogalmis, agirlikli olarak iscilerin yasadigi bi sehir olmus. Gun gelmis, ETA, teror ekseninde accik huzursuz, karanlik bi sehir olmus... Netekim agir sanayi muhabbeti 80lerden sonra yavas yavas etkisini azaltmaya baslamis, Ispanyol abileri de "haydi bre bu sehri biz bi elden gecirelim" demisler ve gozle gorulur bi degisim gecirmeye baslamis. Fabrikalar, komur madenleri kapatilmis, hala uretimde olanlar sehrin baska yerlerine tasinmis, sehirde yesillik ot bocek artirilmis, Gugi ve benzeri modern sanat yapilarinin insasina karar verilmis ve bugunlere gelmis Bilbao.

Bizim hayret ettigimiz sey sehirdeki cocuk ve hayvan sayisinin coklugu idi! Sokakta gordugumuz her ciftin neredeyse birden cok cocugu ve birden cok kopegi vardi! Booyle pek sirin, pek tatli bi havasi var bu acidan sehrin. Herkes zaten sokakta (e Ispanya yani..) bi de cocuklar ortalikta sumuklu sumuklu geziyor, cocuklarin kicinda turlu turlu kopecikler...Herkesin elinde bi kadeh/tapas..disarda laklaklak muhabbet ede ede aksamini geciren Bilbao'lu insanlar... Ben cok sevdim Bilbao'yu. Zaten boyle - donusum - hikayesi olan sehirleri pek severim ben. Soylemesi ayiptir, 700 yildir ayni binalari koruyan, Imparatorluk sehirlerini gormekten fenalik geldiginden boyle farkli hikayeleri olan sehirler artik sanirim daha cok etkiliyor beni. Kimbilir bi zaman belki bunlardan da sikilirim ama gorecegiz.

Bilbao'da ilk(ve tek) gecemizi sehrin merkezinde it gibi yuruyerek, pintxos (Bask bolgesinde tapasa verilen ad) ve sarabin tadina bakarak gecirdik biz. Hepimiz de bu sehri farkli acilardan ne kadar cok sevdigimizi birbirimize itiraf ettik, sehrin tadini cikardik. En son biralarimizi dar sokaklarindan birinde bildigin Bask milliyetcisi ve komunist bi abinin barinda ictikten sonra donduk odalarimiza. Ertesi gun sanata doymayan bunyelerimiz Gugi gibi sekil semali sahane, icerigi orta halli bi muze olmayan Museo de Bellas Artes de Bilbao'yu da gordu. (Bilbao Guzel Sanatlar Muzesi) Muze ozetle "siz Gugi'ye gidiyorsunuz topuklariniz yana yana, benim seklim semalim o kadar guzel olmayabilir ama icerik desen Gugi yanimda cucuk kalir"dedi. Sanata doyduk, kulagimizdan Picasso cikti ve Bilbao'ya veda ettik muze sonrasi.

Ver elini San Sebastian...

Sal Sal Salamanca

2010-10-23T16:59:00.005+02:00

Bi onceki yazidan devam ediyorum. Ucaga binmisiz, Ryanair bizi Madrid'e ucursun diye bekliyoruz. Bekliyoruz da pek bi gelisme yok, Ryanair herhangi bi aciklama yapma gereginde asla bulunmuyor zaten. Neyse bi yarim saate yakin yerde ucak icinde mal gibi bekledikten sonra (hava trafigi soz konusu degil, zira Eindhoven Havaalani yani burasi) kalkiyor sonunda ucak. Uyuyoruz falan, iniyoruz Madrid'e yaklasik 2,5 saat sonra. Hemen ablami ariyorum ben tabi ki, bizden bi yarim saat once inmis olmasi lazim onun. O esnada kiraladigimiz arabamizi almak icin Sixt' in deskini bulmaya calisiyoruz. Biz araba icin siramizi beklerken, Deniz bize mama almaya gidiyor, o esnada ablam geliyor, o sirada Koray arabanin anahtarlarini aliyor falan filan... Kisacasi Salamanca icin haziriz!

Biniyoruz arabamiza, neseli neseli dusuyoruz yollara. GPS Nermin yine " saga don ve saga don, donel kavsaktan gir, ikinci cikistan cik" gibi sahane cumlelerle bizi aydinlatiyor. Salamanca'ya ve otelimizin (kaldigimiz ev diyeyim daha iyi) bulundugu sokaga. Kilkuyruk resepsiyonistimiz once bize Ingilizce bilmedigini soylese de sonra ne hikmetse bir bulbuuuul gibi catir catir Ingilizce konusuyor. Kalacagimiz yer merkeze yakin, gayet temiz, hicbi sorun yok. Ustumuzu degistirip atiyoruz kendimizi Salamanca sokaklarina.

Kum rengi bi sehir Salamanca, inanilmaz guzel, gezmesi kolay. Biz Eylul basinda oradaydik, yani universiteler pek acilmis gibi durmuyordu ama normalde sahane de bi ogrenci sehriymis ayni zamanda. Hatta dunyanin en eski universitelerinden biriymis (1254) Salamanca universitesi. Once kendimizi bi tapas mekanina atiyoruz pek tabi, hava da zaten "birazdan kafaniza yagmur indiricem ona gore"diyor. Tapaslarimizi, bira/saraplarimizi bi guzel mideye indirdikten sonra, yagmur da bitince atiyoruz kendimizi sokaklara. Belirli bi rotamiz yok; sapsal gibi ordan saga don, hop hadi bi de sola, hadi simdi duz gidelim mantigindayiz. Gormemiz gereken belli basli yerler var tabi; Plaza Mayor, Eski Katedral (Catedral Vieja), Yeni Katedral (Catedral Nueva), Casa de la Conchas (House of Shells) ama onlar da zaten karsimiza cikiyor bir sekilde. Cok eski bi sehir oldugunu damarinizda hissediyorsunuz boyle gezerken Salamanca'yi. Plaza del Mayor'a geldigimiz gibi yagmur indiriyor yine hayvan gibi, avluyu saran kapali mekanda dondurmamizi yiyerek bekliyoruz yagmurun bitisini.

Gece oldu mu daha da guzellesiyor sehir, inanilmaz guzel bi isiklandirma yapilmis cunku tarihi binalar icin. Yagmur sonrasi da hani sehrin renkleri degisir ya boyle, daha bi guzel gozukur gozune insanin, aynen oyle oluyor. Gece halini gunduz halinden cok daha fazla seviyorum Salamanca'nin. Sebek sebek fotograflar cekiyoruz/cektiriyoruz, geyik ustune geyik ceviriyoruz, bizden mutlusu yok.

Tum Salamanca rehberlerinde bahsedilen Yeni Katedral'in ustune oyulmus kurbagayi ve astronotu gormek icin kicimi yirtiyorum ben bi de bu arada. Yani cok bi sey oldugundan degil ama "gorulmesi lazim" denmis ya, illa gorucem. Lan ariyoruz tariyoruz yok; bi orasina bakiyoruz bi burasina bakiyoruz. Bu esnada karinlar zil calmaya baslamis, Deniz ve ablam bana pis pis bakiyor boyle. Zaten yorulmusuz essekler gibi yurudugumuzden. Deniz ve ablamin beni -aclik ve yorgunluk sebebiyle- dovmesine ramak kala Koray yetisiyor imdadima ve gosteriyor astronotu ve kurbagayi. Ben de gonul rahatligiyla donuyorum yanlarina, yemek icin yol ustunde bi mekan seciyoruz; gelsin jamon, gelsin patatas bravas, gelsin kizarmis biberler... Saraplar biralar eslik ediyor yine bize, karnimiz tok, keyfimiz sahane!

Kendimizi daha fazla zorlamadan donuyoruz kaldigimiz mekana. Yarin yine yolculuk var cunku. Zaten ucmusuz, ustune 2 saate yakin arabada serseme donmusuz. Enercik olalim yarina diyoruz. Salamanca'ya da iyi ki gelmisiz diyoruz hep bi agizdan. Bi sonraki rotamiz Bilbao. Bekle bizi Gugi!

N'erdesin ulan essolessek!!!

2010-10-22T19:35:00.004+02:00

Milano'ya giderken hani ucak kaciriyordum ya ben? Kostur kostur gitmistim havaalanina...Bilin bakalim, ondan sonra ne oldu?

Simdi en basindan saralim filmi; aylar oncesine gidelim. Koray Madrid biletlerini almis, biz "eneeem hep beraberce Ispanya'ya gidecegiz, ne de guzel" ruhuna burunmusuz. Planlari yapmisiz, rotayi belirlemisiz. Ustune bi de benim abla demis ki "ben de Istanbul'dan geliyorum ulan, Barajas'ta (Madrid Havaalani) bulusuruz"! Sevincimiz ikiye katlanmis tabi.

Hah iste o gun geldi. 1 Eylul Carsamba. Eindhoven-Madrid ucagi 09:15'de. Bi onceki gun de Deniz'le konustuk, dedik ki sabah 7'de istasyonda bulusalim.

Olor mu? Olor.

Simdi 1 Eylul Carsamba sabahina donuyoruz; Deniz beni ariyor 6'da, soruyor ki bana garibim "uyandin mi ey essek sipasi"? Ben de diyorum ki "evet evet, hadi istasyonda gorusuruz".

Ya sonra...??

7:47 gibi telefon sesiyle sonunda uyaniyorum. Aciyorum telefonu, Koray'dan sadece tek bi cumle: "kalksana ulan essogluessek!!"

Nasi ziplayip da nasil evden ciktigimi yine hatirlamiyorum! Sukur yine her seyi hazirlamisim, evden cikisim 5 dakikayi bulmuyor bile. Havaalaninda bulusuyoruz genclerle. Neyse ki hala normal bi saat, ucak kacirma durumu falan yok ama yine de yani...Ayni esseklik bi haftada iki kez yapilir mi??

Neyse ki gencler cok ustume gelmiyor, sadece Deniz "sen iyice salaklastin haaa" bakisi atiyor bana ara ara. Guvenlik kontrolunden geciyoruz, ucagimiza biniyoruz bi guzel. Devami bi sonraki yazida.

bi milanodur bi comodur seyihaan!

2010-09-16T23:52:00.008+02:00

27 Agustos Cuma sabahi uyanip saate baktigimda yan komsumun duyabilecegi kadar yuksek bi sesle okkali bi kufur ettim! Bu okkali kufur daha agzimda sonlanmamisken - bi sonraki gun icin ne giyecegini hazirlayan insanlardan oldugumdan - pantolonumu giyiyordum bile...

Sabah 8:50'de ucagim vardi ve ben 07:50'de uyanmistim! Bu da okkali kufrun sebebi iste. Evden sanirim 4 dakika icinde falan ciktim. Ben ve kirmizi minik bavulum depar attik otobus duragina. Sansima, otobus duraga gelmemin akabinde hemen geldi, yollar da bostu, sofor basti gaza 8:20'de Eindhoven Havaalani'ndaydim ! Bergamo/Milano standinda tam "eh hadi herkesin isi bitti ben de artik iceriye geceyim" hareketleri yapan bi Ryanair ablasi vardi ki, karsidan koca kafali kirmizi bavullu bi salagin kosarak geldigini gorunce bi durdu! Guzel abla, tatli abla iceriyi arayip "son bi yolcu geldi, haberiniz olsun"uyarisini yapti, beni de "mazereti var bu gerzek insanin" diyerek guvenlik kontrolunun en onune gecirdi! Iste bu sayede ucabildim Milano'ya...

Ucakta direk "yan gel yat Osman" modundaydim tabi ki, ucak ne zaman kalkti ne zaman indi valla hatirlamiyorum. Bergamo Havaalani'ndan ciktigim gibi Milano sehir merkezine giden otobuse bindim, bi de otobuste uyudum bi domuzcuk gibi. Ha bu arada cuzdanimi / cep telefonumu yanima alip almamis oldugumu kontrol etmek de indikten sonra aklima geldi, bu da ne kadar sahane bi insan oldugumun size kanitidir. Sukur onemli bi eksik yoktu, boylece gonul rahatligiyla ulastim Milano sehir merkezine.

Bundan sonrasi ayri bi salaklik, cunku yanimda Milano ile ilgili print edilmis hicbir dokuman falan yoktu; ne harita, ne bi rehber kitap, ne bi cep brosuru...Ooyle dimdizlak bi onceki gunden otele en yakin metro istasyonun neresi olduguna bakmis, "orda inersem, su caddeden yuricem sona sag yapcam sol yapcam yine sag yapcam" falan deyip guya kendime bi rota cizmistim. Metro istasyonunun adini haritaya bakinca hatirlayip indim orada. Indim inmesine de sacmasapan bi yer yani, nerden nasil yuruyecegimi asla kestiremiyorum falan...Netekim 45 dakika - 1 saat arasi suursuz bi yuruyus sonrasi nasi olduysa ulastim otele! Ben bile anlamadim yani nasil buldugumu, cunku indigim metro istasyonu hic de o kadar yakin falan degilmis. Neyse odama gectim, dusumu aldim, accik toparlandim, sonrasinda attim kendimi disari...

Milano icin dusuncelerim cok net; hic de ooyle tatli seker , pitircik bi Italyan sehri degil! Bildigin burnu havada, grisi fazla, sarisin Italyan'i bol, kibirli ama insanda "lan yasamasi guzel galiba"dedirten bi sehir. Bi gun milyoner olana kadar da gitmeyi dusunmuyorum acikcasi; cunku alisveris cenneti bi mekan, oooyle boyle degil...Ben delirdim yani en azindan. O sahane magazalar, o sahane magazalardan cikan sahane giyinmis insanlar...Ben sicaktan kavrulurken, yanimdan gecen daracik / utulu / uzun kollu gomleklerini hic istifini bozmadan giymis abiler... Sac bas bakim silsilesi, tasidiklari cantalari 8 maasimla anca alabilecegim ablalar.. Yani boyle bi insan degilseniz Milano'da mutlu olmaniz zor bence, boyle bi insan olmak icin de her tuvalet ziyaretinizde kicinizdan bi 7000 euro cikmasi gerekiyor ki anca adapte olun!

Milano'da kanimin isindigi ve hakkaten de pek sevdigim mekan ise Navigli oldu. Kanal boyunca siralanmis sahane mekanlari, biraz once okudugunuz insan profilinden farkli olarak daha ben daha sen gibi insanlarin bulundugu neseli mi neseli, guzel mi guzel mahalle. Milano'ya bi daha gidersem (milyoner oldugumda) yine ugrarim Navigli'ye..O kadar sekerdi.

Milano disinda bi yarim gun de Como'da gecirdim. Bindim dunyanin en rezil trenine, sallana sallana ulastim Como'ya. Como da Milano'dan farkli degildi "zenginlik ve snobluk"acisindan. Yani gorsel olarak cok sahaneydi tabi ki, gol kiyisinda guzel mi guzel bi kasaba falan ama icindeki insanlarin yas ortalamasi 178 olunca insani cok da cekmiyor. Birazcik dolandim Duomo cevresinde, gol kenarinda sonra atladim funikulere ciktim ta tepeye Brunate'ye. Ikinci fotograf da Brunate'den cekildi zaten. Brunate de yokuslu dar sokaklari, sundugu sahane manzalarla yine gayet guzeldi, ancak ki yine yas ortalamasi 178!

Brunate'de gecirilen bi kac saat sonrasinda aynen tiris tiris once funikulere binip Como'ya , sonra da trene atladigim gibi Milano'ya geri dondum. Cumartesi aksamustu ve gecesini alisveris yaparak ve Navigli'de takilarak gecirdim sakin sakin. Navigli'de ictigim "negroni" ile veda ettim Milano'ya ve ertesi sabah, Pazar sabahi dondum Eindhoven'a.

isinma turlari...

2010-09-15T00:07:00.002+02:00

Dun ruyamda ablamla Kudus'teydik. Oyle efendi efendi gezerken biz, bi anda ruya sacma hallere burunuyor; kar maskesi takmis eli silahli adamlar, bi yandan Allahuekber sesleri falan..."Lan noluyo" falan derken biz ablamla catismanin ortasinda kaliyoruz bi anda! Got korkusuyla ordan oraya kacarken bi yandan patlamalarin pespese sesleri geliyor, iyice tirsiyoruz. Birileri bizi once tarayacak gibi oluyor, sonra vazgeciyor...Iran mahallesi diye bi yer varmis, oraya giriyoruz yanlislikla, sonra pisman oluyoruz..Havlayan kopekler, bagiran insanlarin sesi falan...Of dunya igrenci bi ruyaydi iste! Sabah kalktigimda fena halde basim agriyordu ve gunun yarisina kadar kendime gelemedim. Durgun halimi soran mudurume ruyayi anlattiktan sonra kendisi kahkaha atarak, 11 Eylul'de Schiphol'den almasi gereken bi arkadasi oldugu icin gunler oncesinden bu tarz ruyalar gordugunu anlatti da rahatladim! Yani en azindan "salak misin sen boyle seylerin isini etkilemesine neden izin veriyorsun" gibi sacma seyler soylemedi!

Heralde diyorum; referandum sonuclari ve sonuclara yapilan yorumlar bi yandan, okudugum Orhan Pamuk - Kar romani bi yandan icimi daraltti...En son boyle sacma bi sekilde bilincaltima vurdu olay vurmasina da, ablami neden olaya dahil ettim onu anlamadim.

Iki tane sey yazmam gerekiyor Cumartesi sabahina kadar; biri iki bucuk gunluk Milano-Como kacamagi, digeri ise bi haftalik sahane Salamanca-Bilbao-San Sebastian-Madrid tatili...Hadi birincisinde cok yazacak sey yok belki ama ikincisini mutlaka guzelcee anlatmaliyim. Kimse okumasa da doner doner ben okurum seneler sonra.

Pazar guncesi...

2010-08-02T16:39:00.001+02:00

Jamie Cullum’un o pek titrek, pek icli sesiyle soyledigi “the pursuit”ile devam ediyorum Pazar aksamina. Rana ve Zeynep aksamustu 6 treni ile aci vatan Almanya’ya geri donduler. Ugurladik Deniz’le onlari tren istasyonundan. Dun –ayiptir soylemesi- ete de, margaritaya da, biraya da doyduk o sahane bahcede. Bugunse Rana icin ayakkabi aradik Eindhoven’da. Ben Eindhoven’da bu kadar ayakkabici oldugunu bilmiyordum acikcasi. Iki dukkandan biri ayakkabici ama gel gor ki, ayakkabici coklugu, icinde satilan urunlerin guzelligi ile paralel degil. Asla degil yani…Nasi bi rezil ayakkabi modasi var ben anlamadim gitti. Benim zaten Hollanda insaninin ayakkabi zevkiyle ciddi bi problemim var, ozellikle erkeklerin secimiyle. Birbirinden suslu, icinde en az 6 renk bulunan rukus ayakkabilari o 47 numara tarakli ayaklarina giymekten cekinmeyen Hollanda erkegi kadar Hollanda kadini da sanirim zevksiz. Rana’ya ayakkabi ararken gorduklerim 67 yasindaki Helga ayakkabisindan porno sektorune yeni giris yapmis Jenna Jameson ayakkabisina uzaniyordu netekim. Neyse ama Rana sonunda eli yuzu duzgun gayet cici bi ayakkabi buldu kendine. Baktigimiz bi milyon ayakkabi icinde bulduk yani neyse ki. Cicisini aldi dondu Dortmund’a.

Yarin egitim vermeye Almanya’ya gidiyorum ben de. Yani Almanya dedigime bakmayin tabi, Hollanda’nin kicinin dibindeki Aachen’a dusecek yolum. Yeni isimde ilk gunum ve ben egitim vermeye gidiyorum. Du bakalim ya batacagiz ya cikacagiz. Ogleden sonra 2-6 arasi egitimi verip, sonrasinda Aachen’da bi aksam yemegi yer, atlar trene donerim Eindhoven’a. Sali gununden itibarense Amerika’dan gelecek olan mudurumle yapacagimiz zilyon tane toplanti beni bekliyor. Mudurum cok tatli bi hatun, en azindan simdilik oyle gozukuyor. Tek sorunu benden 10 cm kadar uzun olmasi! Hollandalilar uzun uzun olmasina da insanin 1.90 boyunda kadin bi muduru olunca duruma isyan edesi geliyor. Isin guzelligi sadece is guc disinda da konusacak konumun olduguna inandigim bi kadin, en guzeli de bu bence. Hollandali olmasina ragmen daha once Hollanda’da hic calismamis, sirasiyla Isvicre Ispanya ve Fransa’da yasamis yillarca. Plak koleksiyonu falan yapan, evine alacagi esyalar icin bana guzel mekanlar soran, sonra gidip neler aldigini bana maille uzun uzun anlatan, hafif catlak biri. Iyidir bence boyle, ben onceki isimde sadece ayni projede calistigimiz icin muhabbet etmek zorunda kaldigim insanlarin herhangi bi bos animizda tekrar isten gucten bahsetmelerinden ve bunun disindaki tek sosyallesebildikleri konu olan i-phone uygulamalarindan bahsetmelerinden o kadar baymistim ki, ilac gibi geldi bana yeni mudurum. Umarim kafa kafaya verir, cok guzel isler hallederiz onunla.

Yarin icin ne giyecegime karar vermis, karar verdiklerimi utulemis olmanin rahatligiyla saliniyorum simdi evin icinde. Kleine Berg yine hareketli…Hava guzel olunca bu sokaktan gelen sesler kolay kolay kesilmiyor gecenin 1’ine kadar. Bugun de boyle olur sanirim. Eindhoven’in en canli sokaginda oturmanin bedelini boyle oduyorum ben de. Gerci sikayetim var mi, asla yok. Ben zaten dizi izleyip, muzik dinleyerek uyuyan bi insane oldugumdan derin bi sessizlik arayisim yok. Yaslandikca isterim belki ama du bakalim…Simdilik Kleine Berg’ den gelen insan ve muzik sesleri yeterince mutlu ediyor beni.

Ooooo Margaritaaaa...

2010-07-31T14:27:00.004+02:00

Temmuz muydu neydi o, bitti mi o? Bu nasil cabuk zaman gecmesi guzel kardeslerim, bu nasi bi suursuzluk? Ayin son gunundeyiz, Agustos kapida. Yaz dedigin Hollanda'da en fazla bi kac gun daha, hadi bilemedim bi hafta daha ilik/gunesli bi hava demek. Sonrasinda -aslinda cok da sikayet etmedigim- yagmurlu, kapali, battaniyelere sarilinip film izlemeli havalar baslar. Sokaklardaki masalar kaldirilir, gunes cikinca neselenen Hollanda ahalisi accik karamsar olur suratini dusurur...Bizim tarafimizdan ise kirmizi sarap icme orani yukselir mesela. Sicaklarda rose veya vinho verde tercih eden bunyelerimiz sonbahar yuzunu gostermeye baslayinca kirmizi saraba doner. Soylememe gerek var mi bilmem ama gunler kisalir, aksam erken yuzunu gosterir...Bu yaz rose ve vinho verde disinda bir Koray girisimi olarak icki skalamiza margaritayi da kattik biz. Margarita muhabbetine devam etmeden once baska bi durumdan bahsedeyim, sonra konuyu baglayacagim.

Gecen Eylul'de Nijmegen'da Coldplay konserine gittigimizde Rana da katilmisti bize Dortmund' dan. Potlariyla gayet unlu bi insanimdir ben bu arada, su ana kadar dayak yememis olmami gercekten tanrinin bi lutfu olarak goruyorum. Neyse, Nijmegen Almanya'ya cok yakin bi sehir oldugundan konser cikisi bi an Rana'nin da Almanya'dan geldigini unutarak "bu konsere Almanya'dan kesin bissuru hirt gelmistir haaa"deyince ben; Rana, Deniz ve Koray "okuz musun yavrum sen" bakisi atmislardi bana haliyle. Onlar tabi iyi insanlar olduklari icin olay buyumedi, Ozan potlarina bi yenisini ekledi, gulundu eglenildi falan...Sonrasinda aramizda cevirdigimiz sahane bi geyik olarak yerini aldi "Almanya'dan gelen hirtlar".

Bugun de iste Almanya'dan Rana ve Zeynep geliyor sehrimize. Hirt kontenjanindan yani. Havalar hala sicakken, hala disarida bi seyler yapabiliyorken son zamanlarda en bi severek yaptigimiz BBQ + Margarita ikilisine teslim edecegiz kendimizi. Simdi mesajlarini aldim, yarim saat sonra once bana gelecekler, sonra tasi taragi toplayip DenizKoray Palas'a atacagiz kendimizi. Margarita nasi yapilir diyenlere ise kisaca soyle tarif edebilirim; oncelikle bi buz kirma mekanizmanizin olmasi lazim, balya balya buzu oncelikle kiriyoruz, mincik mincik hallere getiriyoruz. Bi gonullu buzlari kirarken diger bi arkadasin da yavas yavas genis agizli margarita bardaklarinin agzini lime (simdi misket limonu yazdirtmayin bana her seferinde, lime iste) ile islatip tuza bandirmasi gerekiyor. Yani bunlari tek basina siz de yapabilirsiniz ama nerde cokluk -margarita konusunda- orada kolaylik. Siz buzlari kirdiniz, o diger arkadas da bardaklari hazirladi e o zaman haydi likid yapimina baslayalim. Likid yapimi icin gerekenler tekila, triple sec ve de lime juice. Oranlarini siz kendi damak zevkinize gore ayarlayin iste, bu konuda kesin ve cok kati bi kural oldugunu dusunmuyorum acikcasi. Mincik hale getirilmis buzlari bardaklara koyun, ustune de likid karisimi dokuverin, sonra keyfini cikarin. Misler gibi...

Biz bi iki saat sonra baslariz guzel guzel icmeye. Simdi ben misafirler gelmeden son ev toparlamasi isine giriseyim, evi de bok goturuyor ya du bakalim.

isler gucler...

2010-07-30T22:31:00.003+02:00

Ozan topu at. Yemek ye Ozan. Kos Ozan kos.

Evet cumle kurabiliyormusum, sevindirici. Bilemedigim kadar uzun zamandir bi seyler yazmadigim icin oncesinde bi deneme yapayim istedim. Neden yazmiyorum bilmiyorum aslinda. Oysa: yeni evimden, yeni isimden, Istanbul seyahatimden, Nisan'daki Fas sefamizdan, IKEA'dan alamadigim tek kisilik koltuktan, herhangi bi seyden, olmasini istediklerimden, olmayanlardan pekala bahsedebilirim. Neyse du bakalim...Yavas yavas acilmayi umuyorum.

Hatta yeni isten baslayayim ben en iyisi. Ben artik SAP BI danismani degilim. Artik IT Applications'da calismiyorum. Artik bilgisayar basinda neredeyse kimseyle konusmadan 8 saat data flow hazirlamayacagim...Bugun son gunumdu SAP danismani olarak, icimde bi gram huzun olmadan keyifle dusundum bunu.

Philips Lighting Marketing calisaniyim artik. Ampulcu, lambaci, LEDci, florasanci, araba farcisi falan da diyebilirsiniz bana. Isin daha cok "pricing" kismiyla ilgiliyim. Herhangi bi fiyat artisinda size hesap verebilirim. Yani umarim...Subat'in basinda IT sorumlusu olarak bi Lighting projesine katilmamla basladi macera aslinda. Projedeki tek IT calisaniydim ben, ekibin geri kalani Lighting calisaniydi. Bi sekilde cok guzel anlastik, cok guzel calistik proje grubuyla. Mayis gibi citlatti proje mudurlerimden bi tanesi Philips Lighting'de bu pozisyonun acildigini, diger proje muduruyle pozisyona beni dusunduklerini...IT'den business ortamina kendimi atmak ister miyim, istemez miyim onu sorguladi accik. Sonrasinda bi ay icinde dort ayri gorusmenin sonunda kararini verdi IK ben Porto'dayken.

Benim icin yeni bi donem basliyor iste. Yeni insanlar, yeni gorevler...Bildigim tek sey var ki, yine cok calisacagim, hatta belki daha bile cok calisacagim. Calismaktan gocunmuyorum, sadece huzurum yerinde olsun istiyorum. Yaaani oole sihirli bi degnekle her sey cok daha iyiye gitmeyecek tabi ki ama icimde bi his yeni isimde daha mutlu, daha faydali olacagimi soyluyor. Hem gezmesi tozmasi da olacak bu isin sanirim...

Ne diyeyim, hayirlisi iste...Umarim benim icin iyisi olmustur.

Oporto

2010-06-19T18:08:00.005+02:00

Nerde kalmistik? En son Merve'yi evlendirmis, sabahin korunde Paris Beauvais denen cehennemin dibindeki havaalanina gitmek icin bi otobuse yetismeye calisiyordum. Valla az kalsin kaciriyordum oyle diyeyim, kicimda surukledigim kirmizi kucucuk valizimle otobuse yetismeye calisirken otobusu coktaan hareket ettirmis otobus soforu beni gorunce, insafa gelip durdu da oylece yirttik! Yoksa Paris'ten o cehennemin dibi havaalanina gitmek taksiyle 120 euro falan tutuyor. Ayvayi yerdim yani!

Beauvais'ya ulastigim gibi dusmus kan sekerimi bi toparlamak icin bi seyler attim hemen agzima, sonrasinda EU vatandasi olmadigim icin online biletin ustunde olmasi gereken -pasaportu kontrol edilmistir- damgasini alabilmek icin siraya girdim, isimi hallettim, guvenlikten gectim....Veee ver elini Porto! Dunyanin en ucuz havayolu Ryanair'le yeni bi yolculuk, yeni maceralar... Porto'ya indigim gibi gunluk sinirsiz biletimi aldim, atladim metroya Bolhao'da indim. Daha once kalmis oldugum sahane hostel Andarilho'ya ulastim kisa surede. Andarilho'da her sey ayniydi, avluyu birazcik daha guzellestirmisler sadece, iki tane de tavsan koymuslar ortaya kafam kadar, kirmizi gozlu tavsanlar hophop birbirlerinin kicinin dibinden ayrilmiyorlardi. 6 kisilik odada bi ben, bi de Ingiliz bi hatun kaliyorduk, o acidan da cok sahaneydi. Tertemizdi yine oda, banyo falan..Gecesi 17 euro'ya, daha ne olsun.

Porto biraktigim gibiydi, cok sahaneydi iste. Hala ucuz, insanlar hala cok tatli, sehrin o eski havasi yerinde, olumsuz yonde degisen hicbir sey yoktu...Ilk gun kendimi sehrin kuzeyine Matosinhos Plaji'na attim. Hava 18 derece ve ruzgarli olmasa yuzme ve guneslenme planlarim vardi ama yalan oldu tabi ki. Pacalarimi kivirip buzzz gibi okyanus suyuna ayaklarimi sokmak disinda hicbir sey yapamadim. Ha deniz havasi soludum, sahilde toplasmis eglenen genclere baktim, "oh beee iyi ki gelmisim" dedim...Ama bunlari zaten yapmayi planliyordum, surpriz olmadi.

Aksama dogru sehir merkezine ve hostele geri dondum. Bi kac saat once proje mudurumden aldigim guzel haberleri kutlamak icin kendime bi vinho verde aldim, hostelin avlusunda ice ice kutladim guzel haberi. Sonrasinda bi dus, attim kendimi yine Porto sokaklarina. Once Hollandali mimar Rem Koolhaas'in saheseri Casa da Musica'yi ziyaret ettim. Binanin altini ustune getirdikten sonra Porto'nun Istiklal'i diyebilecegim Aliados'ta buldum kendimi. Cadde uzerinde kitap fuari vardi, kitaplara bakarak uzun uzun vakit gecirdim. En sevdigim yazarlardan biri olan Fernando Pessoa'nin cok guzel kitaplarini buldum orijinal dilinde ama Portekizce bilmezligim almama engel oldu tabi ki. Aliados turundan sonra Aliados'u dik kesen kucuk sokaklarin birinde bi mekana oturdum bira icmek icin. Bi sure sonra sokak ustunde canli muzik basladi, mekan kalabaliklasti, cok guzel oldu ortam. Solumda oturan Hollandali bi ciftle tanistim, onlarla da guzel guzel muhabbet ettim. En son hava iyice soguyunca topladim pilimi pirtimi hostelime donup bi guzel uyudum.

Ertesi gun Casa da Musica'nin cok yakinlarinda bi mezarliga gittim. Porto'daki en unlu heykellerin bulundugu mezarlikta kendimi kaybedercesine 1-2 saat yurudum durmadan. Umarim bi kisilik bozuklugu degildir ancak guzel mezarliklarin hastasiyim. Trollhattan'da yasarken de evimin cok yakinindaki mezarliga giderdim bazen bisikletimle, cok hosuma giderdi o sessiz sakin mezarlikta gezinmek... Porto'daki mezarliga da hayran oldum. Insanlari cok rahatsiz etmemeye calisarak bissuru fotograf cektim, ki bazilarini asagida goruyorsunuz zaten. Mezarlik sonrasi Porto'ya daha once geldigimde gorup asik oldugum dunyanin en guzel kitapcisi Lello'ya attim kendimi. 1906'da acilmis bu kitapcida yine o sahane merdivenin, yine o guzel kitaplarin hastasi oldum. Lello sonrasi Douro Nehri'nin kiyisina attim kendimi. Kendime nehir kenarinda uzanacak bi yer buldum, yanimda getirdigigm kitabimi okudum uzun uzun. Gelen gidene baktim, bi seyler ictim, fotograf cektim, muzik dinledim... Ve yine "oh beeee iyi ki gelmisim" dedim.

Aksama dogru hostele donup toparladim pilimi pirtimi, son metroyla havaalanina gidecektim cunku. Amacim gece gezmemi bitirip valizi alip cikip gitmekti... Valiz hazir olduktan sonra bi de dus aldim, attim kendimi yine sokaklara. Casa da Musica'nin terasinda buldum bu sefer kendimi. Yedinci katta bulunan restoraninin acik kismina oturup Porto'ya tepeden bakarak ictigim sahane saraplarin tadini cikardim. Uzun uzun bi seyler yazdim, uzun sure sonra bi seyler yazabildigim icin cok mutlu oldum...

12'ye dogru ayrildim mekandan, hostele dondum, valizimi alip ayrildim Porto'dan. Porto ikinci kez cok mutlu etti beni, cok guzel zaman gecirdim yine. Bir daha gider miyim, en azindan yalniz gider miyim bilmiyorum ama bu hic de populer olmayan, cok taninmayan huzunlu sehri hala cok ama cok seviyorum ben. Sira Lizbon'da artik, bakalim Portekiz'in en buyuk sehri, baskenti nasil?

guzel gunler bizi bekler...

2010-06-17T00:04:00.002+02:00

10 Haziran sabah 6 civarinda Rana ile kucaklastik once, o Dortmund'dan bense Eindhoven'dan cikmistik yola. Metroya atladiktan sonra "Bourse" civarinda inip yuruyelim bari biraz dedik, sabah o kadar erkendi ki cunku..."Sansimiza belki kahvalti yapacagimiz bi yer buluruz" falan...Nerdeee, ara ki bulasin! Paris buyuk sehir, turistik sehir ama sabah 6:30'da agzina croissant tikistirmak isteyene cok insafsiz.

Hava da bi kapali, yagmur basladi. Icimizde tirim tirim bi kaygi, "lan nasi olcak ki hava boole olursa" seklinde... Neyse bi sekil yurumeye devam ettik, zamani gecirdik, tekrar metroya bindik, gittik genclerin kaldigi oteli bulduk. En azindan kapali bi mekana attik kendimizi.

Otele girdikten bi bes dakika sonra Merve uykulu gozlerle sirita sirita mutlu mutlu karsiladi bizi lobide. Sarildik, kucaklastik, hemmen odaya ciktik. Baktik eniste bey Ergun'de orda, iki kelam, iki muhabbetten sonra hemen kahvaltiya indik. Sahane bi sekilde normal bi insanin yiyeceginin 8 kati miktarda seyler yiyerek midemizi/ruhumuzu mutlu ettik.

Sonra Serdar geldi, kadro tamamlandi. Kahvalti sonrasi kapi onune cikip hep beraber kahkahalar atarak sigaramizi ictik, havaya sovduk, Merve'nin nikahta giyecegi sahane kiyafetine baktik, Ergun'un damatligi begendik, falan filan...

Ben bi ara Champs Elysees'e gitmek zorunda kaldim ceket almak icin! Evet yaptim bunu! Hollanda'da bulamadigim (Eindhoven ve Amsterdam) ceketi Paris'te elbet bulurum zannettim yanildim. Champs Elysees'nin altini ustune getirince goynume gore buldum ama bi tane, baska bi magazada, Dondum Serdar ve Rana ile kalacagimiz otele, genclerle pek cici pek butik otelimizin bahcesinde kahve icerek kendime geldim.

Nikah 14:30'da idi, hazirlandik hizlica saat 13:00 gibi check-in imizi yaptiktan sonra. Atladik yine metroya, indik Turk Konsoloslugu'na en yakin "Port de Sevres" duraginda. Metrodan ciktik sola donduk, bi 5-10 dakka yuruduk, girdik iceri. Gorduk sahane gelinimizi ve pek yakisikli damadimizi. Bi salaklik bi heyecan basti bana tabi; Merve'yi o halde gormek, onun evlenecegini bilmek, onun bu mutlu anina sahit olmak...Sahaneydi galiba. Bi de ustune nikah sahidi olmadim mi, oh agzim kulaklarimda, salak gibiydim.

Neyse kizimiz da oglumuz da "evet" dediler. Konsolos Bey pek kibar pek tatli bi adamdi, bana da sordu sahit misiniz diye...Pek tabi ki "evet" dedim. Heyecandan elim titreyerek sahitlik imzami attim, ikisini de optum kucakladim...

Nikah bittikten sonra attik kendimizi Paris sokaklarina. Eyfel'in altinda bulustuk, Serdar cok sahane fotolarimizi cekti cok sahane fotograf makinasiyla. Eyfel yakinlarinda bi cafe sectik kendimize, saraplarla kutladik Merve ve Ergun'un evliligini. Hava da o esnada kiyak gecti bize, adamakilli duzeldi. Yagmur durdu, gunes acti...Mutluyduk yani cok.

Sarap yuzunden hafif donmus kafalarimizla beraber tekne turuna ciktik bu sefer. Kalabalik olmayan bi teknede pufur pufur, sahane bi sekilde 1,5 saate yakin gezdik nehir ustunde. Hepimize iyi geldi o an, eminim. Herkes cok mutlu, cok guzeldi...

Tekne turundan sonra ise St.Germain'e attik kendimizi. Aksam yemegini cok cici bi restoranda cok lezzetli seyler yiyerek gecirdik. St.Germain'e bayildim ben bi de...Daha once iki kez Paris'e gitmis olmama ragmen ne akla hizmetse gitmemisim hic oraya. Keyfini cikardim.

Gece gec saatlere uzaninca artik ayirdik yollarimizi; biz kendi otelimize donduk, Merve ve Ergun kendi otellerine..."Istanbul'da gorusuruz" dedik birbirimize. Ben ertesi sabah 6 gibi ayrildim otel odasindan. Porto'ya giden ucagima yetismek icin yakalamam gereken bi otobus vardi cunku.

24 saat icinde o kadar mutlu anlari gordu ki bu bunye; Merve'nin nikahinda onunla birlikte olabilmek, o tarif edilemez hisleri paylasmak, gulmek, saskin saskin "evleniyo resmen yaa" demek...Hepsi o kadar guzeldi ki....

alti cizili...

2010-05-24T01:26:00.003+02:00

Yil 2008, aylardan Haziran (belki de Temmuz), ben Isvec'ten donmusum... Eylul'de Hollanda'da yeni bi hayata baslayacagim, hayatimin belki de en guzel yazindayim. Acikhava Tiyatrosu'nda Sezen Aksu konserindeyiz. Her sene oldugu gibi...Ben her sene oldugu gibi Sezen Aksu birazdan sahneye cikacak diye inanilmaz heyecanliyim, ciksa da ben de kendimden gecene kadar onu alkislasam, baska alemlere dalsam diyorum icten ice...

Sezen Aksu sahneye cikiyor, her zaman oldugu gibi en az 15 dakika gecikmeli...Bilmedigimiz bi sarkinin melodisi sariyor her yani. "Bu ne ki" diyorum icimden, Sezen'in bilmedigim sarkisi yok cunku...Duzenlemesi konser icin degisse bile maksimum besinci saniyede bilirim ben her sarkisini, bu kadar da iddialiyim... Sonra basliyor sarki:

"yol arkadaşım
gördün mü
duydun mu olup bitenleri
kıskanıyor insan bazen basıp gidenleri
yalnızlaşmışız iyice
üstelik de alışmışız
hiç beklentimiz kalmamış dosttan bile"

Sozleri duydukca sen aklima geliyorsun...Yanimda oturmuyorsun ama o gece o konserde...Ben sana bi sey demeden, bi bakiyorum sarki nakarata gelmeden hemen yanima gelmissin. Bi bakiyorum sarilmisiz bile birbirimize. Ilk defa duydugumuz bi sarkiyi nakarat tekrarinda gozlerimiz dolu dolu soyluyoruz seninle...

Senin hayatima kattigin anlam, dostlugun, konserde yasadigimiz o an kadar muhtesem haberin olsun. Sen insanin gozu kapali elini kolunu uzatacagi, kendini bi an dusunmeden teslim edecegi, sorgulanmaksizin bi hayati paylasacagi birisin...

Seni cok ozluyorum kuzum, cok da seviyorum haberin olsun.
Iyi ki dogdun...

Dostum oldugun, dostun oldugum icin cok mutluyum.

ne de guzel...

2010-05-21T23:24:00.002+02:00

Yok, hayir olmedim. Kotu bi sey de olmadi cok sukur. Sadece yogunlugumu bahane edip kendimi tembellige vurdum o kadar. Yoksa yeni evimde keyfim gicir, is bi ara cok yogundu simdi gayet iyi, is konusunda ayrica potansiyel bi takim gelismeler var ama bekleme modundayim. Daha, hemen tasinmadan bi hafta once yaptigim Fas seyahatini yazmam lazim, ablacik geldi ve onun gelisiyle beraber aci vatan Almanya gezisi yaptik, onlari da yazmam lazim o ayri ama simdi derdim baska.

Simdi benim yeni eve -daha once yazmistim sanirim- 5 dairenin ortak kullandigi bi camasir odasindan giriliyor. Evet boyle sapik bi durum. Kapiyi aciyorsun solda iki camasir makinesi bir kurutucu, sagda iki tane elektrikli supurge... O odanin tam karsisinda 18 numarali daire var, o daireyi sagina alip koridordan yuruyup sonuna geldiginizde de benim ev. Ben haliyle her camasir yikayacagim zaman elimde kucuk valizim (zira hala bi camasir sepetim yok, camasir sepeti begenemiyorum var mi boyle bi is!) koridor asindiriyorum. Bugun de eve Tilburg'da bi is arkadasimizin evinde Cuma demlenmesinden sonra vardigimda -camasir makinelerini bos gorunce- camasir yikamaya karar verdim. Gel gor ki ben sag elimde ici kirli camasir dolu kucuk valiz, sol elimde deterjan ve yumusatici ile odaya vardigimda, o bahsettigim odaya en yakin evde parti oldugunu gordum. Evin icinde en azindan 20 kisi, onlenemez bi kahkaha sesi, koridorda sarap bardaklari... Oyle salak salak makineye camasirlari atarken boyle bi seyi ne kadar ozledigimi dusundum....

Istanbul'da olsam; arkadaslarimi cagirmis olsam, herkes belirli araliklarla ellerinde ickileriyle gelse, icsek muhabbet etsek, gulsek sapitsak, sarhos olsak guzel guzel...Ne de guzel olurdu.

Umzugskarton

2010-04-11T13:28:00.005+02:00

Yeni evimde ilk Pazar sabahi... Haftalar suren tasinma kosturmalarim(iz) sonunda sakinledi, "miz" diyorum zira Koray ve Deniz benden once baslamislardi tasinma operasyonuna. Son uc haftadir hayatimiz koli, hurc, paketle, paket ac, onu tasi, onu ordan oraya al, bunu yukari kaldirsana, bilmemne kutusu nerde, sunlari nereye koydun, matkap, civi, fayans ekseninde idi. Yorgunluktan kendimizi kaybettik dogrudur ama degdi mi degdi.

Benim tasinma islerim ise aslinda gectigimiz Carsamba gunu basladi. Carsamba ogle arasinda yeni evimin anahtarlarini aldim emlakcidan, evi soyle bi kontrol ettik, eski kiraci bi seyi calip cirpmis mi ona baktik. Aksam da eski evden yeni eve benim kisisel esyalari tasidik Koray'la. O agir agir kolileri kaldirip indirirken eski evimin ucuncu katta olmasindan ve de Hollanda usulu dar merdivenlerden bir kere daha nefret ettim ama ne fayda... Koray'la uc sefer yaptiktan sonra (burada rahmetli eski arabalari rinin ninin'i saygiyla anmak isterim) nihayet yeni eve her seyi yuklemeyi basardikl. Tek basina, mobilyali bi evde yasayan bi insanin neden bu kadar esyasi oldugu sorusu ise asla cevaplanamadi, asla cevaplanamayacak.

Persembe sabahi eski evime emlakci kontrole geldi. Inspection dedikleri nane iste... Bi de icindeki catalindan bicagina mobilyali bi ev oldugu icin eski ev teker teker her seyi saydi kadin haliyle. Uzun surdu biraz ama sonunda gecer notu aldim. Anahtarlari teslim ettim kadina ve vedalastim 1,5 sene yasadigim eski evimle. Simdi tek bi endisem vardi, o da IKEA insanlarinin Persembe aksami esyalari evin icine kadar birakip birakmayacagi...Zira bi onceki gun kisisel esyalari birakmak icin geldigimizde Deniz gozlerini belertip koridorun darligindan sebepli "o esyalar ordan nasi gececek acaba" bakisi ativermisti! Su an yasadigim evin/apartman kompleksinin sacma bi girisi var cunku.

Oncelikle soyle soylim; ana kapinin ardindan, daracik bi araba yolundan gecip bi avluya cikiyorsunuz, avlunun sag tarafinda bulunan, binaya yandan monte edilmis demir merdivenlerden cikiyorsunuz, biraz yuruyup uc adim daha cikiyorsunuz sonra karsiniza bi kapi cikiyor. O kapi sanmayin ki benim evimin kapisi. O kapi bes dairenin ortak kullandigi camasirhane kapisi! Yani yeni evime gitmek icin oncelikle benim camasirhaneden gecmem gerekiyor. Sasirdik mi hayir! Hollanda'da insanlarin nasi evlerde yasadigini bildigimden artik ben sahsen hic sasirmiyorum. Camasirhaneden sola dondugunuzde ise sizi daracik bi koridor bekliyor. Iste o koridorun saginda solunda evler var. Benimki ise koridorun en sonundaki kapi. Ama koridor da duz degil bu arada, benim eve gelmeden once bi keskin sag-sol yapmaniz gerekiyor! Ve de benim eve gelmek icin bi basamak inmeniz... Ev kapisi acildiktan sonra ise iki basamak daha iniyorsunuz.

IKEA insanlarinin giciklik yapmasi icin cok neden vardi sonucta. O bahsettigim dis ana kapidan, o yan tarafa monte edilmis merdivenler arasi 25 metreden fazlaydi ki sanirim imzaladigim belgede mesafe 25 metreden fazlaysa esyalari oraya birakma haklari vardir falan gibi bi madde vardi. (oracikta birakmak...) Zaten oyle bi sey yapsalardi basindan sicmistik. Kucuk de olsa bi ev dolusu esyadan bahsediyoruz sonucta; koltuk, cekmeceler, yatak, tv altligi, kutuphane falan filan... Hadi dedik ilk kismi bi yalvarmadir bi yakarmadir hallederiz, ya ikinci kisim? Ikinci kisimda killandiran sey su; ben birinci katta oturdugumu belirtip ona gore nakliye parasini verdim IKEA kardesimize. Ancak ki o camasirhane kapisina kadar cikilmasi gereken merdiven sayisi acikcasi 1,5 kata es! Yani "amaan lafi mi olur" falan demeyin, burasi Hollanda, her bi bok hesaplanabilir yani. Getiren insanlarin"bu standart birinci kattan daha uzun bi mesafe" demesi hic de uzak bi olasilik degildi. Ucuncu ve asil kaygi verici nokta ise iste o bahsettigim koridorun darligi idi. Ben Carsamba'yi Persembe'ye baglayan gece ve Persembe gunduz de dahil surekli "yok o Ektorp ordan gecmeyecek, yok kesin koltuksuz kalicam, yok kesin koltugu kesmek zorunda kalicaz" falan tarzi sacma dusuncelerle kendimi gerdim gerdim durdum.

Persembe aksami isten 5:45 gibi cikip yeni eve gittim hemen. IKEA insanlari 6-11 arasi geleceklerini soylemislerdi cunku. Yavas yavas kolileri bosaltmaya falan basladim. Bi saat sonra Deniz ve Koray geldiler zaten sagolsun ellerinde mamayla. Tam yere cokmus, mamalarimizi hapir hupur yiyorduk ki zirt telefon caldi, "esyalarinizi getiriyoruz" dedi telefonun ucundaki ses.

Yani soyle soyleyeyim; o kadar kaygi, endise, o panik falan...Bosunaymis abicim! 25-26 yaslarinda iki sevimli sari kafa Hollandali genc 10 dakika icinde her seyi lak diye soktular evin icine!! Benim yarim boyutlarindaki o cocugun tepesinde koltukla (uclu koltuktan bahsediyorum bu arada) bir serce gibi ziplaya ziplaya o avluda yuruyup , o merdivenleri hatir hutur cikmasini asla unutamicam sanirim! Ben boyle "aman, yavrum, dur" falan dicektim utanmasam. O kutuphaneler, 50 kiloluk TV altligi falan... Tamam biz de yardim ettik biraz falan ama bizim yardimimiz hikaye yani genclerin yaptiginin yaninda. Bu iki neseli, pek bi civir iki genc beni pek bi mutlu etti nihayetinde. Bu arada Ektorp'un yeni paket tasarimi da o koltugun koridordan biraz daha kolay gecmesine sebep oldu o ayri! Aferin IKEA, seviyoruz seni.

Ondan sonraki sureci uzun uzun anlatmayayim, simdiden iciniz baymis olabilir zira. N'oldu; Koray usta (IKEA montajda kara kusak sahibidir kendisi) sagolsun evdeki her seyi zirt zirt yapiverdi. Ben de elimden geldigince yardim ettim falan , IKEA montaj vizyonum acildi sayesinde. Denizcan sagolsun mutfagima yardim etti, herbi seyleri mis gibi yerlestirdi, akil fikir verdi...Kisacasi cok yorulsak da bitirdik islerimizi bi guzel. Ev baya bi yerlesti; tabi ki hala cok eksigi var. Girise ayakkabilik alinacak, oturma odasina kucuk de olsa bi yemek masasi, mutfaga dolap, banyoya raf... Ama su an umrumda degil. Su an keyfini cikariyorum evimin bi guzel. Bundan sonrasi mutlaka cok daha kolay olacak. Oturma otasi, yatak odasi ve mutfak resimlerinden olusan kolaj yazinin tepesinde. Her sey iyice bitsin, bu sefer teras, giris, banyo fotolarinin da oldugu daha aciklayici resimleri koyarim bloga.

Dutchies!

2010-03-28T19:07:00.005+02:00

Bi bucuk seneyi gecmis Hollanda'ya yerleseli. Az zaman mi, hic de degil. E bu bi bucuk sene icinde benim de Hollandali insanlar hakkinda artik yerlesmis/oturmus dusuncelerim var nihayetinde. Onlari bi yazayim da aradan ciksin, hani olur da ilerde bu blogu okuyan biri Hollanda'ya yerlesecek olursa onceden bilgisi olsun. Allam ne kadar harikayim, yine insanliga muhtesem bi hizmette bulunuyorum. Basliyoruz:

-Hollanda insani uzun! Ilk bilmeniz gereken sey bu olsun. Ictikleri sutten midir, sulak yerde buyuduklerinden midir bilemem ama cogunlugu masallah minimum 1.85 (erkeklerde) ve 1.75 (kadinlarda) olarak geziyorlar. Misal o yuzden benim gibi Turkiye standartlarina gore kisa ve ince olmayan bi insan bile burada small ve medium size takilabiliyor.

-Hollanda insani neseli ve sicakkanli! Evet yani simdiye dogruya dogru, bi domuzluklarini aksiliklerini gormedim. Genelde muhabbet etmesi kolay, neseli insanlar. Ha bunda benim ulkenin guneyinde yasamamin etkisi de olabilir onu bilemem. Groningen'de daha domuzdurlar belki ama Eindhoven ve cevresinde gayet iyiler.

-Hollanda insani genelde gorkemli tarihinden bahsetmekten, ticaret soz konusu oldugunda ne kadar basarili olduklarini soylemekten hic cekinmez. Hatta bu konuda insani biraz bayar. "Bu kadar minik bi ulke oldugumuza bakma, biz zamaninda firtinalar estiriyorduk" demek onlar icin cok lormal bi sey.

-Hollanda insani sabahtan aksama kadar ot icmez. Hatta sunu soyleyeyim, cevremdeki cogu Hollandali bu muhabbete karsi otomatik bi savunma mekanizmasi ile cevap veriyor surekli. Dedikleri de genelde su oluyor: "evet ergenken falan takiliyorduk ama su an alakamiz yok". Yanlis da degil hakkaten, coffeeshop mudavimleri genelde turistler.

- Hollanda insani ulkelerinde yasayan azinliklar hakkinda cok aptal bi demece sahip. Yani bunu artik konustugum is arkadaslarimdan da , sacimi kesen insanlardan da duyduguma gore bi genelleme yapabilirim. Misal ben Turkiye'den geliyorum dedigimde ilk cumle hep su oluyor: "Benim Turkler'le hic bi problemim yok ama..." , sonrasinda saydiriyolar, iste Turkler bisiklet caliyor, iste Turkler'in oldugu mahallede ev tutmam, bidibidi bilmemne... Cumlenin sonu ise aynen "Benim Turkler'le hic problemim yok" ile bitiyor. O noktada da "ziktir lan ordan" diyesiniz geliyor ama demiyorsunuz.

-Hollanda insani yemekten , yemek zevkinden bi bok anlamiyor. Her oglen o yavan ekmeklerinin arasina koyduklari bi dilim peyniri kemirip kemirip duruyorlar. Siz de bole benim gibi yemek kulturu gelismis bi ulkeden geldiginizde bu duruma ne kadar sinirlenseniz de bi sey yapamiyorsunuz. Ama isin daha sinir kismi su ki, misal 4 euro falan odeyip bi sicak yemek aldiniz yemekhanede, tum o ekmeklerini kemiren ve maaslari benim en az iki kati olan insanlar "oooo cok zenginsin galiba, baksana sicak yemek almissin" muhabbeti yapiyorlar, iste o zaman o kullandiginiz catali bicagi onlarin bi tarafina sokasiniz geliyor.

-Son yazdigim maddeden de anlayacaginiz uzere para konusunda gayet saplantili insanlar kendileri. Hollanda insani yemekhanede bi corbanin fiyati 10 cent artmissa, onun muhabbetini 10 ay yapabilir hic abartmiyorum! Insani fena halde geriyorlar bazen. Vay bu corba 80 cent idi, neden simdi 90 cent oldu seklinde...

-Paralarini yemek icmek, kiyafete harcayacaklarina; gezmeye, ev dosemeye daha cok harcarlar. Bi Hollanda insani belki 5000 euro aylik maas alip ayni gomlegi ustuste uc gun giyer ama bi haftalik tatilinde atlar Avustralya'ya gider.

-Yeni eve tasinmislarsa genelde boyasindan tutun da mutfak banyo montesine kadar her isi kendileri yaparlar. Onlar icin boyaci tutmak, usta falan bulmak cok garip seylerdir. Bu islere harcayacaklari para onlara cok gelir. Kendi evini yapamayan Hollanda insani yok gibi bir seydir.

-Belcika insani ile inanilmaz dalga gecerler. Yani mesela Alman insanini da sevmezler ama en azindan onlara saygilari vardir. Bi Hollandali'nin en cok eglendigi sey Belcikali biriyle dalga gecmektir. Bazen o kadar komik seyler soylerler ki, benim gibi bi yabanci bile dayanamaz kahkaha atar.

-Genelde sarisin ve beyaz tenlidirler ama benim yasadigim bolgede simsiyah sacli, beyaz tenli versiyonlarini da gormek pek bi mumkundur. Katolik etkisi diyoruz biz biraz da buna.

-Hollanda insaninin erkek olan kismi, pipililer... Allam o kadar kotu bi ayakkabi zevkleri vardir ki inanamazsiniz. Hayatimda gordugum en kotu erkek ayakkabilari bu ulkede satiliyor. O kocaman genis genis tarakli ayaklarina birbirinden cirkin ayakkabilari giymekten asla utanmazlar.

-Saglam is ahlaklari vardir; oturup adam gibi calisirlar. Oyle is konusunda yayik, gevsek insanlar degildirler. Zamaninda gelip, ogle molalarini en kisa sekilde tutup, cok da gec olmadan cikar giderler is yerinden. Cok net tiplerdir bi de; bi isi begenmezlerse langadanak suratina suratina soylerler adamin. Basta biraz garip gelir ama sonra bu tavir hosunuza gider. Adam gibi onleminizi alip, yolunuza devam edersiniz.

-Hollanda kadini kibarlik yapip da kapiyi ona acarsaniz "ne munasebet canim, ben kendi kapimi kendim acabilirim" diyecek kadar kibirli ve sinirdir bazen. Bazen degil hatta, genelde sinirdir. O ortalama 42 numara ayaklarina bakmadan...

-Hollanda insani -Meliha tonuyla- kadinii olsun, erkegi olsun sakir sakir Ingilizce konusur anacim! Bacak kadar veletler cevcevcev Ingilizce dokturur gerekirse ki insanin biraz kanina dokunur bu durum. Bi de ilginc bi sey; Isvec'te "can u speak English?" diye sordugunuz insanlar genelde " a little bit, yeah I will try" falan gibi cevaplar verirken (ki Isvec insani Hollanda insanindan cok cok daha sahane Ingilizce konusur) Hollanda insanlari genelde "yes, of course" cevabini veriyor. Guveninizi yerim sizin.

-Hollanda insani dogdugu gunun uc gun sonrasinda bisiklete biner. Gorursunuz boyle onu kocaman iki cocuga yetecek kadar haznesi olan bisikletler vardir. Baba insani iki veledi oturtur oraya, bi eliyle sandvic yer, diger eliyle semsiye tutar ama aslanlar gibi bisikletini kullanir. Benim koca koca mudurlerim zibidi gibi bisikletleriyle geliyor sirkete misal. Benim icin bi gun bu ulkeden ayrilirsam cok ozleyecegim bi manzara olacak bu, o kadar keyifli ki izlemesi...

Neyse yani, Hollanda insanlari hakkinda simdilik sanirim diyeceklerim bu kadar. Baska fikri olan varsa soylesin. Oturalim tartisalim.

Not: Son iki maddeyi Feri'nin ve Yaban'in yorumlarindan sonra ekledim. Salak gibi nasi aklima gelmemis, anlamis degilim.

Streets of...

2010-03-25T22:40:00.003+01:00

Merhaba Silgi!

Yaklasik on iki saat sonra bi ucaga binmis ve cok uzaklara gidiyor olacaksin. Cok uzaklar dedigime bakma tabi, guzel uzaklar onlar. Sevdicegin orada, yeni bi hayatin var, yeni helecanlar, pek guzel anlar seni bekliyor olacak. Ben baska bi ulkeye, baska bi sehre, baska bi hayata yerleseli cok oldu. Cok icten soyluyorum ki "iyi ki yapmisim" bunlari. Ustelik beni bekleyen bi sevdicek, bi yaren yoktu...Oyle mal gibi yalniz yalniz aldim valizimi gittim. Pisman miyim, asla...Iyi ki de yapmisim, iyi ki de yasiyorum.

Oraya vardigin ilk anlarda biraz salak gibi olacaksin ama haberin olsun. Sapsal gibi biraz; ne yaptigini bilemez, ne dusundugunu tahmin edemez halde... Ilk uyandigin sabah mesele; of o cok fena bi sey...Insanin "ben gozumu nerde actim lan" demesi kadar sacma bi sey daha olamaz. Aptala doneceksin. Ama gececek..

Sonra senin baska "sey"lerin olacak; baska marketlerin, baska dukkanlarin, baska biralarin, baska sigaralarin, baska merhabalarin... Korkma hepsi cok guzel olacak. Dinledigin "Sezen" baska bi "Sezen" olacak mesela. Bi ara bi kendinden korkacak, kendini taniyamayacaksin ama yine gececek, bitecek.

Ben uzaklara yerlestikten sonraki beni cok daha fazla sevdim, umarim sana da aynisi olur. Bi burnum surtuldu, bi ozleyerek aglamanin ne oldugunu ogrendim, bi kendi basina bi is hallettiginde ne kadar gurur doluyorsun anladim. Bi duruldum, sakinledim. Biraz daha umursamaz, accik daha bencil oldum. Guzel oldu...

Tek diyecegim su; hic bi seyden korkma e mi? Sen cok zeki, cok akilli bi kadinsin. Dunya tatlisi da bi insansin ayrica...Her seyin cok guzel olacagina inan ve keyfini cikar. Benim soyleceklerim galiba bu kadar.

20.08.2007 gunu, ben Isvec'e gitmek icin aglamaktan sismis gozlerimle havaalaninda sigara icerken senden bi mesaj gelmisti bana, gunlugume yazmistim o gun bana gelen her mesaji yazdigim gibi. Demistin ki: "yolun acik olsun arkadasim, aklim sende..."

Iki bucuk sene sonra ayni seyleri ben sana soyluyorum simdi...

Yolun acik olsun kuzum...Aklim sende...

While I'm still young

2010-03-19T00:58:00.004+01:00

Hava aylar sonrasinda isindi. Yani soyle soyleyeyim; buzusmeden, kufretmeden yurumek nasip oldu hepimize...Benim gibi arsiz bi kissever insani bile bezdiren kis cekti gitti galiba. Yine bekliyorum kendisinden bi kac gunlugune bi surpriz o ayri ama Kasim'a kadar valizini aldi gitti galiba, kuskun kuskun....

Sehir merkezinde calisan bi insan olarak bugun proje grubuyla beraber uc kez yuruyuse ciktik. Dayanamadik ne diyeyim... Her seferinde hepimizde salak bi gulumseyen surat, bi sacma mutluluk...Benim icinse en fenasi proje yuzunden Istanbul'a gidecek olan iki proje arkadasima tavsiyeler vermekti. Pasalar Conrad'da kalacaklar. Biri proje muduru, digeri pricing analystlerden biri... Pazartesi sabah gidecekler, Sali aksami donecekler. Nereye gidebiliriz Pazartesi aksami diye sordular bana, durmayin Ortakoy'e gidin dedim ben de. Ki ben Ortakoy hakkinda konusacak en son insanlardan biriyim, en fazla 10 kere gitmisimdir yani. Ortakoy benim icin "karsi" demek, ben Anadolu Yakasi insani, Cadde cocugu, Caddebostan sarhosu bi insanim...Neyime benim Ortakoy falan...

Ama Ortakoy'de nereye gitmeleri, ne yapmalari gerektigini kisaca anlattiktan sonra onlara, icime bi huzun coktu tabi. Havalar guzellestiginde Istanbul'un her kosesinin ne kadar guzel oldugu geldi aklima...Deniz kokusu geldi burnuma en keskininden...Vapura binme luksu, o cok sikayet ettigim ama asla gocunmadigim kalabalik, o "ben kocaman bi sehirim" diye bagiran Istanbul halleri....Insan ozluyor yahu, ne kadar da gormezden gelmeye calissa da...

Simdiki cabam, ruhumu Pazartesi gunu Istanbul'a gidecek is arkadaslarima emanet edip yeni baslamis Istanbul baharindan keyif almak olacaktir. Gerci yine de... Ortakoy yerine elimde biramla Caddebostan'da olmak, icip icip sarhos bi sekilde eve yuruyerek donmek isterdim o ayri...O kadarini yapamazlar ama galiba benim icin. Emanet de bi yere kadar....

Aslan parcasi!

2010-03-15T21:55:00.003+01:00

Dunyalar yakisiklisi, bulbul sesli, sair hisli sanatcimiz Serdar Mortac onlarca muhtesem sarkisiyla memleketimizin sanat tarihine adini altin harflerle yaz(dir)adursun, ayni zamanda da toplumsal kimligiyle cok asmis bi kisi. Bunu onceden beri bilir, kendisine eslik ettigim her sarkisinda iki elimi kalbimin hizasinda birlestirir kendisine hep postif dusuncelerimi yollarim. Bugun de isten dondugumde "ay hadi bi serdar dinleyeyim, kendime geleyim" deyip winamp'e bi sarkisini attiktan sonra basladim muhtesem gazetelerimizi online olarak okumaya. Ah bir de ne goreyim, Serdar Ortac ana basliklardan birinde. Hemen tikladim ve okumaya basladim.

Linki tiklamayan hinzirlar icin ozetleyeyim; Serdar kusum demis ki "ne yardim etcem Haiti'ye ulan, Hakkari mi orasi, benim memleketimde kendi insanim teneke catidan oluyor, o parayi oraya bagislayacagima TOKI'ye bagislarim" demis. Burda kendisine kocamaaan bi alkis, biravooo Serdar, biraaavo ustunzeka!!

Allahaskina bu nasi bi mantik, nasi bi dusunce tarzi yaa? Bu aynen seye benziyor; hayvan haklari icin bi seyler yapmaya calisan veya hayvanlara iskenceyi engellemek icin ugrasan insanlarin karsisina cikip gebes gebes "o kadar insan oluyooor, bi de hayvanlar icin mi ugrasacaaadik" diyen muhtesem insanciklarin cumlelerine...Ya da Hrant Dink olduruldugunde binlerce insanin toplanip olayi protesto etmesinin ardindan "Guneydogu'da binlerce sehidimiz oldu, Hrant Dink'e mi uzuleyim" diyen anlayisa...

N'oluyor ulan! Dunya uzerinde sadece bi tek seye uzulme, bi tek seye yardim etme hakki mi var? Basiretsizlik, anlayissizlik, cahillik temelli onca sey oluyor hayatta. Hepsine ne yazik ki tanik olmak zorunda kaliyoruz, yardim edebildigimiz kadarina ediyoruz, edemeyen de duasini ediyor, acisini paylasiyor, falanfilan...Ne yapabilirse yapiyor yani. Artik aciyi, felaketi de kategorize etmenin zamani mi geldi? Sanirsin Serdar Ortac'a demisler ki "aman abi Haiti'ye yardim edersen baska hicbi seye yardim edemezsin, ona gore! N'apcan o kara kuru insanlara yardim edip, sen boyle boyle sooyle bak Hurriyet okuyucu yorumlarindan ne kadar cok destek alicaksin!)

Masallah diyorum sadece! Aci ve felaket soz konusu oldugunda bile icindeki minik fasistlerle, icindeki uluyan kurtlarla konusan herkese masallah! Boktan boktan is yaptiklari yetmiyormus gibi bi de boktan boktan konusuyorlar!

Fiking!

2010-03-14T00:27:00.003+01:00

Ha ne oldu biliyor musun sevgili okur? Ben yaklasik 200 saat once Stockholm Skavsta Havaalani'na indim. O cingeneler cingenesi Ryanair yine zamaninda indik borusunu otturdu, ucaktaki sapsal Hollandali ergenler manyak gibi alkisladi falan... Ben bi heyecanli, bi salak...Gelmisim Isvec'e 1bucuk sene sonra. Ha bi de Goteborg'a insem daha dirayetli falan olacagim yani, bildigim tanidigim yer sonucta. Soz konusu baskent Stockholm. Biz swedish west coast insanlarinin gereksiz derecede ukala buldugu insanlarin topragi. O yuzden bi yabanilik, bi tedirginlik var yani. Skavsta denen sebze halinden bozma havaalanindan firladim ciktim, beni Stockholm merkezine goturecek olan otobusun duragina dogru. Otobus sagolsun iki dakika icinde geldi, dedeler gibi en on koltuga oturdum, caldirdim Rana'yi 1saat20dakka sonra orada olacagim bilgisiyle, taktim kulakliklari, otobus hareket ettigi gibi basladim muzik dinlemeye. Her tarafi karlarla kapli mekanlardan gecerken Chris Martin'in kulagima Violent Hill sarkisinda "there was snow, white snow" demesi ise o anin muhtesemligini anlatmaya yetmiyordu elbette. Dusunsene gelmisim Isvec'e ne kadar zaman sonra, ortalik bembeyaz, gokyuzu geceye donerken muhtesem renklerini gosteriyor bana aynen biraktigim gibi...Bi yandan da Chris abi diyor ki; "there was snow, white snow"...

Otobus T-central'de park edecegi mekana yaklasirken Rana'yi gordum zaten. En onde oturmanin avantajiyla iki dakikada indigim gibi sarildim Ranacan'a. Sarilirken sanirim "ucuyorum Omercigim" dedim kendisine, mutluluk anlaminda yani... Iner inmez de havanin ne kadar soguk oldugunu anlamam bi dakikayi bulmadi zaten! Hosgeldin sigarasi icip disarida, sonrasinda girdik T-central binasinin icine.

Rana'nin evinin oldugu yer Stockholm'un guneyinde Flemingsberg denen bi yer. Aynen benim Trollhattan'da oldugu gibi sehrin disinda, cogunlukla gocmenlerin yasadigi yerlerden. Isvec'in devlet politikasi bunun ustune kurulu bence zaten; at ogrenciyi gocmen mahallesine, takilsin dursun orda. Flemingsberg'de de ara ki bulasin bi tane sarisin, herkes esmer, herkes bizden. Neyse yani, dert mi degil tabi ki...Netekim Rana'nin pek sahane bi evi var; tertemiz, yepisyeni, mutfagi banyosu icinde. Hani tipik yurt kosullarina sahip olmayan... Suburban train ile de topu topu 20 dakika suruyor sehir merkezine gidip gelmesi.

Ha biz peki neler yaptik Stockholm'de; oncelikle cok usuduk, ama aksam 6'ya kadar bize eslik eden gunesin tadini da cikardik aslinda. Yani o gunes olmasa halimiz ne olurdu bilmem. O kadar soguktu ki cunku... Bol bol yuruduk soguga aldirmadan, iki Stockholm asigi olarak agzimiz acik acik... Hayatimizda ilk defa donmus nehirler uzerinde yuruduk, tirsa tirsa, biraz salak gibi... Absolut Ice Bar'a gittik daha da usuduk, cok guzel seyler yedik (Rana uc tabak sushi yedi, o kadar da ayi bi insan!) , cok gulduk, cok sacmaladik... Vasa Muzesi'ne gittik, Stockholm'un Istiklal Caddesi'nde ictik, Avrupa Yakasi izlyerek uyuduk, Deniz Arcak gecesi yaptik falan...filan...

Sorun surda ki Isvec'te gecirdigim zamani yaziya dokup de, bu sekilde yansitabilmemin imkani yok. O yuzden bu yaziyi bu kadar gec yaziyorum zaten. Yine de yasadiklarimin, aldigim keyfin onda birini bile yansitmiyor bu yazi biliyorum. Ama sadece sunu diyebilirim ki her sey cok guzeldi...Umarim olene kadar, arada sirada hep gorup bu sehri, hep boyle mutlu olabilirim.

Bi nefes al, bi soluklan...

2010-03-05T01:34:00.003+01:00

"Bi sene yasadin, master yaptin da ne oldu, adam mi oldun?" sorusuna gonul rahatligiyla "oldum tabi be ya" cevabini verebilmemin sebebidir Isvec aslinda. Yillardir hayalini kurdugum mekanlarin adamiydim, ozgurlugumun tadini cikarma pesindeydim, mutluydum kaygisizdim, bugun sahip oldugum isimi elde etmeye yardimci olan egitimimi tamamladim, yeni insanlar dostlar sahibi oldum, ilk defa ev paylastim, ilk defa cok caresiz hissettim, bazen cok uzuldum, bazen "daha mutlu olamam" dedim, cok gezdim, o cok merak ettigim ulkeleri sehirleri gordum, farkli biralar ictim, cok sarhos oldum, cok birayla sarhos olmamayi ogrendim, ilk defa para hesabi yaptim, bisikletin bi ulasim araci oldugunu anladim, finlandiya insaniyla ev arkadasi oldum, fransiz kankama balkondan "kahve icmeye geliceeem, musait misin" diye bagirdim, baska bi kultur tanidim, elimden geldigince uyum saglamaya calistim, falan filan... Uzar gider.

Yaklasik bi bucuk sene sonra baska bi ulkede/sehirde yasayan biri olarak, sadece turist olarak gidiyorum Isvec'e. Baska bi kimlikle belki ama ayni heyecanla... Hayatimin en guzel sehirlerinden Stockholm'de -o kadar cabuk gececek ki aslinda- uc gun gecirmeye... Sansli kullardan oldugumu bi kere daha hissetmeye gidiyorum iste.

Dondukten sonra gorusuruz. Her ne kadar donmek cok zor olacaksa da...

yedik ictik costuk...

2010-02-28T23:47:00.003+01:00

Ispanakli beyaz peynirli borek, yesil mercimek&nohut salatasi, cacik, sebzeli krema soslu top kofte ve has Tosya pirincinden yapilma pilav! Cumartesi aksami bu yemekleri sundum benim gavur arkadaslara. Soylemesi ayiptir ayi gibi de yediler yahu! Bi de cok komik, bu Isvec'te de basima gelmisti, yabancilar nedense cacigin borek sosu oldugunu falan dusunuyorlar. Trollhattan'da da o 11 kisiyi cagirdigim meshur aksam yemeginde en son Pascal'i, Caroline'i boregi caciga banarken gormustum. "Lan durun o oyle yenmez ayilar" falan desem de dinletemedim. Dun n'oldu; Frans efendiyi bicakla boregin ustune cacik surerken gordum. "Nutellali ekmek mi lan o, totos!" demek isterdim, Ingilizce de aynen boyle guzel ifade edebilsem ama ne yazik ki...Dedikodu yapmak gibi olmasin -ya da hadi olsun- aksamustu 6bucukta gelen misafirler gece 3bucukta gitti! Yemin ederim artik bi noktadan sonra millete "ya siz takilin, ben yatiyorum" falan dicektim. Butun gun yemekleri yapmisim, yemek alisverisine cikmisim, ortaligi toparlamis temizlemisim, zaten yorgunum...Bi de ustune millete servis yap, surekli ayakta dolan, ic saraplari ic saraplari...ben de insanim! 7 kisilik yemegimizin icki bilancosu ise soyle; 11 sise sarap, bi buyuk sise Zubrowka, 4 sise bira! Evet bizler kucuk ayiciklariz, kabul ediyorum.

Sabahin 3bucugunda gidince misafirler tabi ne ortaligi toplayabildim ne de bulasiklari yikayabildim. Yataga zor attim kendimi. Sabah kalkinca da (sabah derken ogleden sonra 2 falan!) evi o halde gorunce misafir sevmeyen insanlari biraz olsun anladim. Butun gun ev toparlamakla gecti, bugun bi de oglen 2 ve aksam 8 arasi bi firtina cikti Eindhoven'da, catiyla beraber havada ucucagimi falan dusundum, oyle siddetliydi. Dusunun ki evde tum pencereler kapali ama evin icinde ceryan var. Boyle is olmaz guzel kardesim! Neyse ki firtina dindi, sipir sipir yagmur yagiyor simdi. Arada bi parti de camasir yikadim, cok sahane oldu. Onlarin utusu falan yarina artik, ha bi ara da Deniz'le Koray'in kapkacagini geri vermem lazim, evlerinin yarisini caldim resmen onlardan, ayiptir.

Bu arada Subat ayini da yedik bitirdik caktirmadan. Yeni projeye baslamamla beraber zaman hizla gecer oldu, iyi bi sey mi kotu bi sey mi bilemiyorum. Cuma gunlerinin hoppadanak gelmesi cok sahane, ama Cuma'dan Pazar'a zamanin hoppadanak gecmesi de bi o kadar uzucu. Yarin yine bol toplantili, bol telefonlu, bol mailli bi gun beni bekler. Herkese iyi haftalar.

Ja genau...

2010-02-22T01:04:00.003+01:00

Amma Brit bi Pazar aksami gecirdim yahu. Once Top Gear, sonra pek sahane film About A Boy (Hugh Grant saglikli bi erkegin kiskanmasi gereken bi aktordur, nokta!) , en son da Bafta Odulleri. Gozunu sevdigimin Britleri Avatar’a tek bi odul bile vermeyerek beni kendilerine tekrar hayran biraktilar. Icimdeki Brit aski bambaska… O James Cameron denilen meymenetsiz suratli herifi, eski karisi –masallah pek de guzel- Kathyrn Bilgelow’u ezik ezik alkislarken gorunce icimin yaglari eridi. Gerci n’olacak, sahane Brit juri uyelerinin aksine bayik Akademi uyeleri Avatar’a zilyon tane odul vericekler, Cameron gereksizi yine gerim gerim gerinecek. Adam Titanic ile ergenligimizi zehirledi be! Insanliga daha buyuk bi darbe olamaz bundan. Bu arada fellowship odulu verilen Vanessa Redgrave’in guzelligi yine bendenizi buyuledi. Boyle zarif, boyle narin bi kadin olur mu yahu! O sahneye gelisi, Uma Thurman’in kendisini sunarken kurdugu o muhtesem cumleler, Prince Harry denen odunun bile duygulanmasi, o sahane konusmasi… Yuru bre Redgrave!

Haftasonuna dair soyleyecek/yazacak baska seylerim var tabi. Dun Utrecht’teydim misal. Hollanda’nin en sevdigim sehrinde yeni evim icin bakindim dukkan dukkan. Utrecht sehir merkezindeki kanal boyunca siralanmis sahane ev dukkanlarina baktim uzun uzun. Kimisi ikinci el, kimisi antika, kimisi tasarim mekanlari… En sevdigim dukkanlardan biri olan Casablanca’da Turk seks filmleri afisleri gormem ise gunun surpriziydi. Bi dahaki gidisimde “Parcala beni Zuhtu” kivaminda bi afisi alip cerceveletip evin girisine asmaya karar verdim. Misafirleri karsilamanin en guzel yolu! Ama asil delirmem Finlandiya tasarim harikasi Iittala’da oldu. Helsinki’de koccaman bi magazasina girdigimde de delirmistim zaten, Utrecht’te de kafayi siyirdim. Boyle guzel tabak/canak/tencere/bardak mekani mi olur? Finlandiya denen gereksiz ulkenin dunyaya kazandirdigi tek guzel sey. Ama gel gor ki o kadar pahali ki, insanin aklinabanka soymak geliyor. Bi tabak 23 euro, cok basit bi su bardagi 8 euro falan… Tencereler 400 euro’dan falan basliyor! Ben boyle fakir ama gururlu olmaya calisan ama basaramayan halimle dukkanda yutkunarak gezerken bi ciftin ayi gibi tencere tava almasi falan onuruma dokundu tabi. Gidip soracaktim “zengin olmak nasi bi duygu, anlatir misiniz?” diye! Iste kimisi yuzlerce oyroya tencere tava aliyor, kimisi de benim gibi “ehe ehe seks filmi afisi alayim, cerceveletip duvara asayim” diyor. O cerceve de tabi ki Ikea’dan alinacak yani, en ucuzu o. Biraz daha fakir edebiyati yaparsam mutfaga kosup sogan kirip ekmekle yicem gece gece, misyonu tamamlamis olucam. En iyisi susayim ben.

Utrecht’te baska neler yaptim, pek sevdigim Hollandali arkadasimla bulustum bi de. Sehir merkezinin disinda cok tatli bi Irish Pub’da oturduk muhabbet ettik uzun uzun, guzel guzel. Kendisi haftaya verecegim yemekli davetin konugu da ayni zamanda. (Boyle yemekli davet falan deyince, insan kendini bi an Nihat Dogan’I kahvaltiya cagiran RTE zannediyor!) Haftaya onlara yapacagim yemek listesini de olusturdum sanirim; Ispanakli beyaz peynirli borek, firinda sebzeli kofte, cacik ve yesil mercimek salatasi. Artik daha doymazlarsa kendi sorunlari…

Yarin cok abuk bi sekilde, Pazartesi icin sacma yogunlukta bi gun olucak. Hayatimin ilk is gezisine cikiyorum yarin. Yani okudugunuz zaman sanki uzaklara falan gidecegimi dusunmus olabilirsiniz ama alakasi yok. Gidecegim yer bizim asagi mahalle Belcika. Antwerp yakinlarinda Kontich denen bi yere gidiyorum projeden bi pricing analyst ile beraber. Ogleden sonra cikacagiz yola, aksama donecegiz. Bostanci – Kadikoy yapiyormus gibi olacagim iste. Dondukten sonra da projedekilerle beraber icmeye gidecegiz. Neden Pazartesi gidiyoruz hicbi fikrim yok acikcasi, ordan da cikip Tayvanli arkadasimin dogumgunu partisine gidecegim kosa kosa. Yani o kadar gun var rahat rahat, bi Pazartesi gunune kaldi her isimiz. Deli miyiz neyiz?

Asil cok sahane haber, yaklasik iki hafta sonra Stockholm’e gidecek olmam. Dortmund gulu Rana kizimizin iki aylik exchange macerasinin ev sahibi guzeller guzeli sehir. O dunyanin en guzel ulkesi, o eski memleketim Isvec! Bi bucuk sene sonra Isvec’te olacak olmak o kadar heyecanlandiriyor ki beni… Trollhattan veya Goteborg’I goremeyecek olmak uzuyor tabi biraz beni ama yine de cok mutluyum. Stockholm’u zaten hala gerektigi kadar kesfedemedigimi biliyordum, bu gezi biraz daha yardimci olacak bana o acidan. Cingene Havayollari Ryanair sagolsun, Eindhoven’dan kalkip gidecegim kolayca. Isin komik tarafi su ki ben su 100 km otedeki Dortmund’a gitmek icin daha fazla para ve daha fazla zaman harciyorum. Burdan nasi bi sonuc elde edebiliriz bilmiyorum, Rana’nin oraya yerlesmesi olabilir mesela.

Neyse yani, haberler boyle benden. Herkese iyi haftalar.

Tuzluk da lazim.

2010-02-18T21:29:00.001+01:00

Eindhoven’a geleli yaklasik bi bucuk sene oldu. Merkezini gezmesi tas catlasin iki gun suren bi sehir oldugundan gelisimin ilk haftasinda nerde ne var, hangi sokak cici, hangi mekanlara takilsam sorularinin neredeyse ustesinden gelmeyi basarmistim. Sonra Deniz ve Koray sayesinde, e bi de haliyle yasaya yasaya baya bi hakim oldum diyebilirim. Bu sehirde yasamaya basladigim ilk haftalarda gozume carpan, ne zaman yurusem “bu sokak ne sirin yahu” dedigim bir sokak vardi ki zaten Eindhoven’da yasayan cogu insan da seviyor o sokagi, sadece bana ozel bi begenme hali yok yani. Cici cafelerin, barlarin, pek bi hos magazalarin, Eindhoven icin oldukca buyuk bi cizgi roman dukkaninin, sanat galerilerinin oldugu bi sokak… Yani su cirkin sehrimizde “cici” diyebilecegimiz nadir eserlerden. Yeme icme amacli cikilan aksamlarda bol bol kendisine de ugramisligimiz var nihayetinde, Eindhoven’da en sevdigim barlardan biri olan Van Bommel de orada mesela…Ha bi de sadece gezi kitaplari ve haritalar satan muhtesem kitapci…

Neyse o zaman bodoslama konuya dalayim; ben 8 Nisan itibariyle bi aksilik olmazsa o sokakta yasayacagim artik! Dun emlakciya gidip tum isleri halletim, Rana’nin deyimiyle bastim nikahi eve! Twitter alemlerine de “bastim nikahi, attim imzayi. Hic de cekinmedim!” cumlesiyle ilan ettim halimi. Icimdeki Iclal Aydin’I konusturmak istemiyorum ama sanirim insan hakkaten de istedi mi bi seyi cok, zamanla oluyor sanki. Su an yasadigim evi de ilk gordugumde ona kanim hemencecik isinmisti. Cati kati, citi piti, yeri cok guzel, banyosu mutfagi tertemiz bi evdi. Hic gozumu kirpmadan evet demistim. Ilk zamanlarda kalici miyim, gidici miyim sorusuna da bi cevap bulamadigimdan bos eve yerlesmek istememistim. Bu ev dayali doseliydi, televizyonundan catal bicagina her sey bulunuyordu, falandi filandi…Hayallerimin cati kati artik benimdi.

Gel gor ki yaz geldi, havalar isindi, Hollanda’da sahane bi bahar ve yaz oldu, iste o zaman icimdeki ses “teraaaas ya da kucuk bi arka bahceeeeeeee” diye bagirmaya basladi. Gozum surekli ev ilanlarinda, emlakci web sitelerinde… Acelem olmadan bakiyordum. Yasadigim evden hala cok memnun oldugum icin canhiras bi sekilde degil de, rahat rahat… Bi kac hafta once, sanirim 2010’un ilk Dortmund ziyaretinden once bahsettigim o tatli sokakta yepyeni bi binada ev ilanini gordum! Hem de terasli, hem de su an benim evimden daha buyuk, hem de daha ucuz… O gun emlakciyi aradim, aksamina evi gormeye gittim. Emlakci abla da eve 3 kisinin talip oldugunu, ucumuz icinden hangimiz daha erken ararsa evin ona gidecegini soyledi. O aksam direk Deniz ve Koray’a gittim zaten, onlara da heyecanla anlattim evi; yok soyle sahane, boyle sahane, ay terasi bi gorseniz falan diye. Kararimi da vermistim, sabah kalktigimda evi dusunurken hala siddetli bi heyecan duyarsam arayacaktim emlakciyi. Sabah kalktim, heyecan ayni, elim telefona gitti sabah 9’da. Ben ev kesin benim havalarinda ukala ukala konusurken kadin, dun aksam saat 8 civarinda sizden onceki insan aradi ve ona verdik dedi! Got gibi kaldim oyle… Huzunlu huzunlu Dortmund’a gittim, orda kacirdigim evimin serefine de ictim, neyse ki sonra icimdeki 75 yasindaki teyzenin “kismet kismet” telkinleriyle hadiseyi atlattim.

Gecen hafta ayni emlakcinin web sitesinde bir ev ilani! Ayni sokak, ayni bina ama baska bi ev. Bu evin de terasi var ama bu ev daha da buyuk. Bu sefer basima gelecekleri bildigimden daha sakin bi sekilde arayip kendimi hatirlattim. “Ben” dedim “hani haftalar once gozu yasli o evin ardindan bakan kocakafa”. Kadin hemen tanidi tabi, nihayetinde aradigim gunun aksaminda yine evi gormeye gittim. Bu ev birinci katta, onceki evden de daha buyuk, mutfaktan cikilan bakimsiz –ama ne gam- sahane bi terasi var. Kadin dedi ki sizden onceki insan evladi ev icin evet dedi ancak ben onu ve sizi ev sahibine aday olarak gostericem, o secicek! Hollanda’da bi de boyle kil bi durum var; adamakilli ev sayisi az oldugundan, Eindhoven gibi expatlarin cokca oldugu sehirlerde resmen sidik yaristiriyoruz guzel evleri kapabilmek icin. Soylemesi ayiptir “param var lan, kiraliyorum” deyip de soyle bi efelenemiyoruz yani. Ezik ezik bekle oyle, bekle ki aziz ev sahibi seni secsin. Icimdeki 75 yasindaki teyze bu sefer de “ya nasip” dedi ve sakin sakin vedalastim kadinla. Sabaha bi mail emlakci abladan; ev sahibi sizi secti!! Aman ben bi mutlu ol, bi neselen, keyfim yerine geldi.

Geldi gelmesine de o an dank etti ki bu ev bombos canlarim cigerlerim. Evde perde, yer kaplamasi, firin ve buzdolabi disinda hicbir sey yok! Hemen www.ikea.nl tiklandi aksamina, iyice bi bakildi. Cumartesi de zaten Deniz ve Koray ciftimizle beraber IKEA yapiverdik. Evin tabi ki her seyi IKEA’dan olacak, su an baska bi cozumum yok. Salonu ve yatak odami dosedim bile kafamda, butcelerini cikarttim, rengarenk excel tablolarimi olusturdum. Mutlu ve huzurluyum. Uygun bi gunde gidip siparisleri getirmeleri gereken gunu soylemem gerek falan. Simdi isin en kil kismi basladi, ufak seyler… Cop kovasi, tuvalet fircasi, kettle, elektrikli supurge, catal/bicak/kasik, tabak canak, lamba… Of cok fena. Maddi olarak bahar aylarinda gocecegim kesin ama varsin olsun. Artik cok sevdigim bi sokakta, terasli bi evim olacak. Hemi de kendi ellerimle dosedigim… Bu aksam mesela print edilecek fotograflarimi secmek istiyorum ki evin her kosesinde cici cici fotograflar olsun. Ona gore cerceve alacagim falan… Bu aralar surekli ev doseme halindeyim yani anlayacaginiz. Nasilsin diye soranlara, “6 cerceve…evet 6 cerceve daha gerekli” falan diye cevap verirsem ustunuze alinmayin yani.

Berlin (excl. Kreuzberg)

2010-02-14T18:47:00.005+01:00

Biliyorum, onceki iki yaziyi okudun ve “aman bu da Kreuzberg’I gezmis iki gece, cevcev anca onu yaziyor, sanki koca Berlin sadece Kreuzberg’den olusuyor” diye arkamdan cemkirdin. Yaptin bunu totos okur, kabul et simdi! Simdi senin utanma vaktindir, yanaklarin al al olsundur, icin utancla dolsundur. (Bu manasiz hirsimin sebebini bi anlasam, ah bi anlasam…)

Hakkaten de sirada Kreuzberg disinda gezilmis, dikkat cekmis, pek bi sevilmis mekanlardan bahsedecegim kisa kisa. Zira gercekten de koca Berlin bi Kreuzberg’den olusmuyor. Hemen gelin baska Berlin bolgelerine ve gorup de hakkinda yazmaya gerek duydugum mekanlara/muzelere falan gecelim.

Schoeneberg: Sehir merkezinin guneyinde konuslanmis 80 ‘li yillarin radikal, simdinin ise orta sinif bolgesi; pek cici cafelerle, kucuk degisik butiklerle ve sakinligiyle dikkat cekiyor. Nazan’in Berlin’de yasadigi bolge ayni zamanda. Iki sabah kahvaltimizi Akazienstrasse’nin pek guzel cafelerinde yaptik biz de zaten. Odul almis mini mini kahvecisi Double Eye da o sokakta, fotografta pek leziz kahvesini goruyorsunuz zaten. David Bowie ve Iggy Pop da zamaninda Schoeneberg’de bi ev paylasmislar. Artik icilen otun, ickinin haddi hesabi yoktur heralde o evde, tahmin etmek cok da guc degil

Potsdamer Platz: 90 sonrasi en buyuk Berlin yapilandirma projelerinden biri Potsdamer Platz. Merkez tren istasyonuna oldukca yakin bu kocaman meydan yikilan duvar kalintilari ve onu cevreleyen modern binalarla dikkat cekiyor. Unlu Berlinale’deki cogu film de Sony Center adi verilen pek futuristik sinema kompleksinin icinde gosterime giriyor. Sony Center da ayni zamanda zilyon tane kafe, bar, restoran falan var. Kucuk bi yasam alani diyelim iste kendisine. Su fotograf Postdamer’deki duvar kalintilarinin en bi eglencelisinin onunde cekildi mesela.

Brandenburger Tor: Televizyonda Berlin adi telaffuz edildiginde ilk ekrana gelen goruntu iste, bildiniz onu. Berlin hakkindaki ilk yazinin da ilk fotografi kendisi; pek meshur Brandenburg kapisi. Atina’daki Akropolis’ten ilham alinarak insa edilmis bu kapinin sutunlari birbirine esit uzaklikta degil. Yani bunu ben fark etmedim aslinda simdi hava atmayayim, Lonely Planet’da yazmasa ben de sittin sene farkina varmazdim ama durum boyleymis. En genis sutun araligindan da sadece kraliyet ailesi uyeleri gecebiliyormus. Aman isleri gucleri yok boyle seylere kafayi yoruyolar ya, daha da bi sey demiyorum.

Holocaust Memorial: 10 Mayis 2005’te tamamlanmis soykirim aniti. Brandenburg Kapisi’na oldukca yakin acik bi alanda , 2711 tas yapidan olusuyor. Taslar birbirine esit uzaklikta ve icine girip yuruyebiliyorsunuz. Taslarin boylari ve enleri esit degil, degisebiliyor. Soykirimin soguklugunu, vahsetini anlatmak icin muhtesem dusunulmus bence. Bi yandan da yapilis amaci cok aci olsa da hava guzelken fotograf cekimi icin muhtesem bi mekan. Yani oyle sacma bi ikilemi var mekanin, aslinda cok huzunlu bi sebepten dolayi ordasiniz ama artiz artiz pozlar falan veresi geliyor insanin o taslar arasinda. Bi salakca bi durum.

Jewish Museum: Kreuzberg’de yer alan muhtesem muze. Soykirimi insanin gozune soka soka degil de cok daha guzel yollardan, cok daha adamin icine dokuna dokuna anlatmayi, gostermeyi tercih eden cok guzel bi muze. Soykirim yillarinda baska ulkelere goc etmek zorunda kalan insanlarin valizleri, valizlerinin icinde goturdukleri, birbirlerine toplama kamplarindan yazdiklari kisacik sansurlu mektuplar, soykirim atmosferini hissettiren ve icinde iki dakika bile duramadigini holocaust tower, muhtesem tasarlanmis muze binasi… Her sey cok guzeldi. Icinde isterseniz yemek yiyebileceginiz ufak bi kosher lokantasi da var.

Historic Mitte: Berlin’in kalbi iste. Neredeyse tum onemli yapilari gordugunuz guzelim semt. Ilk aksam Brandenburg Kapisi’nda bulustuktan sonra biz de yuruyerek kesfettik burayi. Unlu Berliner Dom, Humboldt Universitesi, Alman Parlamento Binasi Reichstag, muhtesem muzeleri barindiran Museuminsel (Muzeler adasi) hep burada iste. Unter den Linden boyunca yuruyup kendinizi kaybedebilirsiniz bu bolge icinde.

Alexander Platz: Berlin’in Taksim’I sanirim, yani en azindan benim yaptigim benzetme bu. 60lar Dogu Almanya sosyalist mimarisini bole buram buram koklayacaginiz bi yer ayni zamanda. Almanya’nin en yuksek binasi TV Kulesi de burada. Pek meshur World Clock Tower da… Benim icin bi de yedigimiz pek bi lezzetli sosisli mekani, kokusunu unutmak ne mumkun!

Hackesher Hoefe & Hackesher Markt: Yanlis hatirlamiyorsam 7 avludan olusan; icinde sanat galerileri, hediyelik esya satan dukkanlar, guzel cafeler, pahali butikler barindiran bina kompleksi. Gezmesi, kucuk orijinal seyler satan dukkanlarindan kendini kaybetmesi cok zevkli bi mekan. Hele ki o tesadufen buldugumuz adini hala bilmedigim, belki de adi olmayan o kucuk meydan. Deniz Gezmis graffitisi ve kocaman celikten bi yaratiik heykelinin hemen yaninda essek kadar Soul Kitchen afisini gorebileceginiz duvarlari pek eski, pek renkli o muhtesem yer.(Yazinin ustundeki fotograf kolaji bu mekanda cekilen fotolardan olusuyor) Bi de icinde fotograf cekmesi yasak olan hayatimda gordugum en degisik bar Eschschloraque! Alien filmi cekilecek kadar korkutucu dosenmis, eski koltuklu, disco toplu, elektronik muzik calan,pufur pufur sigara icilen yerde o eski koltuklarin ustunde ziplayip o yaratik heykelleriyle oynayan cocuklarin oldugu bi garip bi yer…Belli bi kategoriye asla girmeyecek bi yer iste!

Prenzlauer Berg: Dogu Almanya’nin semtlerindenmis kendisi. Duvarin yikilmasiyla beraber orasi da yavas yavas, Kreuzberg cilginliginda olmasa da sakin , daha duzenli bi donusum yasiyor. Kastanienallee denilen o kocaman cadde uzerinde sagli sollu onlarca icilecek, yemek yenilecek her telden mekan var. Yine degisik butikler, yine degisik mekanlar… Yanlis hatirlamiyorsam Pazar aksamini orada gecirdik sanirim, of ya da Pazartesi aksamustu muydu?? Bilemedim simdi.

Sanirim bu kadar. Yani dahasi da var aslinda, yazmaya kalksam yine yazarim ama gerek yok. 3,5 gunde gezilmis Berlin daha da ayrintili anlatilmazdi sanirim. Bi gun Berlin’e gidecek olursaniz aklinizda bulunsun bu yazi, bakar bakar gidersiniz belki bahsedilen yerlere. Olma mi?

Kreuzberg

2010-02-14T12:19:00.003+01:00

Fotografini gordugunuz Kottbusser Tor metro duraginda inerseniz, dunyanin en kitsch yerlerinden birini goreceksiniz demektir; yuce Kreuzberg! Lonely planet kendisine edgy, bipolar, wacky and most of all unpredictable sifatlarini uygun gormus ki katilmamak elde degil. Boyle garip, boyle sahane bi yer yok. Kottbussser Tor metro istasyonundan disari cikip bi iki dakika yurudukten sonra her balkonunda uydu anteni bulunan, cirkin mi cirkin kocaman bi apartmanin (daha cok toplu konut zimbirtisi diyelim, oyle apartman olmaz cunku ) altinda Kreuzberg Zentrum yazisini goruyorsunuz zaten.Apartmanin diger tarafina gectiginiz zaman da Kreuzberg Merkezi yaziyor zaten koca koca harflerle. O kadar cirkin ki, tanimsiz.

Kreuzberg oyle bi yer ki; inanilmaz lezzetli tapaslari olan soy y sombra’da tapas yiyip siselerce sarap icilebilir, icinde “kultur sinir tanimaz” yazan bi dukkandan su alabilir, yanindaki simit sarayi kilikli yerde bildigin simitli- tulum peynirli – recelli -pogacali kahvalti yapabilir, Karadeniz Balikcisi’ndan bi kilo hamsi alabilir, cok sahane bar Mobel Olfe’de ucuz ucuz vodkatonik icip sersemlemis kafayla muhtesem muzik esliginde insanlari kesebilir, Pazartesi gecesi Cake’de nerdlerin arasinda cilgincasina soul muzikle dans edebilir, herhangi bi yerde kebap lahmacun yiyebilir, aile salonu olan restoran bulabilir, otele donerken Turk taksicinin hayat hikayesini dinleyebilirsiniz. Biz hamsi almak disinda sanirim hepsini yaptik bunlarin. Ha bi de kebap lahmacun yemedik. Ki keske yeseydik, ne de severim lahmacunu.

Kreuzberg’in hikayesi bi donusum hikayesi aslinda; soguk savas yillari sirasinda Bati Berlin’in en fakir en les, komur sobasiyla isitilan ucuz evleriyle dolu semtiyken cogunlugu Turk olan gocmenler, hop ressamlar yazarlar, enteller danteller, gayler falan filan yerlesiver, sonra da boyle sahane bi semt oluyor. Kotbusser Tor metro istasyonunun cevresinde ezici bi Turk ustunlugu var, yani orada hakikaten insan kendini Aksaray’da falan hissediyor ama Kreuzberg aslinda kocaman bi bolge, yani gayet karmasik olan yerleri de var, olay sadece Turk olayi degil yani. Karman corman iste, her telden… Eski ucuzlugu falan da kalmamis tabi haliyle, Cihangir misali simdi ev kiralari el yakiyor, Kreuzberg’de oturmak pek artiz bi durum artik.

Biz Cumartesi aksami Soy y Sombra’da tapaslari hupletip saraplari kana kana ictikten sonra (bu arada kucuk bi si ekleyeyim; Soy y Sombra’da Orhan Pamuk’un oturdugu sandalyeye oturmus bi insanim ben, ilham gelsin Nobel odulu gelsin..) Mobel Olfe’de bitirdik biz geceyi. Biyikli kadin calisanlar basta biraz insani urkutse de sonra mekanin havasi oyle bi sariyor ki sizi eglenceye eglence demiyorsunuz. Pazartesi sabahi simit sarayi kilikli bi yerde kahvalti yaptik doya doya, Pazartesi aksami ise mekan mekan sektik… Once Bateau-Ivre, sonrasinda Cake. Koca Berlin’de donduk dolandik yine Kreuzberg’e bi sekil bi zaman diliminde adimimizi attik. Ama yirmide birini falan kesfetmisizdir daha. Bi sonraki seferde Nazan’in pek bi ovdugu SO36’nin gayhane partisine katilmak ve Nazan’in Birol Unel'i gordugu mekanlarda cool Birol abimizi gormek istiyorum, ha bi de lahmacun… Karadeniz Balikcisi’ndan orada yasamadigim surece hamsi almam cok zor ama Nazan yapar belki bilemem…

Netekim bu cirkin, bu karmasik, bu sahane mekan Berlin’e gidenlerin mutlaka ugramasi gereken yerlerin basinda. Hatta kisitli zamaniniz varsa bu yazida okudugunuz mekanlara gidin, yaptiklarimizi yapin, cok guzel zaman gecirmis olacaksiniz. Ben her Berlin seferinde Kreuzberg’in daha cok mekanini kesfedecegim zaten, kesfettikce yazarim.

Berlin

2010-02-14T10:08:00.007+01:00

Insan dedigin Pazar gunu saat 7'de kalkar mi? Hadi kalkti, tekrar kafayi koyup uyumaz mi? Hadi uyuyamaz, 3 bolum Weeds izleyip tekrar uyumayi denemez mi.... Bu sorulara cevap ariyorum. Ariyorum da bulamiyorum, e o zaman ne yapiyorum aliyorum laptopu kucagima Berlin anilarimi yaziyorum. Hadi basla!

Simdi efendiler Berlin hakkinda soyleyecegim ilk sey su; caniniza kastiniz yoksa, kendinizden nefret etmiyorsaniz, aci cekmekten hoslanmiyorsaniz Subat'ta gitmeyin anacim! Vallahi de gitmeyin billahi de gitmeyin! Isvec gibi herkesin "ayy donuyodur orasiii" dedigi bi ulke sonrasi sogugu yine hic de fena olmayan Hollanda'da yasayan bi insan olarak cok keskin bi cumleyle Berlin sogugu hakkinda sunu soylemek isterim; BEN BOYLE SOGUK GORMEDIM ARKADAS!!!

O guzelim cillop sehir boyle sogukta bu kadar eglenceliyse, hava boyle isinip da gunes accik yuzunu gosterdi mi nasi sahane olur, onu tahmin edemiyorum. Mayis gibi tekrar bi gidip gormek lazim. Bence Berlin sahane ve insanin aklina hemen "ben burda cok rahat yasarim yaa" cumlesini sokan bi sehir. Hani sorsaniz "bok mu var lan, niye bu kadar sevdin?" diye cevabi da pek yok hani. Sadece soyle ozetlemeye calisayim; estetik acidan oyle muhtesem bi sehir degil en basta; bi Paris, bi Roma, bi Viyana performansi beklemiyoruz kendisinden. Ama nasi desem, hani derler ya "adam gibi adam" diye, pek tanimi olmayan bi benzetmedir... Berlin de boyle "sehir gibi sehir"! Yeteri kadar buyuk, ulasim sahane, mekanlar of yeme de yaninda yat, hayat Hollanda'ya gore inanilmaz ucuz... Tek kotu yani var; o da Berlin hicbi yere yakin degil. Eindhoven denen kicikirik sehrimiz bile Belcika'ya 10 dakka, Almanya'ya 5 dakka, ahan da yukarisi zati Amsterdam hallerinde...

Kaldigim dort gun boyunca Nazan sagolsun, o kadar guzel ve cici mekanlara goturdu ki bizi Sibel'le, o kadar cok kahkaha attik ki, o kadar cok guzel yemek yedik, o kadar cok ictik ki... Soguk da bu kadar sefaya karsilik cekmemiz gereken bi cezaydi sanirim, baska turlu bi aciklama yapamiyorum. Berlin'in her turlu ulasim secenegini kullanip bir oraya bir buraya attik kendimizi. Yani "Nazan suraya gidicez" dedi, biz de "yok olmaz" demedik. Sehri bilen biriyle gezmek ne de guzel... Haritaya bakmadan, zaman kaybetmeden, kaybolmadan. Misss mis!

Berlin yazilari parca parca devam edecek; simdilik genel anlamda Berlin'in Subat ayinda gidilmemesi gereken ama cok sahane bi sehir oldugunu ogrendiniz yeter. Bi sonraki dersimiz Kreuzberg!

Berlin yollarinda...

2010-02-06T17:06:00.002+01:00

Berlin trenindeyim. Onumde surekli kendi fotograflarini ceken bi sapsal cocuk var, onun tam karsisinda da surekli cikolata yiyen yasli bi teyze. Bense fotografta gorduklerinizle cok bahtiyarim; yolculuk boyunca bana dizi izlettirecek mini laptopum, sayfalarini karistirdikca heyecanima heyecan katan Berlin Lonely Planet Guide, su kazinan midemin gurultusunu dindirecek fleischkase ve mis gibi biram. Sabah 9:37'de Amersfoort'tan bindim trene, su an saat 12:29! Berlin'e varmama uc saatten az bi zaman kalmis, guzel. Bi bolum Life on Mars, bi bolum True Blood izlesem iki saat gecer zaten, gerisinde de belki biraz uyur, belki de Deniz'in verdigi J.D. Salinger kitaplarini okurum. Onumde oturan cocuk kendi fotograflarini cekmeyi birakip teyzenin cikolatalarindan otlanmaya basladi, ben de mi istesem yuzsuzluk yapip??

Berlin'de Maksudyan kardeslerle sahane zaman gecirecegim sanirim...Abla kardes kendimi onlara teslim edecegim, nasil olsa cok gulecegimiz, cok icecegimiz, cok eglenecegimiz belli... Senelerdir insanlarin ove ove bitiremedigi Berlin nasil bi sehirmis bakalim? Icimden bi ses, cok sevecegimi soyluyor ve ben o sese cok guveniyorum. Olabildigince sik yazmaya calisacagim, basarir miyim bilemem.

0040

2010-02-02T22:53:00.004+01:00

Pazartesi sabahi...

Oturdugum yerden durup durup, dala dala izledigim lapa lapa yagan kar...

Bembeyaz, pamuk gibi.

Uzuuun uzuuuun yagdi ki cok zamandir yagiyor zaten, sasirtici olan bu degil...

Sasirtici olan; ne kadar cabuk gecti zaman, biz ne kadar ayri yollara dustuk, ne kadar ayri insanlar olduk, ne kadar cok unuturmus gibi yaptik ama kotu bi haberle ne kadar cok ayni huznun cevresinde toplastik. Bir anda...

Ben oylece kara bakarken bunlar gecti aklimdan iste, sonra ortalik tenhalastiginda en sevdigim seylerden birini yaptim. Buz gibi havada disarda doya doya bi sigara ictim kara baka baka...Sadece kendimle oldugum bi bes dakika...

Sonra masama dondum, yapmam zorunda olani yaptim; bi sey olmamiscasina devam ettim iste...

Cins Isim & Ozel Isim

2010-01-27T20:27:00.004+01:00

Bugun; soyadi Lampe olan, aslen Drachten'da calisan, icinde bulundugum projenin "consumer lifestyle" sektor datalarindan sorumlu elemanla calismak zorunda kaldim. Usenmedi tee Drachten'dan Eindhoven'a geldi. (tabi ki sadece benim icin degil baska isleri de vardi, zira Drachten denen sapsal yerden bizim koy Eindhoven dort saat uzaklikta.) Ben de gelmisken kendisine hazirladigim sorularimi yonelttim. Adam Alman, dolayisiyla da soyadi bildigin "lamba" ! Ben tam Lamba Bey'le calisirken, adamin soyadiyla kendi kendime yeterince eglenirken resource manager insanindan yarin baska bi proje icin intake meeting yapmam gerektigine dair bir e-mail aldim. Olay da su; cc'ye konulmus proje mudurune mail atmam gerekli falan filan...Adamin soyadina bi baktim; Tasche!! Adam Alman, dolayisiyla da soyadi bildiginiz "canta" ! Bu sefer de Lamba Bey'in suratina baka baka Canta Bey'i dusunurek anira anira guldum.

Talihime guldum, kaderime guldum. Ne yapayim baska?

Yaparim bilirsin!

2010-01-24T16:32:00.003+01:00

Cuma aksami Yedi Kocali Hurmuz'u izledik; oy izlemez, o iki saatimizi cope atmaz olaydik. Nurgul Yesilcay'in korkunc oyunculugu, Gulse Birsel'in icinde "yellenme" kelimesi gecen cumlelerde o iki kazulet kolunu ayni yone sallama hareketi, Cengiz Kucukayvaz gibi benim icin izlemesi iskence bi insana bi de kekeme berber rolu verilmesi...Of ne bileyim iste, kotuydu gayet. Ki ben Ezel Akay'in onceki iki filmini de bayila bayila izlemistim. Zaten Koray biz film bitsiiiiin diye kendimize aci cektirip izlemeye devam ederken onunde laptop yandan yandan Anthony Bourdain'in Istanbul maceralarini izliyordu. Biz orda Deniz'le icimiz daralmis, film bitse de gitsek diye beklerken Koray'dan "ohaa islak hamburger, oooh simdi de midye dolma yiyor" gibi cumleler cikti ki cok ayip bi hareket. Insan dusmanina yapmaz.

Cumartesi tam bir gavur arkadas gunu oldu; saat 11 gibi Tayvan ve Cin diyarlari gezisini tamamlayip donmus Mei ile bulusuldu. Bana Tayvan'dan ve Cin'den getirdigi kucuk hediyeler esliginde sehrimizin cumartesi pek bi kalabalik kahvalti mekani Bagel&Juice'de kahvaltimizi ettik. Onunla kahvalti sonrasi ortaliklarda dolanirken hop Francesca mesaj atti, ogleden sonra bulusalim mi diye. Ogleden sonra Frans'la Utrecht'te bulusma planim oldugundan once Frans'a "aksama cekelim mi genc su bulusmayi" mesaji attim. Ondan da "olur olur, bal gibi olur" cevabini alinca Francesca'ya "tamamdir genc, bulusalim" dedim. Francesca o sirada kendine araba almakta oldugundan (dusunun artik nasi zengin bi arkadas cevrem var, "ben araba aldiktan sonra sehre gelirken sana mesaj aticam" dedi. Ben de o sirada dubleks bi ev aliyordum kendime!) ben ikinci el bisiklet bakayim diyerek bizim eski isyerinin oralarda bi yerlerde buldum kendimi. Hazir oraya kadar gitmisken PSV Stadyumu'nun altindaki Philips Myshop'a ugradim. Kendime salak salak ampul ve digital frame bakarken isyerinden bes kisiyi gordum. Herkesle ayni aptal muhabbet; ah ah nasilsin, christmas nasildi, haaa evet hava cok soguk, ya yaaa tasindik biz de iste gibi... Ordan da ciktiktan sonra alisveris etmeye en azindan bi sureligine tovbe etmis biri olarak, hicbir sekilde vitrinlere takilmayip, Francesca mesaj atana kadar bi yerde kitabimi okuma karari aldim. Taaa ki en sevdigim tukkanlardan birinin yuzde 80'e yakin indirimde oldugunu gorene kadar. Sonuc acikliyorum; bi gomlek, bi kazak, iki tane de atki,sal. Elimdekileri eve biraktigim gibi Francesca'yla bulusmak icin ciktim yeniden disari. Trafalgar Pub'da biralarimizi icip, zararli seyler yiyip, bol bol dedikodu yapip hasret giderdik kendisiyle. O Roma tatilini anlatti, ben Istanbul...Sonra bi an ikimiz de booyle derin derin ic cekip "napiyoruz biz bu sehirdee yaa?" dedik, yine bi gulduk halimize. Ikimiz bi araya gelince nedense her seferinde muhabbet bu sekilde sonlaniyor cunku.

Tayvanli ve Italyan arkadas seanslarindan sonra Hollandali Frans'la bitti iste gunum. Pek sevdigim Utrecht'te isin icme kismini biraz abarttiysak da cok eglendik. Frans'in universiteden bi arkadasi da geldi bi ara yanimiza, cocuk Istanbul'a her yaz gidiyormus, bilmedigim cafelerden barlardan bahsetti, sinirimi bozdu. O sarhos kafayla Frans'la yazin Istanbul gezisi plani bile yaptik da o is bence yas. Sarhosken insan gezi organizasyonu soz konusu olunca bi gaza geliyor biliyorsunuz. Bu sabah uyandiginda unutmustur bile bence coktan. Yine de olursa super olur; 4 Fransiz'i, 1 Finli'yi 20 gun agirlamis insanim, 2 Hollandali hic koymaz.

Bugunse kahvalti sonrasindan itibaren temizlik yaptim, adeta bi cilgin gibi. Ovulmadik lavabo, kirec sokucuyle temizlenmedik banyo mutfak kosesi, supurulmedik hali parcasi, silinmedik dolap ustu kalmadi. O kadar bahtiyarim ki... Kutlamak icin de kendime sert bi kahve yapip yanina da Lindt'in su yuzde 80lik sahane cikolatalarindan aldim. Ferzan Ozpetek'in iki muhtesem filminin muhtesem soundtrack albumlerini de koydum winamp'e calsin dursun. Bu arada camasirlarin da makinede yikanmakta oldugunu unutmayalim. Bir Pazar klasigi ne de olsa...

Simdi tek bi sorum var kendime; acep Avatar'a gitsem miii, gitmesem miii? O kadar icimden gelmiyor ki gitmek ama o kadar ayip ki aslinda gitmemek... Bi karar veremedim gitti. Neyse kahvem bitsin, camasirlar asilsin, ondan sonra dusunuruz artik. Bu arada biraz mail yazayim ben, fotograf ayiklama girisiminde bulunayim, blog okuyayim. Yapayim ben bi seyler...

Zortmund yolu duz gider!

2010-01-15T15:57:00.007+01:00

Trende Dotmund'a giderken bu yaziyi yazmisim, son paragrafta isten gucten bahsedince ruhum sikilmis sanirim devam etmemisim. Ya da tren degistirmekten icim bulanmis artik. Neyse siz bunu okuyun, onu bi paste edeyim sonra devam edecegim yazmaya.

------

Venlo - Monchengladbach arasi trendeyim, gecen sene yine bu zamanlarda Rana'nin yanina gitmek icin binmistim bu trene. O zaman da garip gelmisti, simdi de garip geliyor; multeci treni gibi biraz, sacma bi durumu var. Venlo zaten beni tedirgin eden bi sehir, bi de istasyonu iyice sevimsiz. Zaten hava sisli, karanlik coktan bastirmis... Eski bi trenin solgun yesil, yaylari ses cikaran koltuklarinda oturuyoruz melul melul. Biz multeciler... Ben tabi laptopum acik bi sekilde salak bi izlenim birakiyorum diger insanlarin gozunde orasi kesin ama yapacak bir sey yok. Zaten yolculuk daha uzun surecek; Viersen'de inecegim, ordan Essen'e giden trene binecegim, Essen'de tren degistirip Dortmund'a giden trene binecegim. Hayirlisi diyoruz... (Kimiz biz?)

Bu haftasonu Dortmund'da olacagim, Rana, salak kedisi Kiki ile beraber. Gezmek tozmak falan yok; oturayim Ranacan'la iki muhabbet edeyim, Turk televizyonu izleyeyim, cips yiyeyim, bira iceyim hallerindeyim. Ne kadar muhtesem bi insana evrildigimi anliyorsunuz degil mi? Durumum bu...

Bu hafta is anlaminda hem sevindirici, hem bayik seyler oldu. 6 aydir icinde bulundugum, bitmek bilmeyen, kordugumun de dugumu proje donma noktasina geldi. Baska bi projenin yapmasi gereken seyleri beklemek zorunda oldugumuz icin bi anda donduralim da gitsin kivamina geldik. Bir aya yakin bi sure projede sistem gelistirme adina hicbir sey yapilmamasina karar verildi. E bu durumda da kocaman mudurlerimiz bizim gibi irgatlar icin baska projeleri degerlendirmeye basladi. Zira onlar icin de takimlarindaki insanlara is ve proje bulmamak, bonus alamamak demek. E neden olsun degil mi boyle bi durum? Yani isin kisasi, cooook icimi sikan bu projeden bi sekil uzaklasiyorum ve baska projelerde calisacagim tabi ki. Hem guzel, hem degil; guzel olani su ki her sey ama her sey bu projeden iyidir orasi kesin, kotu olan su ki yeni is arkadaslari, yeni kaprisler, yeni sacma insanlar, yeni aptal gorevler... Danismanim, danismansin, danismaniz....

-------

Dortmund'a sagsalim vardim, herhangi bi tren kacirmadan, trenlerde icilen onca biranin yarattigi sersemlige aldirmadan... Normalde Rana'nin yasadigi yere pek yakin olan Dortmund Uni duraginda inecekken, kendisine atilan "benim icesim var, hadi merkezde bulusalim" mesajiyla mekanimiz degisti. Once Maximilian'da aci bi Dortmund birasi icildi, sonra yas ortalami 68 olan insanlarin gittigi Alman popu calan bi mekana gidildi, orada Kosovali bi garsonla Rana giderayak dunyayi kurtardi falan filan... Gece ise Fosters Kiraathanesi'nde noktalandi. Bu ismi vermemin sebebi mekanin Avustralya mekani olmasi ve iceride tam anlamiyla kiraathane havasinda sigara icilmesi idi. Bir dumanalti ki sormayin gitsin, sagimiz solumuz gurultulu Alman gencleri, tavanda pavyon isiklari falan... Cok eglenceliydi. Rana iki kez kucuk snake bite istemesine ragmen israrla buyuk snake bite getiren salak garson cocugumuz da kendinden baya soz ettirdi. Biz oyle gecenin bi saatinde leyla leyla donduk eve.

Cumartesi bi hallenmis midelerimizle uyanip merkeze iniverdik yine. Dortmund'un cilgin sehir merkezinde dolanip, bir ayinin yiyip de doyacagi kadar yemek yiyip aksamustu attik kendimizi Rana'nin arkadaslarinin evine. Orada da once "ay cok yedik, oh midem gakguk" diye sayiklarken bi baktim yine cipsleri kuruyemisleri yemeye, saraplari icmeye baslamisim. En son kalkmadan once cikolatali puding yiyordum. Ayilikta sinir yok. Bu arada Dortmund'daki pek cici eczanelerden birinden de kendime kellik solusyonlari aldim hadi bakalim. Zaten Istanbul'dan gelirken de kendime yaslilik kremleri almistim, sonumuz hayir degil. Iki seneye kalmaz botoxa da baslamayi dusunuyorum.

Bugunse evden cikmadik. Soylemeye gerek yok ama uyandiktan sonra yine guzel guzel mamalar yiyip attik kendimizi televizyon karsisina. Almanya'da Turk televizyon kanallarini izlemenin keyfi cok baska tabi; lokal reklamlardan tutun da Avrupa'daki Turkler icin yapilmis ozel programlara kadar her seyin tadi baska. Iki uc saat once Aydin'la altin gunu isimli programi izledim mesela, icimin yaglari eridi. Surati artik botoxtan yamulmus, gozleri icine kacmis Aydin, Almanya'da bildigin altin gunune gidiyor gurbetci teyzelerin ablalarin yanina. Hali falan hediye ediyor, pasta borek yiyor... Inanilmazdi.

Simdi Rana odevine bakiyor, ben de kucagimda laptop TV karsisinda miril miril takiliyorum iste. Yarim saat sonra Eindhoven yollarina dusecegim yine. Yine Almanya'nin garip sanayi sehirlerinden trenler degistirip Venlo uzerinden ulasacagim bizim koye. Bir haftasonunu daha yiyip bitirmis olmanin huznu icimde...

Topac

2010-01-10T23:25:00.004+01:00

Istanbul tatili sonrasi Deniz de Koray da ben de birer topac gibi donduk Eindhoven'a. Sabah kahvaltisinin ustune mercimekli kofte yedigim bi tatilden bahsediyoruz sonucta! Her birimizde en az arti uc kilo, patates suratlar...Oooh dedik spor yapariz, accik yediklerimize dikkat ederiz, atariz aldigimiz kilolari. Dedik demesine de...

Eindhoven'a Deniz'in babasi ve onun arkadasi gelince tum planlar hoppidi bozuldu. Cuma'dan beri yiyip iciyoruz. Yani sag olsunlar, beni de hep cagirdiklari icin ve ben de asla "yok ben bu aksam gelmeyeyim" demedigim icin haftasonu ne yaptin sorusuna "e ustunuze afiyet durmadan yedim ictim" cevabini verebilirim. Cuma onlarin evinde dunyanin en eglenceli muhabbetlerinden birini dinlerken icmisim saraplari icmisim saraplari, yerimden kalktigima pisman oldum yemin ederim. Sallan yuvarlan yavsak Ozan olmusum haberim yok. Bi de masallah sevgili sehrimizden kar kalkmiyor, yerler buz. Canagi ne zaman catlatacagiz acaba merakiyla geciyor gunlerimiz. O yuzden sagsalim eve varmis olmanin huzuruyla yatmis uyumusum bi guzel.

E dun gece de pek tatli dekore edilmis bi mekanda fondu patlattik en Isvicre diyarlarindan. Bandik ekmekleri erimis peynirlere, mutlulugu yine midede bulduk. Ustune Beljik diyarlarindan biralar, oh ne ala...

Bugunse sehrimizin Yunan lokantasi Papadopoulos'da bulduk kendimizi. Resimdeki uzolar lokum gibi geldi yedigimiz mis gibi mezelerin yaninda. Yemekleri ummadigim kadar lezzetli buldum ben, boyle nedense icimde bi korku vardi kesin patlak cikacak mezeler diye, hic de oyle olmadi. Mekanin tek kusuru mezeleri hos dursun diye kafam kadar tabakta getirmeleri. E sonucta elin Hollandalisi bizim gibi "donat masayi yavrum mezelerle" demedigi icin adamlar hos dursun diye oyle bi si yapmislar. Biz boyle oturdugumuz gibi 7 meze soyleyince ellerinde o koca tabaklarla kaldi salak garsonlar. Bi sekil sigdirdik masaya hepsini, sonra da canina okuduk mezelerin. Izgara ahtapot, feta soslu midye, kalamar, patlican salatasi, beyaz peynir, cacik, tarama, ciger.... Daha n'olsun bre? Bu arada bizim cigerin Yunan diyarlarindaki ismi sikotakia haberiniz olsun. Kufur gibi yemin ederim, birini kizdirmak icin "seni dun sikotakia yerken gormusler" desek olay cikar.

Bu kadar guzel yedik ictik, muhabbete doyduk falan da... Yarin yine pazartesi iste! Yine kacinilmaz son; camasirlari bekliyorum simdi, bitsin onlari da asip ziplayacagim yatagima. Pazar gunu gec kalkmanin sonucunda gelmeyen uyku sendromu zaten sinirimiz bozuyor, zorla getirecegim artik. Hava durumuna da bakmiyorum artik zaten, nasi olsa soguk, nasil olsa karli...

Hadi herkese iyi haftalar. Ha bi de sahane yillar olsun hepimize insallah....dinimiz amin!

Wave like home...

2009-12-29T22:21:00.004+01:00

Geldim geleli yine bi kosusturmaca tabi ki, yine muhtesem zamanlar, yine kahkahalar, yine kucaklasmalar...Hava limonata gibi, oyle guzel. Eindhoven'da son iki haftadir buzuserek, kasilarak yurumekten icim baymis da farkinda degilmisim. Guzel geldi Istanbul'da usumeden, zaman zaman bastiran yagmurun altina yurumek. Pazar aksami uzerimde sadece hirka ile Caddebostan'da Merve ve Ergun'le bi saatligine de olsa bira icmek mesela...Olacak is mi Aralik'in sonunda? Limonata derken, o kaddar guzel yani...Anlayin. Hafif hafif yagan yagmura aldirmadan sakince konusmak, dertlesmek. Biraktigimiz yerden gulmek.

Yavas yavas sakince halletmeye calisiyorum her seyi, yine de yetismiyor, hicbir zaman tam olarak yetismeyecek, hic tam olmayacak biliyorum ama bu sefer daha az kosturmacali, daha sakin halletmeye calisiyorum. Kimsenin alinmayacagini, darilmayacagini umarak. Yine bi garip hallerde bunye tabi ki; bi yandan icim icime sigmiyor, bi yandan cok huzunlu bakiyorum yine her seye, herkese... Bi yanim neden biraktin gittin diyor, diger yanim obur sehrimi de cok sevdigimi, o hayatimi da cok sevdigimi hatirlatiyor bana surekli. Sacma haller bunlar... Sanirim hep boyle olacak, hep boyle surecek.

Yeni yila, yine Istanbul'da, yine sehrimde girecek olmak cok guzel. Guzel olmasindan ote hissettigim huzur...Belki de en onemlisi bu. Herkese mutlu yillar. Yeni yilda herkes huzurlu ve saglikli olsun, gerisini halledebilecek durumdayiz nasil olsa.

On the way...

2009-12-24T22:12:00.003+01:00

Hollanda'ya kisa sureli bi elveda; cok yoruldugum, cok calistigim, is stresi denen seyi hayatimda ilk defa da olsa tattigim bi donemden sonra ilac gibi gelecek bana Istanbul. Bugun is yerinden en son yine ben ayrildim ama dert mi degil...Isin ucunda Istanbul var. Topladim yukarida gozuken cantalari sabahtan, temizledim evimi dondugumde mis gibi beni karsilasin diye, aldim pasaportumu yanima cektim geldim. Hos sanki dort ay oncesinden belliymis yolculugum gibi konusuyorum ama isin asli oyle degil. Sali aksami belli olduktan sonra hizlica yapilan planlar dahilinde her sey.

Kar kis munasebetiyle yuregim agzimdaydi aslinda biraz trenler yuzunden ama korktugum gibi olmadi. Hic sorunsuz bi bucuk saatte geldim Schiphol'e dort saat oncesinden. Zaman nasil gecicek diye telaslandim ama ben magazalar arasinda salina salina yururken coktan gecmis bile. Bagajimi teslim ettim, guvenlik kontrolunden gectim, kendime bi Heineken ismarladim, keyifli keyifli bekliyorum ucagimi.

Kac kere ayrilsam, kac kere kavussam... Kufretsem, cok sevsem, ayrildigim icin cok uzulsem, zaman zaman sevinsem de Istanbul'a gitmek icimi senlendiriyor. Insanin buyudukce ve daha cok sey gordukce bazi seylere heyecani cok kalmaz ya...Iste Istanbul'a giderken bu heyecani istisnasiz yine hissettigimde sukrediyorum ben.

Bana iyi yolculuklar.

KarDanAdam

2009-12-20T19:19:00.004+01:00

Haha! Bu edepsiz kardanadam mahallemin gencleri tarafindan yapildi bugun. Biraz once markete giderken gordum ve kamerayi evden cikarken cebime attigim icin pek sevindim. Bu arada sag tarafta isiklari yanan ucuncu kattaki cati kati daire benimki, boylece yasadigim yerin fotografini super bi konsept dahilinde cekebildim, cok mes-ud-um. Mutfak penceremden baktigim gibi 4 ayri kardanadam goruyorum o da ayri bi konu. Rochusbuurt'un insanlari bugun kendini kardanadam yapimina adadi sanirim.

Karin yagmasi benim icin cok keyifliydi pek tabi; evin icinde sicak sicak corbami, kahvemi icerken camdan bakip trallallaaaaa sesleri esliginde keyifli keyifli takildim ancak Deniz ve Koray icin ayni seyi soyleyemem. Bugun Istanbul'a gidecekleri icin Koray dun geceden beri 10 saniyede bir uc internet sitesi arasinda kendini kaybetti; schiphol havaalani, hollanda demiryollari ve meteoroloji. Zira dun gece de Deniz Ingiltere'den zor da olsa sagsalim dondu; ucak iptalleri, tren gecikmeleri falan derken gece 1'e yaklasirken Koray'la tren istasyonundan aldik onu. Bugunse saat aksam 8'deki ucaklari icin 11;30 gibi evden cikip zor da olsa saatler sonra Schiphol'e ulastilar. Kar yagdi, trenler iptal oldu...Rezillik dizboyu. Hollanda'da da oluyor iste boyle seyler, bunu da gormus olduk. Su an Schiphol'un internet sitesinden bakiyorum da ucuslarinda herhangi bi gecikme veya iptal gozukmuyor, hadi gule gule gitsinler o zaman insallah.

Kar tum hiziyla Eindhoven'da yagmaya devam ediyor bu arada. Her ne kadar icimde ufacik da olsa ergen gudusuyle "ah keske yarin tum ulasim kesilse de ise gitmesek" gibi sacma bi dusunce olsa da bunun gerceklesmesi icin gercekten cok ciddi bi hava muhalefeti gerekiyor. Ben bi sekil giderim gitmesine de sirkete baska sehirlerden ve hatta Belcika'dan gelen bissuru insan var, onlar ne yapar bilmem. Hos sirketin yarisi christmas geyigine zaten yarin gelmez, o da ayri.

Yarin aksam bir de sirketin yeni yil partisi var; bu havada maksimum bes kisi gelir, guzel guzel kutlarlar. Is adina her seyden o kadar baydim ki partiye gitmeyecegim sanirim. Yine ayni insanlarla salak salak ayni seyleri konusmak hic hosuma gitmeyecek. Alirim ickimi evimde icerim cok gerekirse. Mumkunse bi iki haftalik kimseyi gormeme hakkimi kullanmak istiyorum.

Pazar aksami yapilmasi gerekenler listesine soyle bir bakip ise yarinki ogle yemegimi hazirlamakla baslayayim ben; sonrasinda bulasiklar, camasirlari asma, utu, sakal trasi ve battaniye altina girerek uykuya dalma... Yarin icin herkese iyi haftalar.

Neden katil olunur, artik anlayabiliyorum...

2009-12-16T01:05:00.003+01:00

Allah baska dert vermesin tabi o cok ayri bi konu ama sanirim bugun 27-28 yillik hayatimin -olum/kalim/kaza/kavga durumlari olmaksizin- en kotu gunlerinden biriydi. Dun aksam yorgun kafayla transport etmem gereken iki tane raporu sacmasapan bi sekilde ssistemde yanlis halde biraktigim icin sabah onun huzursuzluguyla uyandim bi kere; simdi ise gidecegim ve butun gozler bana bakacak ve herkes bana "aptaaal Ozaaaan" diye bagiracakmis gibi geldi. Hava sabah -8 derece idi ve ben soguktan hakikaten delirdim. Disari ciktigimda iki dakika mesafedeki duraga yururken bile kufrettim. Ha bu arada asagi inerken gerizekali emlakcimin 3 kere mail atmama ragmen asla degistirmedigi ikinci kattaki yanmayan ampul yuzunden elimdeki kocaman cop poseti ile (bugun cop cikarma gunuydu cunku) az kalsin embesil daracik Hollanda merdivenlerinden tepeleme dusuyordum. Duraga ulastigim gibi otobusu kacirdigimi anladim cunku benim otobusumden hemen sonra gelen otobus belirdi uzaklarda. 4 dakika once orada olmama ragmen gaza basip giden Eindhoven soforlerine de bi guzel kufrettikten sonra 10 dakika uzaklikta baska bi hatti kullanabilecegim duraga yurudum. Bu arada kufur etme halim cigrindan cikti artik durunamaz oldum. Bi sekil sirkete ulastiktan sonra (bu arada saat sabah 7:40) dun aksam yine yorgun kafayla doldurdugum performans degerlendirme toplantisi formumun portaldan silinmis oldugunu farkettim! Bi hisimla portal support ekibine mail attiysam da tabi ki cevap alamadim. Demin bahsettigim isi duzelteyim derken Drachten'da calisan bi danismanla papaz oldum. O isi hallettikten sonra bi saat surmesi gereken bi toplantiya girip 3,5 saat sonra ciktim. Bu arada yanimda yemek olmadigi icin az kalsin bayiliyordum. Toplantidan sonra kampusun icindeki supermarketimiz Albert Heijn'a gidip bi seyler aldim ama hava o kadar soguktu ki yine kufrettim. Dondugumde proje mudurunden gelmis olan, kullanicilarin hazirladigi issue listesinde 372 madde oldugunu gorunce kan beynime sicradi yine kufrettim! Butun bunlar olurken yarin baska bi proje icin hazirlamam gereken proposalin ne kadar da hazir olmadigini farkedip panikledim. O panikle kendimi yeni ofisimizin pek tasarim coffee cornerlarindan birine atip pek dizayn bi koltugun ustunde yaklasik bi 10 dakika hicbi sey yapmadan oturdum. Mal gibi oturdum. Sonra kendi kendimi telkin ettim, kandirdim, tekrar isimin basina dondum. Bu arada eski proje mudurum su an hala projenin teknik sorumlusu olan igrenc insan butun gun proje hakkindaki olumsuz yorumlariyla icimi ezdi, onu oldurmek istedim. Isleri halledebildigim kadar hallettim ve cantami toparladim. Aksam 7bucuk otobusune bindim ve 7:45 gibi eve geldim. Geldigim gibi evin ne kadar daginik oldugunu hatirladim ve tekrar sinirlendim. O sinirle mutfaga uzanip uc saniyede bitirdigim cikolata sonrasinda six feet under izleyerek yorgunluktan bayilmisim. Uyandigimda her tarafim kasiniyordu. Kollarimda vucudumda bacaklarimda kirmizi kirmizi lekelerim vardi boyle cici cici. Alerji ilacindan bi tane aldim, dus aldim, biraz internette dolandim simdi iyiyim. Su saate kadar da diger proje icin hazirlamam gereken proposali hazirladim. Tam olarak bitmedi ama en azindan elim bos cikmayacagim yarin toplantiya. Bitirmeden once de butun bu olanlari yazip kusmak istedim ki bi daha asla ve asla boyle bi gun olmasin ve hatta mumkunse ben bu gunu hic hatirlamayayim.

Kimin oyu, kimin birligi?

2009-12-11T21:18:00.002+01:00

Cok mantikli isteklerim oldugunu dusunuyorum bu hayatta; mesela ulkemde normal-guzel seylerin olmasini istiyorum, sacma kararlarin alinmasini istemiyorum, insanlarin birbirine olan tahammulsuzlugu ortadan kalksin istiyorum. Falan filan... Uzun uzadiya yazacak halim yok.

DTP'nin kapatilmasini cozum olarak goren, buna sevinen herkesin de bi an once kendine gelmesini istiyorum mesela. DTP kapatilinca her seyin bitecegine inanan, mevcut durumlarin daha da iyiye gidecegine inanan birileri var. Yani ne yazik ki var. DTP'ye bayildigimdan degil ama Turkiye'de tartisilacak herhangi bir konu icin muhatap alinacak insan/makam/parti/dernek/kurulus her ne boksa, hicbiri yok artik. Ulkedeki her sey gerzek AKP, sifat bulamadigim CHP, ordu ve anayasa mahkemesinin verdigi kararlara bagli. Kare olmus kapatmislar her seyi, ne goruyorsak, ne duyuyorsak o karenin icindekileri goruyoruz duyuyoruz. Alternatif hicbir sey yok, tartisilacak hicbir sey yok. Insanlar dolayisiyla daha sacma dusuncelerle dolduruyorlar kafalarini, herkes manasizca bagnazlasiyor, herkes birbirine gaz veriyor duruyor.

Kimsenin avukati degilim, hele DTP'nin hic degilim. Ulkemde yasanan teror olayinin ne kadar aci ve ne kadar huzunlu oldugunu biliyorum. Her seyden habersiz buyuyen salak cocuklardan degilim, kitap okumayan ici bos biri de degilim. Ailemle baslayan sonrasinda kendi cabamla gelismis bi egitimim, bi dusunce yapim var. Sadece bazi seylerin konusulmasini, tartisilmasini, kabul edilmesini istiyorum. Bugun teror yuzunden hayatini kaybetmis binlerce asker/sivil uzerinden prim yapan onlarca politikaci/insan yuzsuz yuzsuz yasiyor Turkiye'de. Hem de keyiflerinden bi gram eksilmeden. Hep birileri bize soz birakmadan bi karar aliyor, sonrasinda hicbir sey cozulmuyor.

Terorun diyalog olmadan asla bu ulkeden cikip gidecegini zannetmiyorum. Ister her yil milyarlarca dolarlik askeri malzeme alinsin, isterse iki ayda bir parti kapatilsin...

Hasta

2009-12-09T18:02:00.002+01:00

Pazar aksami "yahu bana sacma bi usume geldi, hadi hayirlisi" cumlesi ise basladi tum hikaye. Pazartesi butun gun boyunca "bu ofis cok soguk, ya size de oyle gelmiyor mu, ben donuyorum" cumlelerime karsilik veren bos gozlere sinirlendim icten ice. Sali sabahi "bi sicak dus alirsam, bi de ustune limonlu balli sicak su icersem bombayim bomba" kandirmacasinin sonunda Sali aksami ofiste milletin ustune ustune hapsurmayayim diye besbindokuzyuzellialtinci kere kendimi koridorda kosarken bulunca artik itiraf etmeye karar verdim; hastaydim. Dun aksam evde kolumu bile kipirdatmayarak gecti zaman; yorgan altinda sayamadigim kadar cok bitki cayinin icine sayamadigim kadar limon dilimi atarak kacinci kez izledigimi bilmedigim Six Feet Under'in son uc bolumunu izleyerek zavalli halime daha da zavallilik kattim. Six Feet Under'in o muhtesem son bolumunun son 10 dakikasinda hakkaten de bogurerek agladim. Yani hasta oldugum icin zaten normalde sumuklerim akiyor, gozler dolu falan...Ustune bi de bu. Aynaya baktigimda kendimden korkacak kadar tipim kaymisti. Normalde Brad Pitt kadar yakisikli oldugumu herkes biliyor sonucta.

Bugun sabah kalktigim gibi bizim sirketin "hastayim ilgiye muhtacim" numerosunu arayip sirkete gidemeyecegimi belirttim. Sonrasinda da proje mudurune ve en buyuk mudurume "hastayim ama bana telefondan ulasabilirsiniz, yalan soylemiyorum yani haberiniz olsun" baslikli bi mail attim. Sonrasinda yine ayni hikaye; binlerce bitki cayi, C vitamini iceren her sey, ekmek ve peynir odakli mideyi bozmayacagina inanilan yemekler, yine bol bol Six Feet Under...(bu sefer special features kisimlarini izledim.) Su an sanirim iyiyim; burnumun siddetli akisi durdu neyse ki. Bogazlar iyi durumda, eklemlerde agri azaldi, ates yok. Bas agrisi ve halsizlik var sadece ama olacak o kadar. Birazdan dus alip tertemiz seyler giymek istiyorum ustume. Ustumdekiler, butun ev sanki mikroplara viruslere bulanmis gibi geliyor. Keske bu durumlar icin gozle gorunur bi sey olsa; yani ben gozumle gorsem o mikroplarin gittigini falan. Neyse, sacmaliyorum.

Yarin yine ayaklarim geri geri ise gidecegim, igrenc bi hafta geciriyoruz zaten. Cumartesi ve Pazar calisacagimiz kesinlesti, Christmas'da Istanbul'a gitme ihtimalim olabildigince azaldi, bi de bunlar yetmiyormus gibi yeni bi projeye baslamam soz konusu. Yani yeni proje su an Haziran'dan beri icinde bulundugum projeden kat be kat iyi gozukse de (en azindan finansla alakali bi proje olmamasi sevmeme yetecek sanirim) yine de is istir.

Bi de artik, gecen Sibel'le konusurken karar verdim ki ben bi seyler yapmak istiyorum. Kafami baska bi yere vermem, biraz da baska seylerle ilgilenmem lazim. Spor demeyin zaten gidiyorum, onun da disinda bi sey istiyorum. Artik tepsi mi boyarim, daha kotusu taki mi tasarlarim bilmiyorum ama canim bi seyler yapmak istiyor. O bi seyleri de bi ara bulmam lazim.

Ablalarla Antwerp

2009-12-01T17:43:00.007+01:00

Gectigimiz hafta sonu ablalar hafta sonuydu burada. Carsamba aksami Deniz’in ablasi, Persembe aksami ise benim abla tesrif etti Eindhoven’a. Ablam kadar soguk sevmez bi insan icin dalga gecercesine soguk, ruzgarli, yagmurlu bi hava dolandi durdu kicimizda. Tamam insan Kasim sonu Hollanda’ya gelirse bahar havasi beklememeli ama bazen hani disarda yurutmeli degil mi? Neyse biz yine de cok eglenip cok gezmesini basardik. Ablamin Eindhoven’a ikinci gelisi oldugu icin ozel bi Eindhoven turuna maruz kalmadi bu sefer ki ozel Eindhoven turu dedigim sey de aslinda pek asli astari olmayan bi sey; sehrin asli astari yok yahu ben ne yapayim …

Cumartesi sabahi ise kahvaltimizi yaptiktan sonra bindik arabaya tuttuk Antwep’in yolunu; 1 saat surdu surmedi otelimizi bulduk, cantalarimizi biraktik, disari attik kendimizi. Meshur Antwerp istasyonunun icini gezdikten sonra ben tam Rana’ya mesaj atmaya hazirlaniyordum ki (zira Rana ve Serdar’la Antwerp’te bulusacaktik) trafik isiklarini gectigimiz gibi sagimizda ikisi belirdi. Nerdesiniz, orda misiniz, simdi suraya gelin, yok yok biz oraya gelelim muhabbetlerine gerek kalmadan bulusmus olduk sahane oldu. Gezinin bundan sonraki kismi bende hava muhalefeti dolayisiyla cok belirgin degil. Zaman zaman doluya donen sapsal yagmur, Antwerp’in liman sehri olmasindan kaynakli bize eslik eden o muhtesem ruzgar ve got dondurucu soguk bizde algi eksikligine yol acti. Sehri olabildigince yuruyup pek guzel kisimlarini ilk defa sehri ziyarete gelen ablalara gostermeye calistiysak da basarili olduk mu bilmiyorum. Antwerp cici olmasina cici bi sehir, ben kendisini gayet seviyorum ama bizimkiler ne hissettiler bilemem.

Aksam yemeginden once Kuliminator denilen, dunyada bira yaslandiran 5-10 mekandan biri olan puba oturduk. Ben Koray’dan ve Deniz’den daha once ununu duymustum ama hic gitmemistim. Birbirinden lezzetli Belcika biralarini hopur hopur icerek mevcut nesemizi ujbej katina cikartmayi basardik. Fotograflar ictigimiz biralari gosteriyor, hepsini oneririm, yine olsa yine icerim. Oyle guzellerdi. 2002 senesinden kalma Rochefort ise gecenin agir topuydu. Oh mis!

Aksam yemegimizi Afrika restorani Mata Mata & Pili Pili isimli mekanda yedik. Deniz mekani buldugunda Koray'la bana mail atmisti "burada rezervasyon yapayim mi" diye, ben de "sirf ismi icin bile giderim ben oraya" demistim. Iyi ki de gitmisiz; yemekler o kadar guzel o kadar lezzetliydi ki kendimizden gectik diyebilirim. Yemeklerden once ictigimiz kokteyller de pek lezizdi zaten. Bu arada mekana oturdugumuz gibi Mata Mata'nin tersten yazilmis halinin Atam Atam oldugunu farkedince koptuk. Asagidaki fotografta Atam Atam yazisini ve yedigim hindistan cevizli sos icinde ispanaga yatirilmis balik ve kizarmis muz kroketlerini gorebilirsiniz. Yine olsa yine yerim, oyle guzeldi.

Yemek sonrasi icilen kahvelerin ve biralarin sonunda kendimizi otelimizde bulduk. Ishanindan bozma Osmanbey Altinyildiz Otel'in Antwerp versiyonunda her sey iyi hostu (oda, temizlik, kahvalti acisindan) ancak sabah 6'ya kadar disarida gurultu yapan parti insanciklari sabah hepimizin soylenerek kalkmasina yol acti. Biz soylene soylene kahvaltimizi ettik, sonrasinda bi iki saat daha Antwerp'in tadini yuruyerek cikardik ve de oglen 2 gibi kendimizi tekrar Eindhoven'da bulduk.

Ablalar pazartesi gunu sirayla donduler Istanbul'a; Deniz de ben de ablasiz kaldik yine. Olsun ama; yine gelirler, yine egleniriz umarim. Belki bahar aylarinda, cicekler acmis, bocekler kudurmusken, gunes bu sefer biraz yuzunu gostermisken... Siradaki hedef Istanbul! Istanbul'da Kuliminator yok pek tabi ki ama en hasindan raki masasi ve meyhaneler var, orasi da bize iyi gelir. Hic suphesiz...

Brighton 3

2009-11-25T22:31:00.004+01:00

Madde madde Brighton yazilarindan sonra son yaziyi, yani Brighton hakkindaki son yaziyi adam gibi yazayim istedim. Soooyle bi toparlamaca manasinda yani. Tikilerin deyimiye; yaaane....Hatta wrap up yane.

Gatwick Havaalani'nda neden Ingiltere'ye geldigimi soran polise aslinda sebeklik niyetine "cunku siz datlu Ingilizler'i ozledimm, canlarim benim" demek isterdim ama abi cok ciddiydi, iceri alinmayacagimdan korktum. Ama netekim dogru, oraya gidince hakkaten de Ingiltere'de olmaktan tekrar ne kaddar mutlu oldugumu hatirladim. Ilk 13 yasinda gitmistim, sonra Lale'nin yanina 21 yasindayken gittim ve de ucuncusu gecen hafta. (Yas oldu 27 oha!) Hala sorguluyorum dunya insanlarinin genelde Ingilizler'i hangi sebeple soguk ve kendini begenmis bulduklarini. Ya bana hep cillop ve datlu kismi rastgeldi, ya da insanlar bok atmaya cok meyilli. (Bunu diyen de ben, haha! Ironiye gel.)

Neyse, gerek kaldigim otelin sahipleri Paul ve Shaun olsun, gerek beni my love diye cagiran koca memeli bar teyzesi olsun, gerek Tesco'daki guleryuzlu kasiyer abla olsun, Sidewinders denen sahane barda benle muhabbet eden ogrenci tayfasi olsun, Hand in Hand denen mekanda kasetten muzik dinleyen uc sebek herif olsun...Hepsi cok neseli, hepsi cok tatliydilar. Brighton ise deniz ozlemimi giderdigim, tam da haftasonuna yetecek buyuklukte muhtesem bi sehirdi. "Londra'ya iki gun yetmez ben o yuzden en iyisi Brighton'a gideyim" diyerek cok mantikli bi karar almisim, onu anladim.

Hollanda'da yasamaya alismis bi insan olarak beni en cok sasirtan seylerden biri alisveris manyakligi idi acikcasi. Hollanda insani parasini giyim kusamdan cok ev almaya ve egzotik yerlerde tatil yapmaya ayirdigindan Hollanda'da cilgin bi alisveris muhabbeti donmuyor. Yani var tabi ki elinde 87 torbayla gezen insanlar ama Ingiltere'ye gittigimde "oha evet boyle bi alisveris sendromu vardi yahu" dedim icimden. Turkiye gibi iste. Kazara bi alisveris merkezine gireyim dedim, bes dakika icinde milletin suratina soylene soylene ciktim mekandan. Manyak gibi herkes. O minicik sehirde her taraf minicik dukkanlarla dolu. Labirent gibi dar sokaklar zaten kalabalik, magazalar kalabalik, her yer kalabalik.

Cok ilginc bi sekilde Brighton'da donerci kebapci azligi dikkatimi cekti. Yani Avrupa'nin en sikko kasabasina bile gitseniz en az 10 donerci falan gorursunuz; Turk olmasi sart degil, bunun Misir'li olani, Yunan'i, Lubnan'li olani falan da var ama Brighton'da iki uc tane gordum sanirim ki sehir merkezini ve hatta biraz disini oldukca iyi gezdim. Yani elimdeki harita bunu gosteriyor en azindan. Ama tabi ki restoran ve mekan konusunda sahane bi sehir; aradiginiz her seyi bulabiliyorsunuz.

AIDS ile ilgili manyaklik derecesinde bi bilgilendirme durumu var Brighton'da. Her taraf HIV testini bedava yaptirabileceginiz saglik kurumlarinin ilanlariyla dolu. Her barda bi kase icinde prezervatifler ve onlarin yaninda 90 tane brosur falan... Otobus duraklarinda kocaman afisler... Gay bar olsun olmasin her barda gay dergileri, yine bilgilendirici kartpostallar, brosurler...Fenalik geliyor bi sure sonra.

Brighton'a bi daha gider miyim giderim, hele ki Eindhoven - Gatwick arasi ucuslar Aer Lingus'la bu kadar ucuz olmaya devam ederse kesin giderim. Ama bu sefer ruzgarin beni oldurmeyecegi bi mevsimde gitmeyi dusunuyorum. Illa yaz olmasina gerek yok yeter ki insan gibi yuruyebileyim yollarda. Ha bi de vizeyi Ocak ayinda yenilemem lazim, o da ayri. Neyse bi ara Amsterdam'a gider hallederiz artik.

Brighton 2

2009-11-14T19:32:00.004+01:00

-Bugun ruzgardan bi ara olecegimi dusundum. Ruzgar olmesi diye bi sey olmali.

-Kahvaltida Paul'un manita Shaun'la tanistim. Paul da az uyanik degil, adami mutfaga kapat yumurta pisirt, bacon cevirt. Sen gel kahvalti salonunda bizimle muhabet et.

-Sabah sabah adam bizi cok guldurdu. Birmingham hakkinda oyle igrenc konustu ki; soyle igrenc bi sehirdir, boyle salaklardir, aksanlari Iskoclar'dan bile kotudur dedi dedi... Sonra sorduk "e sen nerdensin?" diye... Birmingham dedi cekti gitti. Biz oyle elimizde catallarla kaldik birbirimize bakip.

-Kahvalti sonrasinda pissmil deyip sahile indim. Indigim gibi de ruzgardan uctum. Manyak bi ruzgar olmasina ragmen Brighton halkinin sakin sakin cocuklariyla(!!!) ve kopekleriyle (!!!!) sahile yuruyuse gelmis olmasina booole agzim acik acik baktim. Beni bu yasimda annem o ruzgarda disarda gorse allah yaratti demez ekmek sudan gelinceye kadar dover. Cilginsin Brighton insani!

-Insan sahilde koca gobekli, neredeyse gozune kadar sakali olan irim kiyim amcalari elele ve minik kopeklerini gezdirirken gorunce bi garip oluyor. Yani fikri sevmedigimde ya da kinadigimdan degil canim asla, garip yani. Caddebostan'da pek boyle seyler gormuyorduk ne de olsa.

-Brighton insanlarinda bi sevgi pitircikligi soz konusu. Hi dear, hi handsome, hi my love, hi darling...Ve hatirlayamadigim bissurusu..

-Dun Best Bitter Sussex birasi ictigim pubda servis yapan kadin aynen Gossip'in solistine benziyordu. Biraz daha bira icmis olsam, gider sarilirdim heralde.

-Bana mi oyle geldi bilmiyorum ama Brighton'da hani o beynimize kazinan Ingiliz imaji sisman hatunlar yok. Yani gayet de guzel cici Brit kizlarimiz var. Cok da tatli giyiniyorlar. Gerci demin buraya gelirken (su an bi barda yaziyorum bu postu) karsimdan gecen parlak Ingiliz bayragi seklinde dar t-shirtu altina yirtilmis tayt altina cingene pembesi bot giyen ve boynuna posu baglayan salak kizimizi tenzih ediyorum.

-Bi iki saat once sehrin merkezinin az biraz disinda cok cici mekanlar buldum. Bu aksam tum biralarim orda icilecek. Bu arada Ingiltere'de bira isteyince biranin direk 50'lik bardakta gelmesi ne guzel. Hollanda'daki gibi "ama buyuk olsun, heeeeey" demene gerek kalmiyor.

-Paul'un dedigine gore kaldigim mekanin cok yakininda Liam & Noel Gallagher'in evleri varmis. Paul agzini burusturarak "dirty pigs, I hate them" dedi en Brit aksaniyla. Ne alip veremedigi varsa...

-Yarin kahvaltida English breakfast istemeyecegim. Aksam yemegi gibi sey sabahin 8'inde pek hazmolmuyor. (hazmolmamak...)

-O kadar burada biraz daha kalasim var ki yarinki ucagimin saatlerine bakmiyorum bile.

-Demin otelden cikiyorum, Paul "bak Hollanda'dan misafirlerimiz var" dedi bana. Aaaa ooole mi falan derken, bi ogrendik ki onlar da Eindhoven'danmis... "Vaaaay hemserim" muhabbetine girdik iki dakkada. Dunya kucuk, degil mi a dostlar.

-Hadi ben birami icim de o cok cici mekanlara gideyim.

Brighton 1

2009-11-14T01:15:00.003+01:00

-Aer Lingus'in hostlari ve hostesleri; sizi seviyorum. O kadar tatliydiniz ki.

-Ucagin inmesine yakin "You will feel a bit bumpy cause the weather sucks as usual in England" diyen pilotumuz. Gozumsun. Boyle guzel aciklama olmaz.

-Gatwick Havaalani, o kadar cirkinsin ki sana sozum yok.

-Gatwick - Brighton arasi tren, sen de o kadar cirkinsin ki sana da diyecek sozum yok.

-Brighton; tren istasyonundan ciktigim gibi yuzume kondurdugun gulumseme icin tesekkur ederim. Senle ilk dakikadan oynastik, kaynastik.

-Odami gosterirken sira banyoya geldiginde isigi nerden acmam gerektigini soylerken "karanlikta dus almak hiiic eglenceli degil, eger ki yalnizsan...." diyen ve o esnada sirtimi sivazlayan otel sahibi Paul; seni de opuyorum. Yarin kahvaltida gorusuruz.

-Bu sehirdeki ilk aksam yemegimi yerken benle muhabbetin dibine varan Here cafe/restaurant calisanlari. Siz de cok tatlisiniz.

-Ruzgardan nefesimi kesen Brighton, seni cok seviyorum ama yarin n'olur bu kadar ruzgarli olma. Yuruyemedim bile ulan!

-Ucuncu mekanim The Tin Drum'da The Sun okuyarak bira icince kendimi bi garip hissettim. Sen kendi memleketinde o kadar entel dantel ayaklarinda takil, Ingiltere'ye git eline aldigin ilk gazete "The Sun" olsun.

-Yarin cilginca alisveris yapmaktan korkuyorum, zira bu gece potansiyeli gordum.

-Marketlerin gece 11'e kadar acik oldugunu gorunce gozum doldu yemin ederim. Tesco seni de seviyorum.

-Ingilizler hala cok sarhoslar, bi ayilma belirtisi goremedim.

-Pier denilen iskelenin onunde "martilar yemek konusunda vahsi olabilirler, ona gore onleminizi alin" ayarinda bi yazi var. Koca Brighton belediyesi martilara yenilmis goruyo musun? Iste doganin kudreti.

-Ben yatim artik, yarin kocaman bi gun beni bekler. Allam nolur cok ruzgarli olmasin deli gibi yagmasin insalla amin dinimize....

-Agzindan mi opmus, n'olmus?